Ιούν 14

Κείμενο αλληλεγγύης στους 92 συντρόφους που διώκονται για την ανακατάληψη της Villa Amalias

Για τους 92 συντρόφους που δικάζονται για την ανακατάληψη της Villa Amalias.

Για τις καταλήψεις. Για την μνήμη, που είναι πάντα επαναστατική.

Για τις ζωές που ζήσαμε και τις ζωές που αξίζουμε.

Πολλά έχοimageυν γραφτεί για το τι είναι οι καταλήψεις και το ποια είναι η συμβολή τους ως εργαλεία στον αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Ως σταθμοί που οι αρνήσεις παίρνουν υπόσταση παράγοντας θέσεις απτές στην καθημερινότητα. Ως κομμάτια απελευθερωμένα από την αλλοτρίωση όπου άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να πάρουν στα χέρια τους και να ανασυνθέσουν κομμάτια της ύπαρξης τους παράγοντας έναν νέο πολιτισμό. Ως αναχώματα στην πάγια επιδίωξη των φασιστών να εξαπλώσουν το δηλητήριο τους στις γειτονιές. Ως σημεία αναφοράς πολιτικών ή κοινωνικών σχηματισμών όπου οι ιδέες έρχονται σε επαφή και ζύμωση με ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια. Ως την πιο άμεση πρόταση οργάνωσης αγώνα για την κάλυψη βασικών μας αναγκών.

Στην περίπτωση της κατάληψης Villa Amalias όλα αυτά ίσχυαν και με το παραπάνω, αλλά παρόλα αυτά είναι λίγα για να αποτυπώσουν το τι ήταν. Όχι γιατί οι μέρες συγκρούσεων με φασίστες και μπάτσους στην Αχαρνών είναι μικρό πράγμα. Ούτε γιατί η καθοριστική συμβολή στην ανάπτυξη μιας punk σκηνής και γενικά του ελευθεριακού πολιτισμού μας αφήνει αδιάφορους. Ούτε γιατί δεν θεωρούμε βασικό το δικαίωμα στην στέγαση, ή τη δημιουργία ή παραγνωρίζουμε τη σημασία της συμβολής της Villas στη γειτονιά της πλατείας Βικτωρίας.

Το “μεγάλο σπίτι” ήταν κάτι παραπάνω. Ήταν μια συλλογική ιστορία η οποία αποτελούνταν, σαν punk κολλάζ, από χιλιάδες προσωπικές ιστορίες αυτά τα 23 χρόνια. Ιστορίες ανθρώπων που γνωρίστηκαν, μοιράστηκαν, ερωτεύτηκαν, δημιούργησαν, γέλασαν, απογοητεύτηκαν, χάθηκαν, ξαναβρέθηκαν με αφορμή κάποιο live. Ήταν το μέρος που έφηβοι πήραν την πρώτη τους προκήρυξη, επαρχιώτες punks ριγήσαν/με όταν το πρωτοεπισκέφτηκαν/με και ακόμα και σε εκείνους που έσκαγαν ως καταναλωτές περαστικοί είχε τον τρόπο να τους δημιουργεί το αίσθημα πως γίνονται κομμάτι μιας ιστορικής συνέχειας.

Οι καταλήψεις σε διάφορες περιόδους βρέθηκαν στο στόχαστρο της καταστολής. Την περίοδο 2012-13 η τότε κυβέρνηση εντείνοντας την ακροδεξιά ρητορική για εστίες ανομίας έκανε επίθεση σε καταλήψεις εκκενώνοντας ή εισβάλλοντας σε αρκετές (Δέλτα, Πατησίων&Σκαραμαγκά, ΛΚ37). Στις 20/12/2012 εισέβαλε στην Villa Amalias και την εκκένωσε συλλαμβάνοντας όσους έμεναν μέσα. Στις 9/1/2013, 92 σύντροφοι γελοιοποίησαν τις διμοιρίες ματατζήδων που φύλαγαν το κτήριο και έκαναν ανακατάληψη. Παράλληλα, άλλοι σύντροφοι κατέλαβαν τα γραφεία της ΔΗΜΑΡ (που για όσους δεν τη θυμούνται υπήρξε κόμμα της “αριστεράς” που τότε παρίστανε την συγκυβέρνηση). Οι σύντροφοι συνελήφθησαν μέσα σε ένα σκηνικό από τα γνωστά σόου που στήνει η Ελ.ας και στις 12/1 την ημέρα που περνούσαν από εισαγγελέα πραγματοποιήθηκε η μεγαλειώδης πορεία 10.000 ανθρώπων για αλληλεγγύη.

Η μαχητική περιφρούρηση όσων έχουμε δημιουργήσει και κατακτήσει στον αγώνα μας ενάντια στο κράτος και κάθε μορφής εξουσία είναι εχέγγυο πως τίποτα ποτέ δεν τελειώνει. Όλες οι μνήμες, οι ζωές, οι στιγμές ζουν και συνεχίζονται σε όσα δημιουργούμε και αγωνιζόμαστε. Οι υποδομές που πολλές φορές χάνονται μπορεί να είναι τεράστιες απώλειες υλικά, συμβολικά, συναισθηματικά. Όμως η συνέχεια του αγώνα για μια ζωή ελεύθερη και αξιοβίωτη δεν μπορεί να ανακοπεί από τα συντρίμμια που παράγει η εξουσία όσο οι μνήμες γίνονται αποφασιστικότητα στα βλέμματα μας. Αποφασιστικότητα που λέει πως όλα αυτά θα τα ξαναζήσουμε και ακόμη καλύτερα. Γιατί αν κάτι έκανε αυτά που χάθηκαν μοναδικά, ήταν το γεγονός πως αποτέλεσε ένα υπέροχο και όμορφο κομμάτι του αγώνα για ελευθερία και αυτός ο αγώνας συνεχίζεται….

Στις 16/6 οι 92 σύντροφοι δικάζονται στην Ευελπίδων για την ανακατάληψη

Η αλληλεγγύη μας είναι δεδομένη

Απαιτούμε την άμεση απαλλαγή όλων των συντρόφων από τις κατηγορίες

Μαΐ 17

Αντιφασιστική συγκέντρωση

1234Τον τελευταίο καιρό οι διεργασίες στον ακροδεξιό-φασιστικό χώρο γεννούν νέα μορφώματα που διεκδικούν να μπουν σφήνα ανάμεσα στην χρυσή αυγή και τη νέα δημοκρατία ώστε να μπορούν να παζαρέψουν ρόλους στο επόμενο διάστημα. Νέα μορφώματα που χτίζονται με τα γνωστά παλιά υλικά. Στρατόκαυλοι, χουντικοί, παπαδαριό μαζεύονται ξερνώντας υστερία φόβου και μίσους απέναντι σε μετανάστες, μουσουλμάνους, άθεους, ομοφυλόφιλους και λοιπούς εχθρούς του έθνους. Επίσης, αγαπημένη τους αφορμή για να προσπαθήσουν να βγουν στο δρόμο είναι οποιαδήποτε διαμαρτυρία απέναντι σε εγκλήματα που το Τουρκικό κράτος έχει διαπράξει.

Την Πέμπτη 19/5, ένα τέτοιο γκρουπούσκουλο με την επωνυμία “ιερός λόχος 2012” καλεί πορεία ενάντια στο μουσείο του Κεμάλ με αφορμή τη μέρα μνήμης της σφαγής των ποντίων από το Τουρκικό κράτος. Το θράσος τους μας διασκεδάζει μιας και οι δρόμοι της πόλης μας υπήρξαν πάντα ιδιαίτερα αφιλόξενοι για το δηλητήριο τους. Θα είμαστε εκεί να βάλουμε φραγμό στην όποια ιδέα τους πως θα παρελάσουν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και αν χρειαστεί να τους τη βγάλουμε μια και καλή από το κεφάλι.

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΠΕΜΠΤΗ 19 ΜΑΗ 17:00 Αγίου Δημητρίου με Παπαζώλη

Μαΐ 06

Ανακοίνωση κατάληψης εργατικού κέντρου Θεσσαλονίκης

Ασφαλιστικό νομοσχέδιο – ένας ακόμη δρόμος για την επίτευξη της περαιτέρω υποτίμησης των ζωών μας

3031545971_1dc6dcf020Το νέο νομοσχέδιο που έρχεται προς ψήφιση στην Βουλή περιλαμβάνει: Σύνταξη για 15 χρόνια ασφαλισμένης εργασίας τα 350 ευρώ, την πιστοποίηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67, την κατάργηση του ΕΚΑΣ, την σταδιακή κατάργηση των επικουρικών ταμείων, την κατακόρυφη αύξηση των εισφορών για τους αυτοαπασχολούμενους, την περαιτέρω μείωση της συμμετοχής στα ταμεία για το κράτος και τους εργοδότες, την αύξηση των εισφορών μας για περίθαλψη, την ανταποδοτική και κανιβαλλιστική οργάνωση της κοινωνικής ασφάλισης. Τα ταμεία λέει, δεν βγαίνουν, αλλά ξεχνάν να μας πουν ότι τα ταμεία άδειασαν για να αποπληρωθεί το χρέος και για να τζογάρουν στα χρηματιστήρια, άδειασαν επειδή διαγράφονται τα χρέη των αφεντικών, άδειασαν επειδή δάνειζαν σε επιχειρηματίες λεφτά για να αναπτυχθεί η «οικονομία».  Τα σπασμένα τα πληρώνουμε για άλλη μια φορά οι από τα κάτω, οι εκμεταλλευόμενοι και οι εκμεταλλευόμενες, που καλούμαστε να δούμε κι άλλο το εισόδημά μας να μικραίνει σε αντίθεση με το κόστος ζωής που ολοένα και αυξάνεται. Αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης, το νομοσχέδιο όπως τόσα που πέρασαν και άλλα τόσα που ετοιμάζονται, έρχονται για να επεκταθεί η κερδοφορία της αστικής τάξης.

Πετσοκομμένοι μισθοί, κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, ανασφάλιστη και ελαστική εργασία, αύξηση φορολογίας, αύξηση τιμών σε βασικά αγαθά, μειώσεις συντάξεων, αποκλεισμοί στην υγεία, ιδιωτικοποιήσεις, δίδακτρα στην παιδεία και ταυτόχρονη αύξηση της προληπτικής αλλά και άμεσης καταστολής, με συνεχή στελέχωση των σωμάτων ασφαλείας -να κι ένας τομέας που έχει πραγματική ανάπτυξη-, με συνεχή επέκταση των αντισυνδικαλιστικών νόμων αλλά και του τρομονόμου κ.ο.κ. Η επίθεση που δεχόμαστε είναι συνολική και μόνο συνολικά μπορούμε να την ανατρέψουμε. Μιλάμε λοιπόν για ταξικό μπλόκο στο νέο ασφαλιστικό αλλά βλέποντάς το ως μία μόνο μάχη και συνοδεύοντας το με την συνολική αντεπίθεση  των καταπιεσμένων απέναντι στο κράτος και στα αφεντικά.

Συνείδηση ταξική όχι εθνική

Μιλάμε και δρούμε ως ενεργό κομμάτι και όχι ως αντιπρόσωποι της εκμεταλλευόμενης και καταπιεζόμενης τάξης, του προλεταριάτου. Αντιλαμβανόμαστε χωρίς ωραιοποιήσεις και αυταπάτες τη θέση μας μέσα στον καπιταλισμό, αντιλαμβανόμαστε τη μοίρα που μας επιφυλάσσει η κρίση του, που δεν είναι άλλη από την δίχως σταματημό υποτίμηση της εργασιακής δύναμης και των όρων ζωής μας συνολικά.

Αντιπαλεύουμε τους εθνικούς διαχωρισμούς μέσα στην τάξη μας και αντίστοιχα δεν συμπλέουμε κάτω από την εθνική ρητορική με τους ίδιους μας τους εκμεταλλευτές. Αν σήμερα με τη φορολογία ή το ασφαλιστικό, πλήττεται και η περίφημη μεσαία τάξη, κομμάτι της οποίας μας ξεζουμίζει με τους πιο άγριους όρους στις καφετέριες, στα εμπορικά καταστήματα, στα χωράφια ή σε κάθε άλλου τύπου μικρομεσαίας επιχείρησης, αυτό δεν μας κάνει να μοιραζόμαστε ούτε κοινά προβλήματα, ούτε κοινούς αγώνες. Υπάρχει για εμάς μία απαράβατη γραμμή, αυτή της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και το παρότι αντιλαμβανόμαστε, επεξεργαζόμαστε και μιλάμε για τον ανταγωνισμό μεταξύ δυνάμεων του κεφαλαίου, αυτό σε καμία περίπτωση δεν μας φέρνει και σε θέση να συμμαχούμε με το ντόπιο κεφάλαιο ή τα πιο καθυστερημένα κομμάτια του. Η εμπειρία της ταξικής πάλης, έχει αναδείξει επαρκώς τα αδιέξοδα συμμαχιών μεταξύ των εργαζομένων και μερίδας της αστικής τάξης, που λόγω της ανταγωνιστικής φύσης του καπιταλισμού, παραγκωνίζεται και συρρικνώνει τα κέρδη της.

Είμαστε άνεργες, εργαζόμενοι που πουλάν όλο και πιο φτηνά τον χρόνο τους, φοιτητές και μαθητές που αναγκάζονται παράλληλα να δουλεύουν, είμαστε οι νέου τύπου εργαζόμενες που «προσφέρουν υπηρεσίες» με μπλοκάκι, αυτοί που αναγκάζονται να δουλέψουν μαύρα και δεν πρόκειται να συμπληρώσουν ούτε για πλάκα 20 χρόνια ασφαλισμένης εργασίας για να δικαιούνται τα περίφημα 384 ευρώ που το κράτος εγγυάται. Μας έτυχε να μεγαλώσουμε την περίοδο που το μικροαστικό όνειρο, ο φιλοτομαρισμός, το κυνήγι του χρήματος, η εθνική ρητορική,  έθαβαν στη λήθη την ταξική συνείδηση, τη συλλογική ταυτότητα του εκμεταλλευόμενου, την αλληλεγγύη, το αγωνιστικό φρόνημα. Και πρώτο μας καθήκον είναι να συναντηθούμε, να επανασυγκροτηθούμε ως τάξη, να δώσουμε μάχες για τα δικά μας συμφέροντα, να χαράξουμε επιθετική στρατηγική, να ξαναβρούμε τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στον αγώνα για την άμεση καλυτέρευση των όρων ζωής μας και στον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, για την κατάργηση κάθε μορφής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, για τη χειραφέτησή μας.

Αγώνας ταξικός, όχι συντεχνιακός

Το ότι ο καθένας στον κλάδο του αντιμετωπίζει πολύ ιδιαίτερες και διαφορετικές μορφές εκμετάλλευσης, αντιμέτωπος με την επινοητικότητα των εκάστοτε αφεντικών, ενώ αντίστοιχα «απολαμβάνει» ότι έχει απομείνει όρθιο από παρελθοντικές κατακτήσεις εργατών/τριών, σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε κλάδο, στον ιδιωτικό ή στον δημόσιο τομέα κ.ο.κ. δεν είναι για εμάς λόγος διαίρεσης, αλλά ένας ακόμη λόγος ενότητας. Η ταξική ενότητα είναι προαπαιτούμενο για οποιασδήποτε μορφής νίκη και η συντεχνιακή ρητορική δεν είναι παρά ένας ακόμη δούρειος ίππος των αφεντικών, που όπως ξανααναφέραμε διέλυσε κάθε συλλογική ταυτότητα. Οι κύριοι υπεύθυνοι για να κυριαρχήσει η υπόθεση των κλάδων έναντι της υπόθεσης της τάξης, δεν είναι παρά οι, κάθε απόχρωσης, γραφειοκράτες συνδικαλιστές, που έχτισαν τις καριέρες τους πάνω στη διαίρεση της τάξης μας.

Αυτοοργάνωση,  όχι γραφειοκρατία

Μιας και μιλήσαμε για αυτούς που ξεκινάν από συνδικαλιστές και καταλήγουν κομματικά στελέχη, βουλευτές ή και υπουργοί εργασίας, ας ξεκαθαρίσουμε. Είναι υπεύθυνοι για το ότι η οργάνωση σε σωματεία φαντάζει ανούσια στα μάτια πολλών εργαζομένων, είναι ρουφιάνοι της αστικής τάξης που έχουν καταφέρει να απομαζικοποιήσουν το εργατικό κίνημα, κατακερματίζοντάς το και αλλοιώνοντας τα χαρακτηριστικά του από μέσα.

Αναβλητικοί στη δράση παίζοντας με το φόβο των εργαζομένων, εκτονωτικοί στις απεργίες της τελευταίας στιγμής που γίνονται τιμής ένεκεν, εξουσιομανείς στον χώρο που αφήνουν στην πρωτοβουλία και στην αυτοοργάνωση, εργοδοτογλείφτες όταν τα τακιμιάζουν με τον ΣΕΒ, τους εμπόρους, τους βιοτέχνες και το κράτος για το πώς θα μας ξεζουμίσουν καλύτερα. Είναι όμως ταυτόχρονα, ο λόγος, για να ξεπεράσουμε τις αυταπάτες μας, να διδαχτούμε από τα λάθη των προγόνων μας που τους εμπιστεύτηκαν και να δομήσουμε νέες μορφές οργάνωσης του κοινωνικού και ταξικού αγώνα, ενάντια στα αφεντικά, το κράτος αλλά και εναντίον τους. Την ώρα που αυτοί ρίζωσαν στις καρέκλες των γραφείων τους φτάνοντας στο σημείο να τάσσονται υπέρ του “ναι” στο δημοψήφισμα ή να συμπορεύονται με τους μεταλλωρύχους του Μπόμπολα που τάσσονται υπέρ της εξόρυξης χρυσού και της καταστροφής του δάσους των Σκουριών, εργατικές ομάδες, σωματεία βάσης, πρωτοβάθμια σωματεία, σύλλογοι εργαζομένων, συντονισμοί και άλλες προσπάθειες δευτεροβάθμιας οργάνωσης ήδη βρίσκουν τον δρόμο τους, μάχονται και για αυτό κερδίζουν ή τουλάχιστον δεν χάνουν αμαχητί και αποκτούν ριζώματα μέσα στην ίδια την εκμεταλλευόμενη τάξη.

Αγώνας, όχι ανάθεση

Είναι πλέον κάτι παραπάνω από δεδομένο: Αν δεν μοιραστούμε τον αγώνα θα μοιραστούμε την ήττα. Κάθε τι που δεν πηγάζει από την ίδια την δράση των εκμεταλλευόμενων είναι καταδικασμένο να χάσει από τη σφοδρότητα της επίθεσης του κεφαλαίου. Κάθε ελπίδα που ανατίθεται σε κάποιον άλλο έξω από εμάς τους ίδιους για να την εκπληρώσει έχει προδιαγεγραμμένο τέλος. Κανένα πρόβλημα μας δεν μπορεί να το λύσει άλλος πέρα από εμάς, καμιά ανάγκη μας δεν μπορεί να καλυφθεί από αυτούς που μας στερούν ακόμα και τα βασικά. Οφείλουμε μόνοι μας να σηκώσουμε το βάρος τόσο της αντίστασης όσο και της οργάνωσης των ζωών μας, κανείς δεν μπορεί να το κάνει στο όνομά μας. Η δύναμή μας είναι αποτέλεσμα της οργάνωσής και της ενότητάς μας, της αλληλεγγύης και της δράσης μας, της πίστης στην ίδια μας την δύναμη. Η δύναμή μας δεν είναι στις κάλπες των δημοψηφισμάτων που μεταφράζονται ελεύθερα από αυτούς που θέτουν τα ερωτήματα, η δύναμη μας δεν είναι στις κάλπες των εκλογών που καλούμαστε να διαλέξουμε το ποιος θα διαχειριστεί τις ζωές μας για εμάς. Η δύναμή μας είναι οι συλλογικές μας διαδικασίες σε χώρους δουλειάς, σχολεία, σχολές και γειτονιές, η δύναμή μας είναι η απόφαση για αγώνα, η δύναμή μας είμαστε εμείς οι ίδιοι όταν αποφασίζουμε να απεργήσουμε, να πλημμυρίσουμε τους δρόμους, να συγκρουστούμε με τα αφεντικά, τους πολιτικούς τους εκφραστές, το κράτος, τους ένστολους δολοφόνους τους και τους φασίστες.

Αλληλεγγύη, όχι κανιβαλισμός

Πιστεύουμε πως παράλληλα με την αντιιεραρχική οργάνωση των αγώνων και των ζωών μας, παράλληλα με την ακηδεμόνευτη και ριζοσπαστική εκδήλωση των αγώνων μας, πρέπει να εξαπλώσουμε σε όλο το φάσμα της προλεταριακής κοινότητας, σχέσεις αλληλεγγύης. Όσο στρεφόμαστε ο ένας ενάντια στον άλλον αλλά και όσο αδιαφορούμε ο ένας για τα προβλήματα του άλλου δεν μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα, παρά μόνο να παρακολουθούμε αποδυναμωμένοι την όλο και πιο βαθειά υποδούλωσή μας. Οφείλουμε να πολλαπλασιάσουμε τις δομές αλληλεγγύης και οργάνωσης των αναγκών μας, από συλλογικές κουζίνες μέχρι καταλήψεις στέγης, αλλά και να αντιμετωπίσουμε συλλογικά την διαδικασία αύξησης του κόστους ζωής μας, οργανώνοντας ομάδες προλεταριακής αυτοάμυνας ενάντια στους φασίστες και στην καταστολή, ενάντια στις αυξήσεις εισιτηρίων και στον έλεγχο στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ενάντια στα κοψίματα του ρεύματος και του νερού, ενάντια στις αυξήσεις τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης, ενάντια στις εξώσεις ανθρώπων της τάξης μας από τα σπίτια τους. Ειδικά σήμερα, που τα αφεντικά αφού έσπειραν πολέμους και καταστροφή, φροντίζουν να κάνουν κόλαση τη ζωή των μεταναστών, για να διαλέξουν όσους και όσες αποδειχτούν ανθεκτικοί στις κακουχίες και φτηνή εργατική δύναμη για τις επιχειρήσεις τους, πρέπει να μην αφήσουμε τον κανιβαλισμό να κερδίσει χώρο και να δομήσουμε κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη. Ντόπιοι και ξένοι προλετάριοι οφείλουμε να αντισταθούμε από κοινού, ενάντια στον από κοινού συντονισμό της εκμετάλλευσής μας από ντόπιο και ξένο κεφάλαιο.

ΕΧΟΥΝΕ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ, ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Με αφορμή την επικείμενη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, σύντροφοι και συντρόφισσες από συνελεύσεις αγώνα σε γειτονιές της πόλης, από ταξικά σχήματα, από αναρχικές και αντιεξουσιαστικές ομάδες, δημιουργήσαμε τον «συντονισμό ενάντια στο νέο ασφαλιστικό», πραγματοποιώντας δράσεις αντιπληροφόρησης σε όλη την πόλη. Η αντιπληροφόρηση και η ενημέρωση για όσα θα ψηφιστούν και για όσα διακυβεύονται δεν είναι παρά η αφετηρία μιας μάχης που, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, αποτελεί μία μόνο στιγμή ενός πολέμου διαρκείας.

Ειδικά μετά την προκήρυξη της 48ωρης απεργίας από τους ξεπουλημένους της Γ.Σ.Ε.Ε. την τελευταία στιγμή, κρίναμε αναγκαίο να απελευθερώσουμε ένα χώρο και να τον μετατρέψουμε σε σημείο συνάντησης, συζήτησης, συντονισμού και δράσης και να δημιουργήσουμε ένα κέντρο αγώνα που ευελπιστεί, αναλογικά και με τις μικρές του δυνάμεις, να συσπειρώσει τις κατακερματισμένες δυνάμεις του κινήματος, τις κατακερματισμένες δυνάμεις της τάξης.

Έτσι κι αλλιώς, άσχετα από την ψήφιση ή όχι του ασφαλιστικού η παρακαταθήκη του αγώνα  για να στηθεί ένα μπλόκο με ταξικά χαρακτηριστικά απέναντι του, αποτελεί άμεση ανάγκη αλλά και πολύτιμη εμπειρία για μια σειρά μαχών του αμέσως επόμενου καιρού, που τα αφεντικά μας επιφυλάσσουν με νέες μειώσεις μισθών, με νέα εργατική νομοθεσία, με όξυνση της καταστολής, με, με…

Ο χώρος αυτός , το εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1917 και αποτέλεσε κέντρο αγώνα για σωματεία με μαχητική δράση και λόγο για πάνω από μισό αιώνα πριν «καταληφθεί» από τους εργατοπατέρες-συνδικαλιστές και χάσει κάθε αγωνιστική και συγκρουσιακή απόχρωση.

Αυτό το χώρο, σήμερα επιθυμούμε να «απελευθερώσουμε» από όλους αυτούς και σε αυτόν καλούμε πρωτοβάθμια σωματεία, σωματεία βάσης, εργατικές ομάδες, αντικαπιταλιστικές και αντικρατικές συλλογικότητες και οργανώσεις, συνελεύσεις αγώνα στις γειτονιές, μαθητικές και φοιτητικές συσπειρώσεις αγώνα, αλλά και κάθε εκμεταλλευόμενο, εργαζόμενο ή άνεργο, να παραβρεθούν να στηρίξουν το κέντρο αγώνα ή ακόμη καλύτερα να φτιάξουν καινούργια, να απεργήσουν και να κατέβουν στο δρόμο μαζικά και μαχητικά, να δράσουν συντονισμένα, σε πρώτο χρόνο, για να μην περάσει το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, και σε δεύτερο για να αρχίσει να δομείται ένα αυτόνομο ταξικό κίνημα που θα αντιπαλεύει τους ηγεμονισμούς, τη γραφειοκρατία, την ιεραρχία, τη διαμεσολάβηση των αγώνων του από θεσμικά όργανα και που θα παλέψει τόσο για την καλυτέρευση των όρων ζωής μας στο σήμερα, όσο και για έναν κόσμο χωρίς κράτη και αφεντικά, χωρίς διακρίσεις και πολέμους, για έναν κόσμο κοινοκτημοσύνης, ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
Πρόγραμμα κατάληψης: Παρασκευή 6/5 στις 19.30 συνέλευση για συντονισμό δράσεων
Σάββατο 7/5 στις 16.00 εκδήλωση/συζήτηση για το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο
Σάββατο 7/5 στις  19.00 συγκέντρωση/πορεία

Συντονισμός για το νέο ασφαλιστικό μέσα από το κατειλημμένο ΕΚΘ

Μαΐ 05

Απεργιακή συγκέντρωση πορεία

apergia1_7
Να μπλοκάρουμε το νέο ασφαλιστικό και την λεηλασία των ζωών μας
Να οργανώσουμε τους μαχητικούς αγώνες που θα φέρουν την ταξική αντεπίθεση 

Όλοι στην απεργιακή πορεία Παρασκευή 6 Μαίου 10:00 π.μ Καμάρα

 

Απρ 20

Αφίσα για το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο

asfalistiko2_webΑφίσα ενόψει της κατάθεσης για ψήφιση του νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Απρ 10

Σχετικά με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο και τη λεηλασία των ζωών μας

cwΜετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου έχουν ξεκινήσει να λαμβάνονται όλα τα μέτρα από τους διεθνείς και εγχώριους τοκογλύφους για την υλοποίησή του. Παρόλο που αποτελεί απλώς τη συνέχεια των δύο προηγούμενων μνημονίων η ειδοποιός διαφορά είναι ότι το πρόγραμμα αυτό υλοποιείται από την «αριστερή» κυβέρνηση του Σύριζα. Ο Σύριζα επιχείρησε να αυτοπαρουσιαστεί ως μια προοδευτική πολιτική κίνηση που θα υλοποιούσε ένα πρόγραμμα κεϋνσιανής διαχείρισης του κράτους, και έτσι κατάφερε να προηγηθεί δύο συνεχόμενες φορές στην εκλογική αναμέτρηση και να καταλάβει την εξουσία, όμως το κυριότερο που πέτυχε -για την κυριαρχία- είναι η αφομοίωση των κινημάτων.

Το κεφάλαιο είχε την ανάγκη από μία νέα πολιτική δύναμη ώστε να συνεχίσει την μνημονιακή πολιτική καθώς όλοι οι προηγούμενοι πολιτικοί σχηματισμοί είχαν δοκιμαστεί, εν πολλοίς αμφισβητηθεί και απαξιωθεί και οδηγούσαν στην όξυνση των κοινωνικών αντιστάσεων.

Το κράτος για εμάς ποτέ δεν αποτελούσε ένα εργαλείο το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τους καλούς διαχειριστές ή τους καλούς αριστερούς ή ακόμα και από τους εργάτες προς όφελος την εργατικής τάξης. Αντιλαμβανόμαστε το κράτος ως θεσμό καταπίεσης και εκμετάλλευσης, ως εκτελεστικό βραχίονα του κεφαλαίου προκειμένου να συντηρείται, αυξάνεται και να πολλαπλασιάζεται. Η «κοινωνική ασφάλιση» περιλαμβάνει ουσιαστικά τις παροχές (ιατροπεριθαλπτικές, φαρμακευτικές) και τη συνταξιοδότηση. Είναι δηλαδή ο έμμεσος μισθός του καθενός μας, οι μηνιαίες εισφορές που λαμβάνει το κράτος από τον άμεσο μισθό μας. Το νομοσχέδιο, του τρίτου μνημονίου, που κεντρίζει το ενδιαφέρον είναι σχετικά με το νέο ασφαλιστικό, το οποίο πρόκειται να κατατεθεί προς ψήφιση εντός των επόμενων ημερών. Το εν λόγω νομοσχέδιο μεταξύ άλλων περιλαμβάνει την αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, τη σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ, τη μείωση του εφάπαξ, την αύξηση ασφαλίστρων κ.α. Με λίγα λόγια πρόκειται για την ολοκληρωτική κατάρρευση οποιασδήποτε μέριμνας απέναντι στα ήδη λεηλατημένα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.

Από την μεριά μας αντιλαμβανόμαστε ως ειλημμένη πολιτική στρατηγική του κεφαλαίου την μετακύληση του κόστους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης στις πλάτες μας, όσο και την απαξίωση, πειθάρχηση και καταμερισμό του εργατικού δυναμικού. Το εν λόγω νομοσχέδιο σφραγίζει τη συνέχεια αυτής της πολιτικής. Μιας πολιτικής που ξεκινάει από την ανασφάλιστη εργασία και καταλήγει στις επισφαλείς σχέσεις εργασίας. Κλασικό παράδειγμα των τελευταίων ετών είναι τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας τα οποία δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω από ένα παρκινγκ ανέργων με το πρόσχημα ότι παράλληλα τους επιμορφώνουν. Στα συγκεκριμένα προγράμματα οι ώρες ασφάλισης κάλυπταν τον εργαζόμενο μόνο για ιατρική περίθαλψη την περίοδο εργασίας. Παράλληλα όμως έδιναν και το δικαίωμα στα αφεντικά να εκμεταλλευτούν τον ωφελούμενο εργάτη τοποθετώντας τον σε οποιοδήποτε πόστο επιθυμούσαν χωρίς περαιτέρω αποζημίωση (πέρα από αυτήν που κάλυπτε το πρόγραμμα της Ε.Ε). Η ενίσχυση των επισφαλών σχέσεων εργασίας δεν σταματάει εδώ προήρθε μέσα από προηγούμενα νομοσχέδια σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις, μάλιστα το κεφάλαιο προκειμένου να εδραιώσει αυτά τα νομοσχέδια δημιούργησε διαφόρων ειδών ιδεολογήματα και αύξησε τον κοινωνικό κανιβαλισμό ακόμα και εντός των ίδιων των αγώνων. Οι ίδιες οι κοινότητες αγώνα κατέληγαν σε αδιέξοδα όταν είχαν απέναντί τους ρητορικές του τύπου οι βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι γιατροί με τα φακελάκια, οι καθηγητές με τις πολλές άδειες κ.α.

Ως κόσμος του αγώνα θεωρούμε ότι πρέπει να συνεχίσουμε να βρίσκουμε συμμάχους της τάξης μας και να δημιουργούμε νέες κοινότητες. Οφείλουμε να βγάλουμε το κίνημα από το λήθαργο της αφομοίωσης, να δημιουργούμε της δομές αυτοπροστασίας, επιβίωσης αλλά και απεικόνισης του μέλλοντος χωρίς να σταματήσουμε την ταξική πάλη και την διεκδίκηση με βάση τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας.

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΨΗΦΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ

ΠΟΡΕΙΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ:

14/4 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓ. ΘΕΡΑΠΟΝΤΑ 18:00
19/4 ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΠΤΑΛΟΦΟΥ 18:00

Απρ 10

Πορείες γειτονιάς ενάντια στο νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο

ασφαλιστικο_webΑφίσα καλέσματος σε πορείες γειτονιάς από το συντονιστικό δράσης ενάντια στο νέο ασφαλιστικό και στις απεργιακές κινητοποιήσεις την ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου

 

14/4 Πλατεία Αγ. Θεράποντα 18:00

19/4 Πλατεία Eπταλόφου 18:00

Μαρ 23

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: Πέμπτη 24 Μαρτίου 17.00 Αγ. Δημητρίου & Παπαζώλη

aerrbΕδώ και δεκαετίες στην μέση ανατολή μαίνεται ένας διαρκής πόλεμος ο οποίος πραγματώνεται είτε με άμεση εμπλοκή των κρατών της Δύσης για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, είτε ως αποτέλεσμα της απορρύθμισης των τοπικών κοινωνιών από τις πολιτικές επιβολής και πλιατσικολογήματος που εφαρμόστηκαν. Ένας πόλεμος ο οποίος περνάει απαρατήρητος από τους “πρωτοκοσμικούς” υπηκόους που ζουν σε μια γυάλα “ασφάλειας”, τη γυάλα που οι καπιταλιστές προσφέρουν σε όσους έχουν την τύχη να ζουν στα εδάφη τα οποία αποτελούν τη βάση των επιχειρήσεων και των οργανισμών διαφέντευσης του πλανήτη, όλα αυτά τα χρόνια.

Με την οικονομική κρίση και την αδυναμία των δυτικών να συντηρήσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις των προηγούμενων δεκαετιών, η πλήρης ανισορροπία που έφεραν στην περιοχή, δημιούργησε ένα εκρηκτικό μείγμα που έσκασε. Τα ζόμπι του ισλαμοφασισμού, δικτάτορες, βασιλιάδες, σεΐχηδες και κάθε δημιούργημα του καπιταλιστικού τυχοδιωκτισμού σφάζουν για να επιβάλουν τη δική τους ηγεμονία στην περιοχή. Πόλεις που μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από τα δυτικά αστικά κέντρα ισοπεδώνονται και εκατομμύρια ανθρώπων τις εγκαταλείπουν για να σωθούν.

Τα απόνερα αυτού του πολέμου έφτασαν τελικά στην πόρτα της Ευρώπης. Ένα μικρό κομμάτι από τους μετανάστες από τη διαλυμένη μέση ανατολή καταφθάνουν, ταξιδεύοντας κάθε μέσο με ρίσκο την ίδια τους ζωή προσπαθώντας να ξεφύγουν από το βέβαιο θάνατο. Η υποδοχή που βρίσκουν από ευρωπαϊκά τα κράτη είναι φράχτες, στρατόπεδα συγκέντρωσης και δαιμονοποίηση.

Στις 24/3 όλη η παλιανθρωπιά της Θεσσαλονίκης δίνει ραντεβού να διαδηλώσει ενάντια στους μετανάστες. Με το πρόσχημα της “ισλαμοποίησης” παπαδαριό, νεοναζί, στρατόκαυλοι και διάφορα σκουπίδια επιχειρούν να χύσουν το δηλητήριο στους δρόμους της πόλης.

Ο κόσμος του αγώνα όμως που στάθηκε δίπλα στους κολασμένους όλους αυτούς τους μήνες, όλοι εμείς που χρόνια τώρα δεν αφήσαμε τα παράσιτα του φασισμού να ξεμυτίσουν από τις τρύπες τους παρά τις εκλογικές τους “επιδόσεις”, θα είμαστε εκεί για να τους κόψουμε την όρεξη. Συγκεντρωνόμαστε Παπαζώλη με Αγίου Δημητρίου 24/3 στις 17:00 για να μπλοκάρουμε την πορεία τους και να κρατήσουμε για μια ακόμη φορά την Θεσσαλονίκη καθαρή από φασίστες.

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΠΕΜΠΤΗ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ 17.00
Αγ. Δημητρίου & Παπαζώλη

Μαρ 21

Bar οικονομικής ενίσχυσης για ιατρικά έξοδα συντρόφου

PATERITSES_WEBBar Τετάρτη 23/3

στην κατάληψη Mundo Nuevo

Τα έσοδα θα διατεθούν για ιατρικά έξοδα συντρόφου

Μαρ 13

Ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και μαφία ο κόσμος του αγώνα θα νικήσει

koinoniko-kentro-boxΤα ξημερώματα Σάββατο 27/2  τρία  μέλη του κατειλημμένου κοινωνικού κέντρου ΒΟΞ δέχτηκαν επίθεση από εμπόρους ουσιών και από αντικοινωνικά στοιχεία  με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό ενός συντρόφου, με αφορμή παρατήρηση σε κάποιους από τους δράστες  για τη σεξιστική συμπεριφορά  τους απέναντι σε μια κοπέλα που περνούσε από την πλατεία . Το γεγονός αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση μεμονωμένο, αλλά έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά από περιστατικά που συμβαίνουν καθημερινά  στη μητρόπολη αλλά και σε άλλες πόλεις.

Στους ζοφερούς καιρούς που ζούμε εκτός από την ολομέτωπη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου έχουμε να αντιμετωπίσουμε και ένα αναπόσπαστο κομμάτι του: τις μαφίες. Εκτός από τα αφεντικά, τους μπάτσους και τους φασίστες έχουμε να αντιμετωπίσουμε και την προσπάθεια γκετοποίησης ολόκληρων περιοχών,  τον κοινωνικό κανιβαλισμό,τους πρεζέμπορες και τις αντικοινωνικές συμμορίες που έχουν την ψευδαίσθηση πως θα επιβληθούν στους από τα κάτω για τα δικά τους μισανθρωπικά (και οικονομικά) συμφέροντα.

Η απόπειρα αυτή μόνο τυχαία δεν είναι. Πρόκειται για μια ακόμη προσπάθεια υπονόμευσης των κινημάτων.  Ό,τι δεν έχουν καταφέρει τα γκλομπ των μπάτσων εδώ και τόσες δεκαετίες προσπαθούν να εφαρμόσουν τώρα οι μαφιόζοι σε συνεργασία φυσικά με τα σκυλιά της εξουσίας. Η απονοηματοδότηση της γειτονιάς των Εξαρχείων από το βαμμένο με αίμα και πνιγμένο στα χημικά πολιτικό της πρόσημο είναι το πραγματικό διακύβευμα. Δεν πρόκειται να αφήσουμε χώρους αντίστασης και αυτοοργάνωσης να αλλοτριωθούν από αφεντικά, κράτος και παρακράτος.

Η ανοχή έχει τελειώσει. Τα σχέδια μπάτσων και μαφιόζων που θέλουν την εγκατάσταση των δεύτερων σε μια ιστορική περιοχή όπως τα Εξάρχεια (και όχι μόνο) θα τα ακυρώσει η κοινωνική αντεπίθεση που βλέπει στο πρόσωπο όλων αυτών μια ακόμη όψη του κεφαλαίου, ένα ακόμη προσωπείο της εξουσίας. Οι μαφίες και οι κανίβαλοι αυτού του κόσμου θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ο δρόμος για την κοινωνική απελευθέρωση θα περάσει και από πάνω τους. Στον κοινωνικό ταξικό πόλεμο η θέση μας είναι από την μια πλευρά του οδοφράγματος. Την πλευρά των καταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων και είναι αυτή η πλευρά που θα πραγματώσει την Κοινωνική Επανάσταση, για την Αναρχία και τον Κομμουνισμό.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΟΞ   

MΠΑΤΣΟΙ ΜΑΦΙΟΖΟΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ

ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ

Παλαιότερα άρθρα «