Αλληλεγγύη στην κατάληψη παλιού νεκροτομείου στην Αλεξανδρούπολη

Την Τετάρτη στις 05/09, η κατάληψη παλιού νεκροτομείου στην Αλεξανδρούπολη δέχθηκε εμπρηστική επίθεση. Πιο συγκεκριμένα, «άγνωστοι» εισβάλλουν στο χώρο και βάζουν φωτιά στη βιβλιοθήκη της κατάληψης. Ο συμβολισμός μιλάει από μόνος του.Τελικά, γείτονες καλούν την πυροσβεστική και η φωτιά δεν εξαπλώνεται στην υπόλοιπη κατάληψη, αλλά η ζημιά παραμένει μεγάλη.
Όσο όμως κι αν προσπάθησαν να φιμώσουν την κατάληψη, οι σύντροφοι κι οι συντρόφισσες στην Αλεξανδρούπολη δείχνουν πως ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες, η πάλη ενάντια στο σάπιο κόσμο της εξουσίας συνεχίζεται. Η κατάληψη παλιού νεκροτομείου ξεκίνησε το Νοέμβρη του 2016, από άτομα οι οποίοι γνωρίστηκαν στους αγώνες μιας περιοχής που το κράτος πολύ θα ήθελε «να μην κουνιέται φύλλο». Η πόλη της Αλεξανδρούπολης, όντας ακριτική, είναι τίγκα στους μπάτσους, στους καραβανάδες και κάθε λογής φασιστικό κατακάθι, καθώς η εθνικιστική προπαγάνδα είναι πολύ έντονη εκεί. Και όχι τυχαία, αφού αυτή η “σύσταση” πληθυσμού εκεί είναι κεντρική πολιτική επιλογή και διαρκής επιδίωξη του κράτους.

Μέσα σ αυτό το τουλάχιστον συντηρητικό περιβάλλον, οι σύντροφοι κι οι συντρόφισσες δημιούργησαν μια δομή που μπόρεσε μέσα σε 2 χρόνια να στεγάσει αυτομορφώσεις, μουσικές και πολιτικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις, προβολές και άλλα. Ο χώρος αυτός, δεν είναι απλά ντουβάρια, αλλά σημείο αναφοράς και ζύμωσης για ένα κομμάτι κόσμου που θέλει να αγωνιστεί και αποτελεί το σημείο από όπου ξεκινούν οι δράσεις του. Γι αυτό το λόγο, οι καταλήψεις ακόμη κι αν δεχτούν επιθέσεις ή εκκενώσεις, συνεχίζουν να υπάρχουν όσο ο κόσμος τους συνεχίζει να οργανώνεται και να παλεύει. Γι αυτό και μια υλική ζημιά δε μας τρομάζει, ακόμα κι αν είναι σημαντική.

Όσο για αυτούς τους «άγνωστους», μπορεί τους συγκεκριμένους να μην τους ξέρουμε προσωπικά, αλλά γνωρίζουμε καλά το συνάφι τους… Ένστολα (και μη) καθάρματα, με ξενοφοβικές, σεξιστικές και μισανθρωπικές τάσεις, κάθε λογής ψεκασμένοι πατριώτες και χριστιανοταλιμπάν, «Μακεδονομάχοι» που βαράνε προσοχή στον Ιβάν: τους έχουμε αντιμετωπίσει και στην πόλη που εμείς δραστηριοποιούμαστε. Ξέρουμε πως αποτελούν την εφεδρεία του καπιταλιστικού οικοδομήματος, είναι οι ρουφιάνοι που ζητάν περισσότερους μπάτσους, είναι οι υμνητές του Γ’ Ράιχ, γλείφτες των εξουσιαστών και των αφεντικών. Αυτοί συνθέτουν εν ολίγοις τον φασιστικό συρφετό και κάποιοι εξ αυτών επιτέθηκαν και στην κατάληψη παλιού νεκροτομείου.

Ας το έχουν όμως στο μυαλό τους, ότι θα βρισκόμαστε απέναντί τους με κάθε πιθανή αφορμή. Κι αν δεν υπάρξει αφορμή, θα την εφεύρουμε. Ο αντιφασισμός είναι ένας διαρκής αγώνας σε επίπεδο λόγου και πράξης, σε σχολεία, σχολές, γειτονιές, χώρους εργασίας. Όσο και να το θέλουν, δε θα σταματήσουμε να υψώνουμε τη φωνή μας ενάντια στο κράτος και στο κεφάλαιο, ενάντια σε κάθε φασιστική λογική. Στεκόμαστε δίπλα στους συντρόφους μας, με όπλο μας την αλληλεγγύη και συνεχίζουμε τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.

ΚΑΜΙΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Και κάπως έτσι θρυμματίστηκε η “βιτρίνα” των ευηπόληπτων… με μια φρικιαστική δολοφονία!

Την Παρασκευή στις 21 Σεπτεμβρίου μεταδίδεται η είδηση ότι κάποιος ληστής σκοτώθηκε βγαίνοντας από τζαμαρία καταστήματος. Αν και το περιστατικό έγινε στο κέντρο της Αθήνας ώρα που η Ομόνοια είναι κατάμεστη, μέσα σε πλήθος αυτοπτών μαρτύρων κανείς δεν αμφισβήτησε και δεν διέψευσε την είδηση. Για κακή τους τύχη το περιστατικό είναι βιντεοσκοπημένο και δείχνει το αποτρόπαιο λυντζάρισμα ενός ανθρώπου. Ενός ανθρώπου που είναι εγκλωβισμένος, που παραπατάει, που σαν λαβωμένο ζώο προσπαθεί να ξεφύγει από τους δήμιους του. Ενός ανθρώπου που δολοφονείται στο πεζοδρόμιο. Ενός ανθρώπου που βρίσκεται σε άμυνα. Το όνομά του: Ζακ Κωστόπουλος, ετών 33.

Η ταυτότητά του αρχίζει να ξεδιπλώνεται. Ίσως η δολοφονία να έμενε για πάντα στο σκοτάδι όπως πιθανόν τόσες και τόσες, αλλά ο Ζακ δεν ήταν μόνος, ήταν ενεργός ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, drag queen, οροθετικός κ.α. Βέβαια ο Ζακ δε δολοφονήθηκε γι αυτές του τις ιδιότητες (στο παρελθόν είχε δεχτεί ομοφοβικές επιθέσεις), αλλά για το γεγονός πως θεωρήθηκε ότι κλέβει ένα μαγαζί. Σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που η υποψία κλοπής κάποιων αντικειμένων μπορεί να κοστίσει την ίδια την ανθρώπινη ζωή, ο Ζακ βρήκε μαρτυρικό θάνατο. Στη συνέχεια κυκλοφόρησαν κι άλλα βίντεο κάποια από τα οποία δείχνουν τους ένστολους δολοφόνους της ομάδας Δίας να χτυπάνε και να βάζουν χειροπέδες σε έναν άνθρωπο που αιμόφυρτος ξεψυχάει στο πεζοδρόμιο. Την επόμενη μέρα της δολοφονίας πραγματοποιήθηκαν αυθόρμητες πορείες ως πρώτη αντανακλαστική κίνηση σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο.

Αμέσως έπιασαν δουλειά οι εντεταλμένοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ΜΜΕ και παρατρεχάμενοι, για να ξεπλύνουν τη δολοφονία ενός παρία. Θα ρίξουν στην αρένα ξανά τον Ζακ ως ύαινες που διψάνε για αίμα θα του καταλογίσουν κίνητρα “ληστεία”, “επίθεση με μαχαίρι” θα βεβηλώσουν τη μνήμη του, θα τον κατασπαράξουν. Οι δολοφόνοι Ευάγγελος Δημόπουλος και Αθανάσιος Χορταριάς που κλωτσάνε στο κεφάλι χαρακτηρίζονται ως “έντιμοι φιλήσυχοι οικογενειάρχες” που διατηρούν καταστήματα σε περιοχή με “ελλιπή αστυνόμευση” κλπ ψέματα, ψέματα, ψέματα….. Για τον δεύτερο μάλιστα αποκαλύπτεται ότι είναι συντονιστής του πολιτικού συμβουλίου του κινήματος (Πατριωτικό Μέτωπο – ΠΑΜ), οργανωμένος φασίστας δηλαδή. Από τα πάνω και απολύτως στοχευμένα λοιπόν, θρέφεται ο κοινωνικός κανιβαλισμός.

Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση που με πρόσχημα την κρίση επιχειρείται τα τελευταία χρόνια έφερε την πλήρη κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου των ζωών μας καθώς και των προσδοκιών των μικροαστών. Η διαρκώς αυξανόμενη υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης και η λεηλασία των ζωών που βιώνουν οι άνθρωποι της τάξης μας, μετατρέπουν σε ζούγκλες τα κέντρα των μητροπόλεων όπου νόμος είναι το συμφέρον του ισχυρότερου. Το εκρηκτικό μείγμα φτωχοποιημένων στρωμάτων ανέργων, άστεγων, που δεν έχει που να στραφεί για να επιβιώσει γιγαντώνει και ωθεί την κοινωνική βία μεταξύ των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων. Ειδικά οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και τα κοινωνικά αποκλεισμένα άτομα π.χ με ψυχικές νόσους, τοξικοεξαρτημένοι, έγκλειστοι, θύματα trafficking, κ.α που προσπαθούν να επιβιώσουν διαπράττοντας μικροπαραβάσεις είναι τα πρώτα θύματα αυτού του ανελέητου πολέμου. Και όσο η εξαθλίωση εντείνεται ο ρατσισμός, η ομοφοβία, η μισαλλοδοξία εμποτίζουν με δηλητήριο παραπάνω την ελληνική κοινωνία. Η απόσταση όμως μεταξύ κοινωνικού αυτοματισμού και και κοινωνικού κανιβαλισμού είναι πολύ μικρή. Εκεί που φασίστες, αφεντικά, “ευηπόληπτοι” παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, τότε θεωρείται από το σύστημα παρέκκλιση “θερμοκέφαλων”. Δεν είναι παρέκκλιση όμως, είναι απότοκο της προπαγάνδας και των ιδεολογημάτων που στηρίζουν το καπιταλιστικό οικοδόμημα. Κράτος και κεφάλαιο τροφοδοτούν τον κοινωνικό κανιβαλισμό και εκφασισμό μιας και όταν διαρρηγνύεται ο κοινωνικός ιστός παραμερίζεται η ανάγκη για το συλλογικό και έτσι οι κυρίαρχοι μπορούν να διατηρούν τα προνόμιά τους. Μένει ο φαύλος κύκλος της αντικοινωνικής βίας.

Δυστυχώς, δεν είναι η μόνη περίπτωση δολοφονίας μέσω λυντζαρίσματος που μπορούμε να θυμηθούμε. Σε περιστατικό επίσης καταγεγραμμένο από κάμερα ασφαλείας της φυλακής στη Νιγρίτα Σερρών ο κρατούμενος Ιλία Καρέλι βασανίζεται μέχρι θανάτου από σωφρονιστικούς υπαλλήλους. Ο ιατροδικαστής απεφάνθη ότι ο θάνατος προήλθε από καρδιακό επεισόδιο, από φυσικά δηλαδή αίτια (!). Aυτήν την πραγματογνωμοσύνη υιοθέτησε και το δικαστήριο με αποτέλεσμα οι καταδικασμένοι δολοφόνοι του Καρέλι να αφεθούν ελεύθεροι. Να μην επιτρέψουμε να συμβεί το ίδιο στην περίπτωση Ζακ Κωστόπουλου. Οι τρεις ιατροδικαστές που ασχολούνται με την υπόθεση στην καλύτερη περίπτωση ελέγχονται για την αξιοπιστία τους καθώς οι δύο έχουν συγκαλύψει υποθέσεις αστυνομικής βίας και ο τρίτος υπήρξε μάρτυρας υπεράσπισης της χρυσής αυγής στην υπόθεση επίθεσης στο στέκι Αντίπνοια.

Η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου δεν θα ξεχαστεί. Όπως δεν ξεχάστηκε η δολοφονία του Ιλία Καρέλι, της Κατερίνας Γκουλιώνη, του Τόνυ Ονούα, του Σαχζάτ Λουκμάν, τόσων και τόσων των απόκληρων αυτής της κοινωνίας. Θα παραμένουν ανοιχτές πληγές μέσα μας να μας πεισμώνουν για το δίκαιο και αναγκαίο του αγώνα.

Ανάμεσα στο πλήθος, ένας φώναξε: “μέσα στο αίμα είναι κάτω πεσμένος, θα τονε σκοτώσεις”
για να μην είναι ένας, για να γίνουμε πολλοί, για να ορθώνουμε το ανάστημά μας απέναντι στις χιλιάδες εκφάνσεις του καθημερινού εκφασισμού, για να τσακίσουμε την απάθεια, την υποταγή, της εργοδοτική ασυδοσία, τις ομοφοβικές και φασιστικές επιθέσεις, την κρατική τρομοκρατία, που δολοφονούν τους ανθρώπους της τάξης μας.

Καμιά συγκάλυψη για τη δολοφονία Ζακ Κωστόπουλου
Πόλεμος σε κράτος και κεφάλαιο

Διαδήλωση στην ΔΕΘ

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ, ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 8/9 18.00 ΚΑΜΑΡΑ

Διασυλλογική μπροσούρα : Η ειρήνη τους μυρίζει πόλεμο

Μία διασυλλογική απόπειρα ανάγνωσης των πολιτικών εξελίξεων με αφορμή τις αναδυόμενες εντάσεις στα ελληνοτουρκικά σύνορα, τον ιστορικό ρόλο διακρατικών πολιτικών/στρατιωτικών οργανισμών και την κοινωνική και οικονομική διάσταση ενός επερχόμενου πολέμου.

η μπροσούρα βρίσκεται εδώ

Παρεμβάσεις για τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων στους δήμους

Με αφορμή τον τραυματισμό εργαζόμενης στον τομέα καθαριότητας του Δήμου Θεσσαλονίκης και τις απολύσεις 440 συμβασιούχων που πιστοποιούν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και τις πλημμελείς συνθήκες ασφάλειας για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στους δήμους, την Πέμπτη 12 Ιουλίου πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με μοίρασμα κειμένων, γράψιμο σπρέι και κρέμασμα πανό στο Δημαρχείο της πόλης, σε παραρτήματα καθαριότητας που ξεκινάν τις βάρδιες οι εργαζόμενοι/ες, στο Υφυπουργείο Μακεδονίας – Θράκης και στo Σταθμό Μεταφόρτωσης Απορριμάτων Πυλαίας.

ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΣΑΚΑΤΑΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 414 ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΦΑΛΗ, ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ, ΦΤΗΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Το κείμενο που μοιράστηκε στους εργαζόμενους και στις εργαζόμενες:

Οι τσέπες των αφεντικών δε γεμίζουν μόνο με τον ιδρώτα μας…

Τα τελευταία χρόνια, με πρόφαση την καπιταλιστική κρίση, μια σειρά νέων μέτρων ψηφίστηκαν σταδιακά, όσο η δυναμική των εργατικών αγώνων εξασθενούσε: κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, συνεχής πτώση του κατώτερου ορίου μισθού, κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, επέκταση της ανασφάλιστης εργασίας, καθιέρωση των ελαστικών ωραρίων, απελευθέρωση απολύσεων, περιστολή της δύναμης των εργατικών σωματείων. Με την σταδιακή κατάργηση κεκτημένων που έφεραν οι ταξικοί αγώνες των περασμένων δεκαετιών, επικυρώθηκε το περαιτέρω ξεζούμισμα που βιώνουμε οι εργαζόμενοι, μέσα στην ούτως ή άλλως εκμεταλλευτική συνθήκη της μισθωτής εργασίας. Σε συνδυασμό μάλιστα με την αύξηση του κόστους ζωής η επιβίωση πολλών από εμάς γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Κάθε φορά που αυτά τα περιβόητα “νέα μέτρα” ψηφίζονταν, για πολλούς μπορεί να φάνταζαν μακρινά και δύσκολα εφαρμόσιμα ενώ κάποιοι άλλοι πιθανώς να πίστεψαν πως δεν τους αφορούν. Όμως πλέον όλοι έχουμε ζήσει ή τουλάχιστον έχουμε ακούσει για έναν γνωστό που το αφεντικό τον έβαλε να υπογράψει καινούρια σύμβαση με δυσχερέστερους για αυτόν όρους, που δούλεψε για τρεις συνεχείς βδομάδες εφτά στα εφτά. Ή για κάποια που δουλεύει με εργόσημα ή ανασφάλιστη, που δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει αύριο επειδή του λήγει η τρίμηνη σύμβαση εργασίας, που απολύθηκε μαζί με άλλους δέκα συναδέλφους του επειδή ήταν μέλος σωματείου ή τόλμησε να αγωνιστεί για καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Τα μεγάλα και μικρά αφεντικά, υποδέχτηκαν με ασυγκράτητη χαρά αυτές τις αλλαγές που τους δίνουν πλέον και την νομική επικύρωση για αυτά που ήδη έκαναν ή ονειρεύονταν να κάνουν. Επιπλέον, άπληστοι όπως είναι, συνέχισαν με ακόμα περισσότερο ζήλο να εκμεταλλεύονται τα μεγάλα ποσοστά ανεργίας, τον φόβο της απόλυσης και τα όποια νομικά παράθυρα των ελάχιστων εργατικών κεκτημένων που έχουν απομείνει, για να κάνουν ότι θέλουν ώστε να μην χάσουν ούτε ένα ευρώ από τα κέρδη τους. Αρκεί να θυμηθούμε τις εργαζόμενες που απέλυσαν λόγω εγκυμοσύνης ή αυτούς που τόλμησαν να ζητήσουν αυτά που δικαιούνται, που δουλεύουν αδήλωτες υπερωρίες. Αυτές που δουλεύουν απλήρωτες για πολλούς μήνες, που τους πλήρωσαν με κουπόνια super market, που δουλεύουν απροστάτευτες και ανεκπαίδευτοι σε απαράδεκτες συνθήκες υγιεινής, σε ανύπαρκτες συνθήκες ασφαλείας, δίπλα σε επικίνδυνα μηχανήματα και εργαλεία.

…αλλά και με το αίμα μας

Στις επιπτώσεις αυτής της επίθεσης των αφεντικών περιλαμβάνεται και η αύξηση των εργατικών «ατυχημάτων». Σύμφωνα με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Επιθεωρητών Εργασίας, ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς κατά 10% κάθε χρόνο από το 2013 και μετά. Το 2016 δηλώθηκαν 6500 εργατικά «ατυχήματα», τα 73 θανατηφόρα. Ενώ το 2017 αυξήθηκαν κατά 8,7%. Αν προσθέσουμε μάλιστα όσα δεν καταγράφηκαν, ο αριθμός των εργατών που σακατεύονται ή δολοφονούνται κάθε χρόνο στην Ελλάδα γίνεται πολύ μεγαλύτερος. Και κάπως έτσι οι εργάτριες και οι εργάτες μετατρέπονται σε αριθμούς και στατιστικά στοιχεία κάποιας έρευνας. Σε κάτι απρόσωπο και μακρινό χωρίς τίποτα να μαρτυρά την ανθρώπινη υπόσταση των τραγικών αυτών δολοφονιών από την πλευρά του κεφαλαίου. Οι θάνατοι τους άλλωστε για τα αφεντικά και τα Μ.Μ.Ε. περνούν στα ψιλά, δηλώνονται ψυχρά σαν απώλειες μηχανημάτων που χάλασαν σε κάποιο εργοστάσιο. Για εμάς κάποιοι συνάδελφοι και κάποιες συναδέλφισσες δεν κατάφεραν να γυρίσουν ποτέ στους δικούς τους μετά το μεροκάματο, για τα αφεντικά είμαστε αυτό ακριβώς: φθηνά και αντικαταστήσιμα μηχανήματα για να τους παράγουμε το κέρδος.

Και αν ο τραυματισμός, ο ακρωτηριασμός ή ο θάνατος στους χώρους εργασίας είναι διαχρονική θυσία των «παιδιών» της εργατικής τάξης στον βωμό της παραγωγής, οι λόγοι για την αύξηση τους που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, γίνονται εύκολα αντιληπτοί αν αναλογιστεί κανείς την κατάσταση που επικρατεί στους χώρους δουλειάς. Εντατικοποίηση της εργασίας, πίεση για μεγαλύτερη αποδοτικότητα με μειωμένο προσωπικό, μείωση ή και κατάργηση της λήψης μέτρων ασφαλείας γιατί κοστίζουν στο κράτος και στα αφεντικά. Μια ακόμη αιτία είναι και η ελλιπής εκπαίδευση στην τήρηση μέτρων ασφαλείας. Την κατάσταση χειροτερεύουν οι ολιγόμηνες συμβάσεις εργασίας -η πιο συνήθης επιλογή των αφεντικών τα τελευταία χρόνια για να έχουν φτηνούς, και χωρίς δικαιώματα, εργαζομένους- αφού μέσα στον λίγο χρόνο που διαρκεί η σύμβαση δεν υπάρχει καμία εκπαίδευση με αποτέλεσμα να υποχρεώνονται οι εργαζόμενοι να πραγματοποιούν εργασίες (σε καθεστώς τρομοκρατίας και με την απειλή της απόλυσης) οι οποίες κανονικά πρέπει να γίνονται από εκπαιδευμένο και έμπειρο προσωπικό.

Οι εργαζόμενοι/ες στο δήμο βιώνουν από πρώτο χέρι την επισφάλεια, την εντατικοποίηση της εργασίας,

την έλλειψη μέτρων ασφαλείας

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω είναι οι ΟΤΑ. Οι συμβασιούχοι στους δήμους δεν έχουν κανένα μετρό ασφαλείας (έπειτα από έλεγχο της επιθεώρησης εργασίας διαπιστώθηκε πως δεν υπήρχε κανένα μέτρο και δεν είχαν γίνει τα απαραίτητα εμβόλια στους εργαζόμενους) και δεν έχουν καμία εκπαίδευση με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν άμεσα. Με αυτές τις άθλιες εργασιακές συνθήκες οι δήμαρχοι έχουν το θράσος να απειλούν και να τρομοκρατούν τους εργαζόμενους με απολύσεις και με αντικατάσταση τους από εργολαβίες, όταν οι τελευταίοι τολμούν να αγωνιστούν και να διεκδικήσουν σταθερή δουλειά, με δικαιώματα, αξιοπρεπείς μισθούς και αυξημένα μέτρα ασφαλείας. Την στιγμή μάλιστα που σε αυτόν τον κλάδο μόνο το 2017 και το 2018 έχουν γίνει δεκάδες εργατικά «ατυχήματα» που οδήγησαν στο σακάτεμα, ακόμα και στον θάνατο εργαζομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πίεσης από τους δήμους για εντατικοποίηση των ρυθμών εργασίας στον κλάδο μετά την απεργία του περσινού Ιουνίου ήταν η περίπτωση του «ατυχήματος» στον ΧΥΤΑ Μαυροράχης όπου 45χρόνος καταπλακώθηκε από απορριμματοφόρο. Την ίδια περίοδο 62χρονη εργαζόμενη στον Δήμο Ζωγράφου πέθανε λίγη ώρα πριν αναλάβει την τρίτη σερί βάρδια της μέσα σε 2 μέρες. Μετά από κάθε ατύχημα που έγινε τον τελευταίο χρόνο στον συγκεκριμένο κλάδο, οι δήμοι και άλλοι κρατικοί φορείς εξέφραζαν την θλίψη τους και υποσχόταν την τήρηση των -ή την λήψη νέων- μέτρων ασφαλείας. Φυσικά σχεδόν τίποτα από αυτά δεν έγινε στην πραγματικότητα και οι τραυματισμοί –ακόμα και οι θάνατοι- εργαζομένων συνεχίστηκαν και το 2018.

Τελευταίο θλιβερό περιστατικό αποτελεί ο τραυματισμός συμβασιούχου εργαζόμενης στην υπηρεσία καθαριότητας του δήμου Θεσσαλονίκης την Τετάρτη 27 Ιουνίου. Κατά την διάρκεια της αποκομιδής απορριμμάτων, καυστικά υγρά πετάχτηκαν πάνω στην εργαζόμενη, από την πρέσα συμπίεσης του απορριμματοφόρου, προκαλώντας της εγκαύματα στο πρόσωπο και το σώμα.

Για ακόμα μια φορά η διοίκηση του δήμου Θεσσαλονίκης έβγαλε ανακοίνωση όπου εξέφραζε την θλίψη της, την επανεξέταση των μέσων ατομικής ασφαλείας των εργαζομένων και την αμέριστη συμπαράσταση και στήριξη της στην τραυματισμένη εργαζόμενη. Το ειρωνικό της υπόθεσης είναι ότι η συγκεκριμένη εργαζόμενη, μαζί με 413 συναδέλφους της, έχασε την δουλειά της 1 μέρα μετά τον τραυματισμό της. Οι συμβάσεις των 414 εργαζομένων (κάποιοι από το 2014 και κάποιοι από το 2016) ανανεώνονταν συνεχώς ως τις 31 Μαρτίου. Μετά την παύση της ανανέωσης των συμβάσεων τους οι εργαζόμενοι κατέθεσαν αγωγή για ασφαλιστικά μέτρα διεκδικώντας τη μονιμοποίηση τους. Στις 28 Ιουνίου βγήκε η πρώτη δικαστική απόφαση που απορρίπτει το αίτημα τους. Εκμεταλλευόμενη αυτή την απόφαση η διοίκηση του δήμου προχωρά στην πρόσληψη 434 ατόμων για να καλύψει όπως λέει το κενό, παρόλο που η κύρια αγωγή των απολυμένων δικάζεται στις 19 Ιουλίου. Χαρακτηριστικό της προσπάθειας της διοίκησης να πετάξει εκτός των δήμων τους συμβασιούχους που αντιστέκονται είναι η απόφαση που έλαβε πριν από λίγες μέρες και αφορά την άσκηση έφεσης επί δικαστικής απόφασης για την μετατροπή των συμβάσεων 193 συμβασιούχων-παρατασιούχων (που αντίστοιχα με τους 414 διεκδικήσανε την μονιμοποίηση τους) σε αορίστου χρόνου.

Τα τελευταία χρόνια λοιπόν τα αφεντικά δεν μας αφήνουν άλλα περιθώρια για παρερμηνείες. Καλός εργαζόμενος για αυτούς είναι ο φτηνός, αναλώσιμος, συμβασιούχος (5 και 8 μηνών), χωρίς μέτρα προστασίας που κοστίζουν, χωρίς γνώση των δικαιωμάτων του και κυρίως χωρίς δικαιώματα. Και αν δεν γυρίσει και σπίτι του τι να κάνουμε, η δουλειά πρέπει να γίνει και για αυτό θα βρεθεί κάποιος άλλος από την ουρά της ανεργίας. Να τι σημαίνει ανάπτυξη για τους εκάστοτε κυβερνώντες και να ποιες είναι οι συνθήκες που συνθέτουν το κατάλληλο έδαφος για την προσέλκυση των επενδυτών που (μάταια) μας παρουσιάζονται μανιωδώς από τα Μ.Μ.Ε. ως η σωτηρία μας. Μπορεί να είναι σωτηρία για τους ξένους και ντόπιους λεφτάδες, μπορεί να είναι σωτηρία για το πολιτικό τους προσωπικό, μπορεί να είναι σωτηρία για τους ιδιωτικούς και κρατικούς στρατούς αλλά και τους αυλοκόλακες των ΜΜΕ που θα τσιμπήσουν καινούργιες δουλίτσες, αλλά για εμάς, τους εργάτες και τις εργάτριες, είναι απλά το επισφράγισμα της εντατικοποίησης της εκμετάλλευσης μας.

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

Αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει ο φόβος της ανεργίας και της καταστολής που μας κρατάει άπραγους, ότι υπάρχει η απογοήτευση η οποία μας οδηγεί σε λογικές ανάθεσης για ζητήματα που αφορούν άμεσα τις ζωές μας. Αναγνωρίζουμε επίσης ότι υπάρχει η άμεση ανάγκη για επιβίωση του καθενός/μιας μας, αλλά οι εξατομικευμένες λύσεις οδηγούν στην ταπείνωση όλων και του καθενός ξεχωριστά. Η οργάνωση και οι ακηδεμόνευτοι αγώνες των εκμεταλλευομένων και των καταπιεσμένων στους χώρους εργασίας αλλά και σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής είναι μονόδρομος για να μπορέσουμε να πάρουμε τις νίκες που χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε, για να ανασάνουμε. Πόσο μάλλον σε μια περίοδο που το ελληνικό κράτος και τα ντόπια αφεντικά μας προετοιμάζουν για να χύσουμε το αίμα μας για τα κέρδη τους , πέρα από τους χώρους εργασίας και στο πεδίο του πολέμου. Άλλωστε τα τελευταία χρόνια δεν είναι λίγες οι φορές που ακούσαμε τις επικλήσεις τους σε εθνική συσπείρωση ώστε να δεχθούμε χωρίς αντίσταση την υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης για να πλουτίζουν αυτοί, λες και τα συμφέροντα μας δεν είναι εξ ορισμού συγκρουόμενα. Αποκορύφωμα αυτής της πολύ επικίνδυνης –για τα συμφέροντα της τάξης μας- στρατηγικής είναι η «κοινωνική συμμαχία» που έχουν συνάψει οι καθεστωτικές συνομοσπονδίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ με ενώσεις των αφεντικών και η «πανεθνική μέρα δράσης» που κάλεσαν στα τέλη Μαΐου.

Είναι πιο σημαντικό από ποτέ, όλοι εμείς –οι εργαζόμενες, οι άνεργοι, οι φοιτήτριες, οι μαθητές, οι συνταξιούχοι,κτλ- , να μην τσιμπήσουμε από τη ρητορική της εθνικής ενότητας που μας κρατάει διαιρεμένους, φοβικούς και άπραγους. Να καταλάβουμε πως ο εχθρός μας δεν είναι οι καταπιεσμένοι στην Μακεδονία και στην Τουρκία, ο εχθρός μας είναι μέσα στην Ελλάδα, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ, ο εχθρός μας είναι τα αφεντικά και τα κράτη όλου του κόσμου.

Είναι άμεση ανάγκη να παλέψουμε ακόμη και για τα πιο βασικά: για τήρηση των μέτρων ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας με ανατίμηση των μισθών, για να μη μας εξοντώνουν με σπαστά ωράρια και δουλειά σε αργίες και Κυριακές. Την ίδια στιγμή πρέπει να αντιληφθούμε πως ο αγώνας μέσα στους χώρους δουλειάς οφείλει να είναι συνδεδεμένος με τον αγώνα σε επίπεδο γειτονιάς ενάντια σε μία σειρά τρόπων που το κεφάλαιο έχει επινοήσει για να μας παίρνει πίσω και τα ελάχιστα που μας δίνει (ιδιωτικοποιήσεις σε υγεία, παιδεία, υποδομές που εξυπηρετούν κοινωνικές ανάγκες, αυξήσεις και κοψίματα σε ρεύμα-νερό-αέριο, υπερκοστολόγηση σε προϊόντα πρώτης ανάγκης, ακριβά εισιτήρια στις μετακινήσεις, ένταση του κοινωνικού ελέγχου, καταστροφή της φύσης και των τελευταίων χώρων πρασίνου στην πόλη). Μέσα από σωματεία βάσης, συνελεύσεις και πρωτοβουλίες εργαζομένων, μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς, από ομάδες προλεταριακής αυτοάμυνας, πολιτικές ομάδες να υψώσουμε αναχώματα στην επέλαση του κεφαλαίου και του κράτους στις ζωές μας. Είναι η σύνδεση των επιμέρους πτυχών της καπιταλιστικής και κρατικής βίας που κυριαρχεί στην πραγματικότητα που ζούμε που μας κάνει να να αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε πως ότι κι αν κατακτήσουμε θα είναι πρόσκαιρο και μερικό μέσα σε μια ταξική και εξουσιαστική κοινωνία. Μέσα σε ένα μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση είναι δομικά του στοιχεία. Χρειάζεται να ξανα-εμπιστευτούμε τη συλλογική μας δύναμη, να αποκτήσουμε αγωνιστική ταξική εμπειρία και μαχητικό πνεύμα, να σταματήσουμε να θεωρούμε πως είναι μάταιο να αγωνιζόμαστε. Να οργανωθούμε και να παλέψουμε για έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης, όπου όλα θα είναι για όλους, ο οποίος θα πατήσει πάνω στα συντρίμμια του κράτους και του καπιταλισμού.

ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΣΑΚΑΤΑΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 414 ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΦΑΛΗ, ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ, ΦΤΗΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά/ anatolika.espivblogs.net

Αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης “Πυρανθός”/ pyranthos.org

 

Εκδήλωση: Η αναγκαιότητα οικοδόμησης ενός αντιπολεμικού αναχώματος

Η αναγκαιότητα οικοδόμησης ενός αντιπολεμικού αναχώματος απέναντι στις διακρατικές εντάσεις

ένας καταγεγραμμένος διάλογος μεταξύ 3 ομάδων (συλλογικότητα αναρχικών απο τα ανατολικά, κατάληψη terra incognita, αναρχική ομάδα Πυρανθός) με αφορμή τις αναδυώμενες εντάσεις στα ελληνοτουρκικά σύνορα, τον ιστορικό ρόλο διακρατικών πολιτικοστρατιωτικών οργανισμών και την κοινωνικοοικονομική διάσταση ενός επερχόμενου πολέμου.

Είναι ο πόλεμος μεταξύ του ελληνικού και τουρκικού κράτους αναπόφευκτος;

Ποιες άλλες αιχμές και στοχοθεσίες, εκτός από την αποτροπή του, μπορεί και πρέπει να βάλει ένα αντιπολεμικό-αντιεθνικό κίνημα που οφείλουμε να δημιουργήσουμε;

Σε περίπτωση που ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ των δύο πλευρών, αυτός θα γίνει για την εξυπηρέτηση διεθνών καπιταλιστικών συμφερόντων και διακρατικών κεφαλαίων ή μόνο ντόπιων συμφερόντων των δύο κρατών και ποιός θα είναι υπέυθυνος;

Η κυρίαρχη προπαγάνδα των ελληνικών ΜΜΕ

ρίχνει την ευθύνη στο Τούρκικο κράτος, άραγε ισχύει;

Ποιος ο ρόλος των εντάσεων τόσο στην γεωπολιτική σκακιέρα

όσο και στο εσωτερικό των κρατών;

εκδήλωση-συζήτηση

με αφορμή την έκδοση της διασυλλογικής μπροσούρας

Σάββατο 23 Ιούνη, 18:00 Φυσικό

 

Αντιπολεμική πορεία

Αντιπολεμική πορεία

Παρασκευή 22/6 18:00

καμάρα

Λευτεριά στον Μ. Σεισίδη

Μικροφωνική/ συγκέντρωση αλληλεγγύης Τρίτη 5/6 Τσιμισκή με Ναυαρίνου.

 

Παλαιότερο κείμενο της ομάδας  εδώ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΕΙΡΗΝΗΣ…

Είναι αυτοί που μας φυλακίζουν στα εργασιακά κάτεργα, υφαρπάζοντας κάθε δικαίωμα, ακόμα και στην κάλυψη των βασικών βιοτικών μας αναγκών. Είναι αυτοί που λεηλατούν και εκμεταλλεύονται τον φυσικό κόσμο. Αυτοί που προωθούν στις κοινωνίες τον ρατσισμό, τον σεξισμό, τις διακρίσεις και τον κοινωνικό κανιβαλισμό μεταξύ των αδύναμων. Αυτοί που διψάνε για ανάπτυξη, που πλουτίζουν από εξορύξεις, που αγοράζουν φρεγάτες και νέα μαχητικά αεροπλάνα από τους “συμμάχους” του ΝΑΤΟ, που στρατοπεδεύουν σε ολόκληρα νησιά, που μετατρέπουν τα Βαλκάνια σε ένα μεγάλο επιχειρησιακό στρατιωτικό κέντρο…

…ΜΑΣ ΚΑΛΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

Είναι οι ίδιοι που μας λένε ότι πρέπει όλοι οι Έλληνες κάτω από τη μεγάλη αγκαλιά της εθνικής ενότητας, καταπιεστές και καταπιεσμένοι, πλούσιοι και φτωχοί, αφεντικά και εργαζόμενοι, να ματώσουμε για τα συμφέροντα της πατρίδας. Πιο ειλικρινά αυτό που μας ζητάν είναι, εκτός από τις “θυσίες” που ήδη κάνουμε, να είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε για τις δικές τους τσέπες. Να εκπαιδευτούμε στην τυφλή υπακοή στους στρατοκράτες, να μισήσουμε τους καταπιεσμένους όλης της γης που έχουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα με εμάς. Αυτούς που μας χωρίζουν σύνορα και φράχτες αλλά μας ενώνουν κοινές μοίρες και αγωνίες. Σε όλους αυτούς, με πείσμα και συνείδηση έχουμε να δώσουμε μια και μόνο υπόσχεση:

ΚΑΡΑΒΑΝΑΔΕΣ, ΜΠΑΤΣΟΙ, ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ ΚΑΙ ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ, ΚΡΑΤΙΚΟΙ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΙ, ΠΑΠΑΔΑΡΙΟ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑ

ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΑΣΜΕ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

Κατάληψη Terra Incognita

Συλλογικότητα Αναρχικών από τα Ανατολικά

Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών

Αναρχική Ομάδα Πυρανθός

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Συντρόφισσες/Σύντροφοι

 

Αλληλεγγύη στον Τάσο Θεοφίλου

Σχετικά με την υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου

Όσο κι αν η «αντιτρομοκρατική», και ο κύκλος των χειραγωγούμενων από αυτή εισαγγελέων, φαίνεται να έχουν αποκτήσει μια σχεδόν εμμονική προσήλωση στο πρόσωπό μου, η υπόθεσή μου παραμένει μια υπόθεση που δεν είναι καθόλου προσωπική. Είναι πολιτική και αφορά την κατασταλτική διαχείριση του αναρχικού χώρου, του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος και συνολικά της τάξης μας. Είναι πολιτική καθώς ανέδειξε κοινωνικά και έθεσε στη δημόσιακριτική όλες τις αιχμές της καταστολής, με πιο βασικέςτον τρομονόμο, τη μεταφυσική χρήση του DNA και την ποινικοποίηση προσωπικών και πολιτικών σχέσεων. Είναι πολιτική γιατί ανέδειξε τη δύναμη και την κοινωνική επιρροή του κινήματος. Γιατί απέδειξε ότι η «αντιτρομοκρατική» και οι χειραγωγούμενοι από αυτή δικαστικοί κύκλοι, παρότι ανεξέλεγκτοι, δεν είναι παντοδύναμοι.

Τάσος Θεοφίλου

Στις 18 Αυγούστου του 2012, συλλαμβάνεται στην Αθήνα, ύστερα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής οαναρχικός κομμουνιστής Τάσος Θεοφίλου. Αφού οδηγείται στη ΓΑΔΑ, λαμβάνεται DNA με τη βία, με τοπρόσχημα της σύλληψης για “αντίσταση κατά της αρχής”. Οι κατηγορίες που του προσάπτονται όμως είναι“απόπειρα ανθρωποκτονίας, ανθρωποκτονία κατά συρροή και κλοπή”, για τη ληστεία με το θανάσιμοτραυματισμό ενός ταξιτζή που είχε πραγματοποιηθεί στην Πάρο. Επιπλέον, κατηγορείται για συμμετοχή σετρομοκρατική οργάνωση με αφορμή την πολιτική του ταυτότητα και τις συντροφικές του σχέσεις, πράγμαπου ο ίδιος αρνείται κατηγορηματικά καταδεικνύοντας το χάσμα που τον χωρίζει με την ΣΠΦ και τα μέλη της.

Το μοναδικό στοιχείο που οδηγεί τελικά στη δίκη του τον Νοέμβριο του 2013, είναι γενετικό υλικό σε ένακαπέλο που υποτίθεται πως βρέθηκε στο χώρο της ληστείας. Αξίζει να αναφερθεί πως το καπέλο δεν ήτανστα αρχικά ευρήματα , αλλά προστέθηκε στη δικογραφία μετά τη σύλληψη του Θεοφίλου. Η απόφαση πουπάρθηκε λίγους μήνες μετά ήταν 25 χρόνια κάθειρξης.

Στις 21 Νοεμβρίου 2016 ξεκίνησε η δίκη, σε δεύτερο βαθμό, μετά από έφεση που ασκήθηκε κατά τηςπρωτόδικης απόφασης τόσο από τον ίδιο, όσο και από τον εισαγγελέα (έφεση «υπέρ του νόμου»). Έξι μήνεςμετά, στις 15 Μαΐου 2017, η εισαγγελέας προτείνει την ενοχή του για όλες τις κατηγορίες, ακόμη και γιααυτές από τις οποίες είχε πρωτόδικα αθωωθεί. Συνολικά, η εισαγγελέας προτείνει καταδίκη γιαανθρωποκτονία σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, απόπειρα ανθρωποκτονίας, ληστεία, συμμετοχή σετρομοκρατική οργάνωση, οπλοκατοχή και πλαστογραφία. Η  διαδικασία ολοκληρώνεται στις 6 Ιουλίου με την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστηρίου, η οποία αθωώνει τον Θεοφίλου για όλες τις κατηγορίες.

Στις 27 Μαρτίου 2018, ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ιωάννης Αγγελής ασκεί αναίρεση της αθωωτικής απόφασης του Α’ Πενταμελούς Εφετείου κακουργημάτων Αθηνών με την οποία κηρύχθηκε αθώος ο Θεοφίλου. Αξίζει να αναφερθεί πως ο εν λόγω αντιεισαγγελέας, ως εισαγγελέας Εφετών, τοποθετήθηκε τον Οκτώβρη του 2016 ως εποπτεύων εισαγγελέας στην Αντιτρομοκρατική. Σε λιγότερο από ένα χρόνο (τον Ιούνη του 2017) προήχθη σε αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Το γεγονός αυτό, δείχνει μια σαφή διάθεση των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών όχι για απόδοση “δικαιοσύνης”, αλλά επιδίωξης της φυσικής και πολιτικής εξόντωσης πολιτικά ενεργών ατόμων, αγωνιζόμενων ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, ανθρώπων που οραματίζονται  μια κοινωνία ελεύθερη,  ανεξούσια, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.

Ο αγώνας απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο είναι συνεχής και επίπονος. Στον αγώνα όμως αυτό, επιλέγουμε να συμμετέχουμε συλλογικά, παίρνοντας θέση υπέρ των καταπιεσμένων, στηρίζοντας όσους και όσες στοχοποιούνται από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς λόγω των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Με βάση όλα τα παραπάνω, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα του Τάσου Θεοφίλου και απαιτούμε την οριστική παύση κάθε δίωξης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Μάης 2018,

Συγκεντρώσεις αλληλεγγύης:

Σάββατο 5/5 11.00 Καμάρα

Παρασκευή 11/05 12.00 Τσιμισκή με Ναυαρίνου

Load more

css.php