κείμενο του συντρόφου Γ. Τσιρώνη σε σχέση με τους περιοριστικούς όρους

ΜΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΣΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΣΑΣ

Από την Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου και έπειτα απο τη συμπλήρωση του ανώτατου ορίου προφυλάκισης των 18 μηνών, που προβλέπεται από το νόμο και τη συνολική έκτιση 30 μηνών στα σωφρονιστικά κολαστήρια, ”αποφυλακίστηκα” από το Κ.Κ.Κορυδαλλού με την επιβολή των ανήκουστων περιοριστικών όρων της κατ’οίκον κράτησης υπό 24ωρη φύλαξη αστυνομικών και της απαγόρευσης εξόδου από την χώρα. Ουσιαστικά ομως, η λέξη αποφυλάκιση είναι μόνο μία τυπική διατύπωση πάνω στο χαρτί που μου επιδόθηκε, αφού στην κυριολεξία συνεχίζεται η φυλακισή μου, και μάλιστα σε μια νέου τύπου φυλακή.

Το σπίτι που είχα να επισκεφτώ 12.5 χρόνια λόγω της φυγοδικίας, ο χώρος που έζησα τα παιδικά μου χρόνια και έχω τις πλέον ευχάριστες μνήμες, το μέρος που διαμένει η οικογένεια μου με την παράλογη απόφαση κάποιων δικαστικών λειτουργών, που μόνο μένος και εκδικητικότητα αποπνέει, μετατρέπεται σε μια ιδιότυπη φυλακή με τον πλέον εύκολο και ανέξοδο για το κράτος τρόπο.

Ένα διαμέρισμα κελί, που δεν χρειάζεται να απασχολεί τους δεσμοφύλακες, που μου στερεί το δικαίωμα προαυλισμού, απαλλάσσοντας το κράτος από το να δαπανεί χρήματα για την σίτισή μου, για τη παροχή νερού, ηλεκτρικού ρεύματος, θέρμανσης, τη δυνατότητα άθλησης. Χρόνος κράτησης που δεν προσμετράται, ώστε να αφαιρεθεί από πιθανή μελλοντική ποινή, χωρίς να μου επιτρέπει την ευεργετική προσμέτρηση ημερών, είτε για εργασιακούς είτε για εκπαιδευτικούς λόγους, όπως συμβαίνει κατά την παραμονή των κρατουμένων στα καταστήματα κράτησης.

Ένας νεκρός χρόνος που περιορίζει όχι μόνο την δική μου ελευθερία, αλλά και των υπολοίπων μελών της οικογενειάς μου, που αναγκάζονται και οι ίδιοι να βρίσκονται υπό 24ωρη επιτήρηση αστυνομικών έξω από την πόρτα του σπιτίου τους. Αυτή η απόφαση μου στερεί πραξικοπηματικά το δικαίωμα εργασίας, για την κάλυψη των αναγκών μου, κατι που επιβαρύνει την οικογένεια μου. Μου περιορίζει την ποιότητα χρόνου ενασχόλησης με το ανήλικο παιδί μου, καθώς μας στερεί την ευχαρίστηση να το συνοδεύσω μέχρι την παιδική χαρά της γειτονιάς μου.

Αυτό φυσικά που επιδιώκουν διακαώς με αυτόν τον παραλογισμό, είναι εξοντωσή μου και να πάρουν εκδίκηση για τα 10 χρόνια φυγοδικίας στην προσπάθειά μου να διαφυλάξω την ελευθερία μου ακριβώς απο αυτού του είδους τις μεθοδεύσεις.

Το προφίλ του ”σκληρού κακοποιού”,”του ληστή με τα μαύρα”,”του επικηρυγμένου τρομοκράτη”, που συντηρούσαν τόσα χρόνια με την πρόθυμη πάντα συμβολή των δημοσιογράφων, κατέπεσε σαν χάρτινος πύργος, με την ομόφωνη αθωωσή μου στη δίκη για την υπόθεση των ”ληστών με τα μαύρα” στις 3 Ιουνίου 2016, καταρρίπτοντας έτσι, την εις βάρος μου σκευωρία. Αυτό ακριβώς το προφίλ προσπαθούν να διατηρήσουν και να περισώσουν μέσα απο έναν νέο κύκλο διώξεων, τόσο εναντίων μου, όσο και κατά άλλων συντρόφων και κοινωνικών αγωνιστών. Σε μια νέα ογκώδη δικογραφία που βρίθει νομικών ακροβάσεων, μεθοδεύσεων και είναι προϊόν ποινοκοποίησης φιλικών, συγγενικών, συντροφικών σχέσεων και της ίδιας της αλληλεγγύης.

Με τον ίδιο ”καρμπόν” τρόπο, όπως και το 2006, με καθοδηγούμενες αναγνωρίσεις και χωρίς κανένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο εις βάρος μου, ξαφνικά από ”ληστής με τα μαύρα” μετονομάστηκα σε ”ληστής του Διστόμου” και έπειτα από το πρώτο φιάσκο της επικήρυξης ως «τρομοκράτη», επανέρχονται 10 χρόνια μετά με τις ίδιες κατηγορίες. Με χαρακτηρίζουν ως “τρομοκράτη” και “ληστή” αυτοί που καθημερινά τρομοκράτουν και καταληστεύουν την κοινωνία με φόρους, χαράτσια, δεσμέυσεις σπιτιών κτλ. Αυτοί που αρπάζουν το μόχθο των εργαζομένων και οδηγούν έναν ολόκληρο λαό στην πείνα και την ανεργία. Αυτοί που υποθηκεύουν το μέλλον των νέων στις επιταγές του κεφαλαίου και των καπιταλιστών, αυτοί είναι οι πραγματικοί τρομοκράτες στην συνείδηση των πολιτών, υπεύθυνοι για την καταπίεση και την εκμετάλλευση προς όφελος της πλουτοκρατίας, κάτι που το επιβάλλουν με την βία και την καταστολή.

Στο σχετικό βούλευμα που διατάσσει την επιβολή των περιοριστικών όρων, αφου πρώτα διατυπώνει το κατηγορητήριο για τις πράξεις που μου αποδίδονται, αναφέρονται τα εξής κατά λέξη:

”… Συνάγεται οτι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος και πρόθυμος να συνεχίσει την διάπραξη παρόμοιων εγκλημάτων αφού έχει αποκτήσει εξοικείωση με αυτά. Επιπλέον, είναι σχεδόν βέβαιο εν όψει του τρόπου της εώς τώρα δράσης του οτι αυτός απολυόμενος από την φυλακή θα θελήσει να φυγοδικήσει διαφεύγοντας στην αλλοδαπή προκειμένου να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων του…”

και εγώ έχω τις εξής απορίες:

‘Ποιές μαντικές ικανότητες έχει το εν λόγω συμβούλιο ώστε να προκαταλαμβάνει έτσι αυθαίρετα τις προθέσεις μου; Από πού προκύπτει το συμπέρασμα οτι είμαι ιδιαίτερα επικίνδυνος; Μήπως απο το γεγονός ότι έχω λευκό ποινικό μητρώο παρά τις προσπάθειες των διωκτικών αρχών για το αντίθετο; Για ποία διάπραξη παρομοίων εγκλημάτων μιλάνε, όταν εώς τώρα δεν βαρύνομαι με κάποια καταδικαστική απόφαση; Τελικά το περιβόητο τεκμήριο της αθωότητας και το δικαίωμα σε μια δίκαιη δίκη είναι μη αφαιρέσιμο δικαίωμα ή μπορεί ένα συμβούλιο να προκαταλαμβάνει την απόφαση προτού καν ξεκινήσει μια δίκη;

Αυτές βέβαια, ειναι ρητορικές ερωτήσεις … η αστική δικαιοσύνη και μεροληπτική είναι και εκδικείται τους πολιτικούς της αντιπάλους αποδεικνύοντας τον ταξικό της χαρακτήρα. Επιφυλάσσει αθωώσεις και ”ποινές χάδια” για τα ”δικά της παιδιά” (σκάνδαλα, Siemens, Energa,εξοπλιστικά,βατοπέδι κτλ) ενώ καταδικάζει τους κολασμένους και τους αγωνιστές της κοινωνίας σε εξοντωντικές ποινές.

Εν κατακλείδι, αν για κάτι είμαι άκρως επικίνδυνος δεν είναι η ” εγκληματική μου δράση” που αυτοί επικαλούνται, αλλά το γεγονός οτι έχω συνείδηση, υψηλά ιδανικά και αξίες, που για τα δικά τους στενά μυαλά και για τα συμφέροντα που υπηρετούν είναι όντως επικίνδυνα. Σε μια εποχή που η περικοπή όλο και περισσότερων δικαιωμάτων, που κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες αποτελεί για τους εξουσιαστές αυτοσκοπό, άνθρωποι που παλεύουν και μάχονται για τα ιδανικά τους, για ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, χαρακτηρίζονται ως δημόσιοι κίνδυνοι. Στα σχέδιά τους για μια κοινωνία υποταγής, όπου η εκμετάλλευση εγκαθιδρύεται μέρα με την μέρα σε όλα τα επίπεδα ζωής, αυτοί που παίρνουν τις ζωές στα χέρια τους και τολμούν να αντισταθούν, καταστέλονται και τιμωρούνται παραδειγματικά.

Από τα πρώτα μου εφηβικά χρόνια, που ξεκίνησα να βιώνω την αδικία και την καταπίεση, επέλεξα να μην συμβιβαστώ. Να αντισταθώ και να αγωνιστώ ο ίδιος για τα ιδανικά μου, τα όνειρά μου, για μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων και έναν καλύτερο μέλλον για εμένα και τα παιδιά όλου του κόσμου. Δεν έσκυψα πότε το κεφάλι, κάτι που δεν έχω σκοπό να κάνω ούτε και τώρα. Με κάθε δυνατό μέσο, για άκομα μια φορά θα υπερασπιστώ την ελευθερία μου. Ούτε η φυλακή, ούτε οι διώξεις, ούτε ο οποιοσδήποτε περιοριστικός όρος θα μου κάμψει το ηθικό και θα με αναγκάσει να οπισθοχωρίσω. Οπώς κάνω μέχρι σήμερα, έτσι και τώρα θα δώσω μια ακόμα μάχη και δεν θα αφήσω μια δράκα δικαστών να μου στερήσει την ελευθερία μου αυθαίρετα. Συμμαχοί μου σε αυτόν τον αγώνα, θα είναι οι φίλοι, οι συγγενείς, οι σύντροφοι και όλοι όσοι αντιλαμβάνονται την ελευθερία χωρίς περιοριστικούς όρους.

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤ ΟΙΚΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΕΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ Ν.ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ Π.ΡΟΥΠΑ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ

Αλληλεγγύη στην κατάληψη Mundo Nuevo

Το κράτος με πολιτικό διαχειριστή την συγκυβέρνηση Σύριζα- Ανελ επιτίθεται ξανά στις καταλήψεις. Στην περίπτωση της κατάληψης Mundo Nuevo επιχειρείται να εισαχθεί ένα νέο κατασταλτικό δόγμα. Η ασφάλεια Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα το τμήμα πολιτεύματος καλεί 16 άτομα σε προανακριτική εξέταση για να εξακριβωθεί η σχέση των ατόμων αυτών με την κατάληψη Μundo Nuevo. Το μοναδικό κριτήριο για να εμπλακούν τα 16 αυτά άτομα είναι κάποιες εξακριβώσεις που πραγματοποιήθηκαν το τελευταίο διάστημα σε όλη την πόλη της Θεσσαλονίκης!
Αυτή η μέθοδος σε άλλες εποχές ίσως θεωρούνταν φάρσα και θα προκαλούσε θυμηδία αν δεν είχε από πίσω ένα σοβαρό διακύβευμα. Ο στόχος κατ΄ εμάς είναι η κοινωνική απομόνωση της κατάληψης μέσω της τρομοκράτησης όποιου θέλει να έρθει σε επαφή με τις καταλήψεις και με τις ελευθεριακές αναρχικές ιδέες εν γένει. Από την άλλη, χρησιμοποιώντας αυτό το γελοίο κατηγορητήριο οι μπάτσοι δεν χάνουν την ευκαιρία να στοχοποιήσουν αναρχικούς συντρόφους γνωστούς για την μακροχρόνια δράση τους .
Η επίθεση στις καταλήψεις είναι μια στιγμή από τη συνολικότερη επίθεση που δεχόμαστε εμείς οι εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι από το κράτος και το κεφάλαιο. Έρχεται να προστεθεί στην εντατικοποίηση της εργασίας , στο σακάτεμα στο μεροκάματο και στα ολοένα και περισσότερα εργατικά ‘’ατυχήματα’’, στην ουσιαστική κατάργηση της απεργίας, στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας ,στους πλειστηριασμούς και τις εξώσεις, στο νέο σωφρονιστικό κώδικα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Δηλαδή, σε όλες τις πολιτικές βίαιης φτωχοποίησης και εξαθλίωσης των ζωών μας. Διότι, ό,τι δεν παραδίδεται στην κοινωνική “ειρήνη” θα καταστέλλεται. Ό,τι δεν εκχωρείται από το κράτος, αλλά χτίζεται αυτοοργανωμένα με τα χέρια μας θα γκρεμίζεται. Και δεν είχαμε καμιά αυταπάτη ότι αυτή η πολιτική θα άλλαζε από τους “ευαίσθητους ανθρωπιστές” του Συριζα.
Ας το ξαναπούμε: oι καταλήψεις είναι ο φυσικός χώρος της αντίστασης, το σπίτι των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων, είναι σχέσεις και οι ιδέες δεν εκκενώνονται, ούτε καταστέλλονται, γι αυτόν ακριβώς το λόγο οι καταλήψεις είναι επικίνδυνες για το καθεστώς. Είναι τα σημεία που οργανώνουμε την δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, ενός κόσμου ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης και κοινοκτημοσύνης. Και ως τέτοιες τις υπερασπιζόμαστε. Ως τέτοια θα υπερασπιστούμε και την κατάληψη Μundo Nuevo.

Αλληλεγγύη στην κατάληψη Μundo Nuevo
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Αφίσα για την γενική απεργία 14/12

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 14/12

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ-ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ

Συνέχεια δράσεων ενάντια στην εντατικοποίηση της εργασίας…

Τη Δευτέρα 4/12 πραγματοποιήθηκαν νέες παρεμβάσεις ενάντια στην
εντατικοποίηση της εργασίας και στα εργατικά “ατυχήματα” ως άμεσο
επακόλουθό τους. Μία ομάδα συντρόφων/ισσων κατευθύνθηκε προς τις δυτικές
συνοικίες της Θεσσαλονίκης και βρέθηκε στην Επιθεώρηση εργασίας Δυτικού τομέα στην Αισώπου, στα έργα του Μετρό στη συμβολή των οδών Μοναστηρίου με Λαγκαδά, στους 2 ΟΑΕΔ των δυτικών συνοικιών (Ταντάλου και Λαγκαδά), στις εργατικές κατοικίες της Ξηροκρήνης -όπου έσβησε και κάτι
φασιστοκουτσουλιές από τους τοίχους- και στο ΙΚΑ Νεάπολης.

Ταυτόχρονα δεύτερη ομάδα συντρόφων/ισσων βρέθηκε στον ΟΑΕΔ της
Δωδεκανήσου, σε 3 παραρτήματα του σώματος επιθεώρησης εργασίας (Προξένου
Κορομηλά, Φράγκων και Μητροπόλεως -τμήμα που σχετίζεται με την τήρηση
των κανόνων ασφαλείας στους χώρους δουλειάς- ), στα κεντρικά γραφεία του
ΙΚΑ στην Αριστοτέλους και στο ΙΚΑ της Αγγελάκη.

Μοιράστηκαν πολλές εκατοντάδες από τα κείμενα που έχουμε τυπώσει, ενώ οι
αντιδράσεις από τους περισσότερους εργαζομένους ή ανέργους που
συναντήσαμε ήταν, αναμενόμενα, θετικές. Δεν είναι άλλωστε λίγοι εκείνοι
που τους ζητάν να δουλέψουν με όλο και πιο εντατικούς όρους, και δεν
είναι λίγες εκείνες που δουλεύουν με μερικώς ή ολικώς αδήλωτη εργασία
και δε βγάζουν τα ένσημα για να έχουν βιβλιάριο υγείας. Δεν είναι λίγοι
αυτοί που έχουν τραυματιστεί ή έστω ξέρουν κάποιον που να έχει
τραυματιστεί στη δουλειά, δεν είναι λίγες αυτές που αντιλαμβάνονται όλο
και πιο ξεκάθαρα τι σημαίνει για τους εκμεταλλευόμενους και για τα όποια
κεκτημένα τους η συνέχιση της κερδοφορίας των αφεντικών μέσα σε συνθήκες
καπιταλιστικής κρίσης.

Βέβαια και με αφορμή δύο συγκεκριμένους εργαζόμενους της επιθεώρησης και
του ΟΑΕΔ, που τους κόπηκε ιδιαίτερα γρήγορα ο βήχας, θέλουμε να
ξεκαθαρίσουμε κάτι: η αβάντζα στα αφεντικά και τα νταλαβέρια μαζί τους,
το αδιάφορο σφύριγμα για τους σακατεμένους εργαζόμενους, ακόμη και η
συνένοχη ουδετερότητα απέναντι σε διεκδικήσεις εργαζομένων προφανώς και
έχει το κόστος του κοινωνικού στιγματισμού.

Ακόμη πιο έντονα όμως, μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, το να
διατυμπανίζουν ξεκάθαρα την “καραδεξιά” τους άποψη όπως αυτολεξεί
ανέφερε ο ένας, να σκίζουν κείμενα και να πετάν ειρωνείες. Τους έγινε
ξεκάθαρο και θα τους ξαναγίνει: όταν μιλάμε για εργαζομένους που είναι
επί μήνες απλήρωτοι ή για άλλους που έχασαν τη ζωή τους εν ώρα δουλειάς
οφείλουν τουλάχιστον να σέβονται και να σκύβουν το κεφάλι, όπως άλλωστε
είναι συνηθισμένοι.

Γιατί την επόμενη φορά που θα υπάρξει παρέμβαση για εργατικό αγώνα ή για
σακατεμένο εργαζόμενο, δεν θα έχουμε την ίδια όρεξη για κουβέντα. Όχι
μόνο εμείς, αλλά και το, ολοένα και πιο μεγάλο, κομμάτι της εργατικής
τάξης που καταλαβαίνει πολύ καλά τα όρια και τον ρόλο των θεσμών και των
κρατικών διαμεσολαβήσεων και που δεν είναι διατεθειμένο να λούζεται κι
από πάνω τις “εξυπνάδες” τους ή παρόμοιες ξεδιάντροπες προσωπικές
δηλώσεις συστράτευσής με τα αφεντικά.

Συνεχίζουμε…

ΔΕ ΘΑ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ

Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά
Αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης “Πυρανθός”

 

Νέες παρεμβάσεις ενάντια στην εντατικοποίηση της εργασίας

Το τελευταίο δεκαήμερο συνεχίστηκαν οι δράσεις ενάντια στην εντατικοποίηση της εργασίας και στα εργατικά ατυχήματα. Πιο συγκεκριμένα παρεμβάσεις με μοίρασμα κειμένων, πανό, τρικάκια, γιγαντοαφίσες, πραγματοποιήθηκαν: Στο Media Markt στη δυτική είσοδο της πόλης στις 15/11, στα έργα του Μετρό στη Βενιζέλου και στα γραφεία που συγκεντρώνονται οι εργαζόμενοι/ες της καθαριότητας του Δήμου στο κέντρο της πόλης στις 21/11, ενώ την επόμενη μέρα βρεθήκαμε και στην απεργιακή συγκέντρωση των συμβασιούχων. Τη Δευτέρα 27/11 πραγματοποιήθηκε νέα εξόρμηση στις ανατολικές συνοικίες και πιο συγκεκριμένα στο ΣΕΠΕ ανατολικού τομέα, στο ΙΚΑ και στους ΟΑΕΔ της Καλαμαριάς και της Μπότσαρη.

Πέραν των γρήγορων αλλά ουσιωδών διαλόγων που είχαμε με εργαζομένους, ανέργους, ασθενείς (συνταξιούχους, ανασφάλιστους και μισοασφαλισμένους εργαζομένους) υπενθυμίσαμε στους “ελεγκτές” της επιθεώρησης και του ΙΚΑ πως δεν νοείται ουδετερότητα όταν μιλάμε για την ολοένα και πιο εντατική εκμετάλλευση των εργαζομένων, είτε αυτή μεταφράζεται σε αδήλωτη εργασία, είτε σε απλήρωτες υπερωρίες, είτε σε εκδικητικές απολύσεις, είτε ακόμη χειρότερα σε σακατέματα και θανάτους εν ώρα εργασίας, κάτι που αφορά τόσο τα αφεντικά όσο και τους δήμους ή το ίδιο το κράτος ως εργοδότες.

Συνεχίζουμε…

ΔΕ ΘΑ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ

Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά
Αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης “Πυρανθός”

Μπορούν να ελπίζουν μονάχα αυτοί που αγωνίζονται

γενική αφίσα

Παρεμβάσεις ενάντια στην καταστολή των ολικών αρνητών στράτευσης με αφορμή την υπόθεση του συντρόφου Β.Γ.

Την Τετάρτη 22/11 σύντροφοι και συντρόφισσες πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με κείμενα, αφίσες, τρικάκια και πανό σε δύο εφορίες της πόλης (ΣΤ και Δ) καθώς και στη στρατολογική υπηρεσία Θεσσαλονίκης. Αφορμή στάθηκε η προσφυγή του συντρόφου Β.Γ.  ενάντια στο εξοντωτικό πρόστιμο των 6000 ευρώ που εκδικάζεται την Πέμπτη 23 Νοέμβρη. Αιτία παραμένει, η αλληλεγγύη μας στους ολικούς αρνητές στράτευσης, η άρνηση μας να υπηρετήσουμε τους εθνικούς στρατούς αυτού του κόσμου, η σαφής μας θέση δίπλα στους εκμεταλλευόμενους και τους καταπιεσμένους ανεξαρτήτου φύλου και φυλής, η σαφής μας θέση ενάντια στους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους και του κεφαλαίου, η έμπρακτη εναντίωσή μας στους πολέμους, στην προετοιμασία τους, στα προαπαιτούμενά τους: στην ισχυροποίηση της δύναμης κρούσης του ΝΑΤΟ, στους γεωστρατηγικούς και οικονομικούς ανταγωνισμούς των οποίων τα σπασμένα τα πληρώνουμε οι “από τα κάτω” κάθε χώρας, στα εξοπλιστικά προγράμματα, στα σύνορα, στην υποχρεωτική στράτευση, στην τυφλή υπακοή στους γαλονάδες, στον εθνικισμό, στο ρατσισμό, στο σεξισμό.

ΠΑΥΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΤΕΙΝΟΜΕΝΗΣ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΤΩΝ ΟΛΙΚΩΝ ΑΡΝΗΤΩΝ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΡΑΤΟΣ, Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕΖΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ

Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά

Αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης “Πυρανθός”

    

Παρουσίαση της μπροσούρας: Ιδιωτικοποιήσεις: μια ακόμη πτυχή της υποτίμησης των ζωών μας

Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017 στις 20:00 στην Κατάληψη ΝΤΟΥΓΡΟΥ , Τζαβέλλα  52  Λάρισα

 

Πρώτες εξορμήσεις ενάντια στην εντατικοποίηση της εργασίας και τα εργατικά “ατυχήματα”

Την Τετάρτη 8/11 και την Παρασκευή 10/11πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες παρεμβάσεις στα πλαίσια πολιτικής καμπάνιας που επιλέξαμε να πραγματοποιήσουμε ενάντια στην
εντατικοποίηση της εργασίας και στις εργατικές δολοφονίες από τα αφεντικά, τους δήμους και το κράτος.

Για περίπου 4 ώρες σύντροφοι και συντρόφισσες πραγματοποίησαν μαζική εξόρμηση σε χώρους εργασίας της ανατολικής Θεσσαλονίκης. Ξεκινήσαμε, χωρισμένοι σε δύο ομάδες, από τα εργοτάξια του Μετρό σε Βούλγαρη, Δελφών και Καλαμαριά, τα Jumbo Πυλαίας και τις αποθήκες, τις βιοτεχνίες και τα εργοστάσια της ΒΙ.ΠΕ. Θέρμης όπου
κρεμάσαμε πανό και πετάξαμε χιλιάδες τρικάκια.

Στη συνέχεια και αφού συναντηθήκαμε όλοι μαζί στην περιοχή των IKEA, πραγματοποιήσαμε μαζική παρέμβαση σε όλο το εμπορικό πάρκο (IKEA, Leroy
Merlyn, JYSK, Μουστάκας, Jumbo, Βασιλόπουλος, Goodys κ.α.) με πανό, τρικάκια και μοίρασμα κειμένων σε εκατοντάδες εργαζόμενους/ες που βιώνουν στο πετσί τους το τι εστί εντατικοποίηση, σε επιβάτες που περίμεναν στην αφετηρία του ΟΑΣΘ αλλά και σε αρκετούς καταναλωτές.

Παρά τα τσινίσματα μερικών “υπεύθυνων” και security, μπήκαμε μέσα στα καταστήματα και στις αποθήκες, με όσους δούλευαν να έχουν θετικές αντιδράσεις που συνοδεύονταν όμως και από μία έκπληξη, καθώς δυστυχώς στη συγκεκριμένη μαύρη τρύπα του κεφαλαίου, παρόμοιες παρεμβάσεις, προς το παρόν, απουσιάζουν.

Η εξόρμηση συνεχίστηκε με παρεμβάσεις στο Media Markt αλλά και στο Σταθμό Μεταφόρτωσης Απορριμάτων Πυλαίας όπου εκτός των άλλων, γράφτηκαν και συνθήματα. Δεχτήκαμε θερμή υποδοχή και πιάσαμε εκτενή κουβέντα με τους συμβασιούχους (και σε λίγους μήνες άνεργους) εργαζόμενους οι οποίοι μας ενημέρωσαν και για την συνέλευσή τους που θα γινόταν το ίδιο απόγευμα στο ΕΚΘ, στην οποία παραβρεθήκαμε αφήνοντας τα κείμενα μας.

Στη διαδρομή μας, γράφτηκαν και αντιφασιστικά σπρέι και πετάχτηκαν τρικάκια σε περιοχές όπου είχαν κάνει απόπειρα να γράψουν συνθήματα οι ανύπαρκτοι φασίστες της πόλης. Συγκεκριμένα στο εμπορικό κέντρο Μακεδονία και σε σχολείο στην  Καλαμαριά, αν και άλλοι σύντροφοι/ισσες μας είχαν ήδη προλάβει, σβήσαμε όσα συνθήματα είχαν μείνει καταχωνιασμένα.

Την Παρασεκευή 10-11 νέα παρέμβαση πραγματοποιήθηκε, αυτή τη φορά στην
Καλαμαριά, όπου κρεμάστηκαν πανό, πετάχτηκαν τρικάκια και μοιράστηκαν κείμενα σε
εργαζομένους και πολίτες στο Δημαρχείο Καλαμαριάς και στην Διεύθυνση καθαριότητας και πρασίνου του Δήμου.

Συνεχίζουμε…

ΔΕ ΘΑ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ

Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά
Αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης “Πυρανθός”

 

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

Οι τσέπες των αφεντικών δε γεμίζουν μόνο με τον ιδρώτα μας…

Τα τελευταία χρόνια, με πρόφαση την καπιταλιστική κρίση, μια σειρά νέων μέτρων ψηφίστηκαν σταδιακά, όσο η δυναμική των εργατικών αγώνων εξασθενούσε: κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, συνεχής πτώση του κατώτερου ορίου μισθού, κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, επέκταση της ανασφάλιστης εργασίας, καθιέρωση των ελαστικών ωραρίων, απελευθέρωση απολύσεων, περιστολή της δύναμης των εργατικών σωματείων.

 

Με την σταδιακή κατάργηση κεκτημένων που έφεραν ταξικοί αγώνες των περασμένων δεκαετιών, επικυρώθηκε το περαιτέρω ξεζούμισμα που βιώνουμε οι εργαζόμενοι, μέσα στην ούτως ή άλλως εκμεταλλευτική συνθήκη της μισθωτής εργασίας. Σε συνδυασμό μάλιστα με την αύξηση του κόστους ζωής η επιβίωση πολλών από εμάς γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Κάθε φορά που αυτά τα περιβόητα “νέα μέτρα” ψηφίζονταν, για πολλούς μπορεί να φάνταζαν μακρινά και δύσκολα εφαρμόσιμα ενώ κάποιοι άλλοι πιθανώς να πίστεψαν πως δεν τους αφορούν. Όμως πλέον όλοι έχουμε ζήσει ή τουλάχιστον έχουμε ακούσει για έναν γνωστό που το αφεντικό τον έβαλε να υπογράψει καινούρια σύμβαση με δυσχερέστερους για αυτόν όρους, που δούλεψε για τρεις συνεχείς βδομάδες εφτά στα εφτά. Ή για κάποια που δουλεύει με εργόσημα ή ανασφάλιστη, που δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει αύριο επειδή του λήγει η τρίμηνη σύμβαση εργασίας, που απολύθηκε μαζί με άλλους δέκα συναδέλφους του επειδή ήταν μέλος σωματείου ή τόλμησε να αγωνιστεί για καλύτερες συνθήκες δουλειάς.

 

Τα  μεγάλα και μικρά αφεντικά, υποδέχτηκαν με ασυγκράτητη χαρά αυτές τις αλλαγές που τους δίνουν πλέον και την νομική επικύρωση για αυτά που ήδη έκαναν ή ονειρεύονταν να κάνουν. Επιπλέον, άπληστοι όπως είναι, συνέχισαν με ακόμα περισσότερο ζήλο να εκμεταλλεύονται τα μεγάλα ποσοστά ανεργίας, τον φόβο της απόλυσης και τα όποια νομικά παράθυρα των ελάχιστων εργατικών κεκτημένων που έχουν απομείνει, για να κάνουν ότι θέλουν ώστε να μην χάσουν ούτε ένα ευρώ από τα κέρδη τους. Αρκεί να θυμηθούμε τις εργαζόμενες που απέλυσαν λόγω εγκυμοσύνης ή αυτούς που τόλμησαν να ζητήσουν αυτά που δικαιούνται, που δουλεύουν αδήλωτες υπερωρίες. Αυτές που δουλεύουν απλήρωτες για πολλούς  μήνες, που τους πλήρωσαν με κουπόνια supermarket, που δουλεύουν απροστάτευτες και ανεκπαίδευτοι σε απαράδεκτες συνθήκες υγιεινής, σε ανύπαρκτες συνθήκες ασφαλείας, δίπλα σε επικίνδυνα μηχανήματα και εργαλεία.

 

…αλλά και με το αίμα μας

Στις επιπτώσεις αυτής της επίθεσης των αφεντικών περιλαμβάνεται και η αύξηση των εργατικών «ατυχημάτων». Σύμφωνα με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Επιθεωρητών Εργασίας, ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς κατά 10% κάθε χρόνο από το 2013 και μετά, ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2017, παρατηρείται μία αύξηση 15%, σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2016. Το 2016 δηλώθηκαν 6500 εργατικά «ατυχήματα”, τα 73 θανατηφόρα. Αν προσθέσουμε μάλιστα όσα δεν καταγράφηκαν, ο αριθμός των εργατών που σακατεύονται ή δολοφονούνται κάθε χρόνο στην Ελλάδα γίνεται πολύ μεγαλύτερος. Και κάπως έτσι οι εργάτριες και οι εργάτες μετατρέπονται σε αριθμούς και στατιστικά στοιχεία κάποιας έρευνας. Σε κάτι απρόσωπο και μακρινό χωρίς τίποτα να μαρτυρά την ανθρώπινη υπόσταση των τραγικών αυτών δολοφονιών από την πλευρά του κεφαλαίου. Οι θάνατοι τους άλλωστε για τα αφεντικά και τα Μ.Μ.Ε. περνούν στα ψιλά, δηλώνονται ψυχρά σαν απώλειες μηχανημάτων που χάλασαν σε κάποιο εργοστάσιο. Για εμάς κάποιοι συνάδελφοι και κάποιες συναδέλφισσες δεν κατάφεραν να γυρίσουν ποτέ στους δικούς τους μετά το μεροκάματο, για τα αφεντικά  είμαστε αυτό ακριβώς: φθηνά και αντικαταστήσιμα μηχανήματα για να τους παράγουμε το κέρδος.  Μερικά από τα πολλά εργατικά ατυχήματα που έλαβαν χώρα στην πόλη μας τον τελευταίο μήνα:

 

  • Στις 2-10 ο συμβασιούχος «κοινωφελούς εργασίας» στο Δήμο Καλαμαριάς  Ρ. Δουμάνογλου, 71 ετών (πολύ πάνω από το όριο συνταξιοδότησης) τραυματίζεται σοβαρά όταν καταπλακώθηκε από δέντρο κατά τη διάρκεια εργασιών σε ιδιωτικό και όχι δημόσιο χώρο. Με τα από λίγες μέρες στην εντατική ξεψυχά.
  • Στις 5-10 νεαρή εργαζόμενη σε ραφείο στη στοά της Ερμού χτυπιέται από το ρεύμα την ώρα της εργασίας της. Μεταφέρεται στο νοσοκομείο και διαπιστώνεται πως έχει διαφύγει τον κίνδυνο.
  • Στις 13-10 εργαζόμενος στο μετρό Θεσσαλονίκης, σε εργοτάξιο στην παλιά Νομαρχία, επί της Βασιλίσσης Όλγας, πέφτει από σκαλωσιά και τραυματίζεται,ευτυχώς και από τύχη, ελαφρά.
  • Στις 21-10 εργαζόμενος της καθαριότητας στον δήμο Δέλτα τραυματίζεται σοβαρά, όταν η αρμόδια υπηρεσία του δήμου τον έστειλε να επισκευάσει (!) βαριά σιδερένια πόρτα, η οποία τον καταπλάκωσε και μάλιστα ημέρα Σάββατο που το αμαξοστάσιο είναι κλειστό.
  • Στις 23-10 εργαζόμενος σε οινοποιείο στο Λαγκαδά, σκοτώθηκε πέφτοντας μέσα στο καζάνι μούστου, στο οποίο δούλευε.
  • Στις 24-10 εργαζόμενος της  ΖΑΝΑΕ έπεσε από ύψος 6 μέτρων στο χώρο της εταιρίας στην Σίνδο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί πολύ σοβαρά και να υποστεί κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.
  • Στις 31-10 εργαζόμενος σε λατομείο στο Δρυμό, έξω από τη Θεσσαλονίκη, πέφτει από μεγάλο ύψος και αργότερα τον ανακαλύπτει νεκρό ένας συνάδελφός του.

 

Και αν ο τραυματισμός, ο ακρωτηριασμός ή ο θάνατος στους χώρους εργασίας είναι διαχρονική θυσία των «παιδιών» της εργατικής τάξης στον βωμό της παραγωγής, οι λόγοι για την αύξηση τους που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, γίνονται εύκολα αντιληπτοί αν αναλογιστεί κανείς την κατάσταση που επικρατεί στους χώρους δουλειάς. Εντατικοποίηση της εργασίας, πίεση για μεγαλύτερη αποδοτικότητα με μειωμένο προσωπικό, μείωση ή και κατάργηση της λήψης μέτρων ασφαλείας γιατί κοστίζουν στο κράτος και στα αφεντικά. Μια ακόμη αιτία είναι και η ελλιπής εκπαίδευση στην τήρηση μέτρων ασφαλείας. Την κατάσταση χειροτερεύουν οι ολιγόμηνες συμβάσεις εργασίας -η πιο συνήθης επιλογή των αφεντικών τα τελευταία χρόνια για να έχουν φτηνούς, και χωρίς δικαιώματα, εργαζομένους- αφού μέσα στον λίγο χρόνο που διαρκεί η σύμβαση δεν υπάρχει καμία εκπαίδευση με αποτέλεσμα να υποχρεώνονται οι εργαζόμενοι να πραγματοποιούν εργασίες (σε καθεστώς τρομοκρατίας  και με την απειλή της απόλυσης) οι οποίες κανονικά πρέπει να γίνονται από εκπαιδευμένο και έμπειρο προσωπικό.

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω είναι οι ΟΤΑ. Οι συμβασιούχοι στους δήμους δεν έχουν κανένα μετρό ασφαλείας (έπειτα από έλεγχο της επιθεώρησης εργασίας διαπιστώθηκε πως δεν υπήρχε κανένα μέτρο και δεν είχαν γίνει τα απαραίτητα εμβόλια στους εργαζόμενους) και δεν έχουν καμία εκπαίδευση με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν άμεσα. Με αυτές τις άθλιες εργασιακές συνθήκες οι δήμαρχοι έχουν το θράσος να απειλούν και να τρομοκρατούν τους εργαζόμενους με απολύσεις και με αντικατάσταση τους από εργολαβίες, όταν οι τελευταίοι τολμούν να αγωνιστούν και να διεκδικήσουν σταθερή δουλειά, με δικαιώματα, αξιοπρεπείς μισθούς και αυξημένα μέτρα ασφαλείας. Την στιγμή μάλιστα που σε αυτόν τον κλάδο μόνο το 2017 έχουν γίνει δεκάδες εργατικά «ατυχήματα» που οδήγησαν στο σακάτεμα, ακόμα και στον θάνατο εργαζομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πίεσης από τους δήμους για εντατικοποίηση των ρυθμών εργασίας στον κλάδο μετά την απεργία του Ιουνίου είναι η περίπτωση του «ατυχήματος” στον ΧΥΤΑ Μαυροράχης όπου 45χρόνος καταπλακώθηκε από απορριμματοφόρο. Την ίδια περίοδο 62χρονη εργαζόμενη στον Δήμο Ζωγράφου πέθανε λίγη ώρα πριν αναλάβει την τρίτη σερί βάρδια της μέσα σε 2 μέρες.

 

Τα τελευταία χρόνια λοιπόν τα αφεντικά δεν μας αφήνουν άλλα περιθώρια για παρερμηνείες. Καλός εργαζόμενος για αυτούς είναι ο φτηνός, αναλώσιμος, συμβασιούχος (5 και 8 μηνών), χωρίς μέτρα προστασίας που κοστίζουν, χωρίς γνώση των δικαιωμάτων του  και κυρίως χωρίς δικαιώματα. Και αν δεν γυρίσει και σπίτι του τι να κάνουμε, η δουλειά πρέπει να γίνει και για αυτό θα βρεθεί κάποιος άλλος από την ουρά της ανεργίας. Να τι σημαίνει ανάπτυξη για τους εκάστοτε κυβερνώντες και να ποιες είναι οι συνθήκες που συνθέτουν το κατάλληλο έδαφος για την προσέλκυση των επενδυτών που (μάταια) μας παρουσιάζονται μανιωδώς από τα Μ.Μ.Ε. ως η σωτηρία μας. Μπορεί να είναι σωτηρία για τους ξένους και ντόπιους λεφτάδες, μπορεί να είναι σωτηρία για το πολιτικό τους προσωπικό, μπορεί να είναι σωτηρία για τους ιδιωτικούς και κρατικούς στρατούς αλλά και τους αυλοκόλακες των ΜΜΕ που θα τσιμπήσουν καινούργιες δουλίτσες, αλλά για εμάς, τους εργάτες και τις εργάτριες, είναι απλά το επισφράγισμα της εντατικοποίησης της εκμετάλλευσης μας.

 

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

Αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει ο φόβος της ανεργίας και της καταστολής που μας κρατάει άπραγους, ότι υπάρχει η απογοήτευση η οποία μας οδηγεί σε λογικές ανάθεσης για ζητήματα που αφορούν άμεσα τις ζωές μας. Αναγνωρίζουμε επίσης ότι υπάρχει η άμεση ανάγκη για επιβίωση του καθενός/μιας μας, αλλά οι εξατομικευμένες λύσεις οδηγούν στην ταπείνωση όλων και του καθενός ξεχωριστά. Η οργάνωση και οι ακηδεμόνευτοι αγώνες των εκμεταλλευομένων και των καταπιεσμένων στους χώρους εργασίας αλλά και σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής είναι μονόδρομος για να μπορέσουμε να πάρουμε τις νίκες που χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε, για να ανασάνουμε. Είναι άμεση ανάγκη να παλέψουμε ακόμη και για τα πιο βασικά: για τήρηση των μέτρων ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας με ανατίμηση των μισθών, για να μη μας εξοντώνουν με σπαστά ωράρια και δουλειά σε αργίες και Κυριακές. Την ίδια στιγμή πρέπει να αντιληφθούμε πως ο αγώνας μέσα στους χώρους δουλειάς οφείλει να είναι συνδεδεμένος με τον αγώνα σε επίπεδο γειτονιάς ενάντια σε μία σειρά τρόπων που το κεφάλαιο έχει επινοήσει για να μας παίρνει πίσω και τα ελάχιστα που μας δίνει (ιδιωτικοποιήσεις σε υγεία, παιδεία, υποδομές που εξυπηρετούν κοινωνικές ανάγκες, αυξήσεις και κοψίματα σε ρεύμα-νερό-αέριο, υπερκοστολόγηση σε προϊόντα πρώτης ανάγκης, ακριβά εισιτήρια στις μετακινήσεις, ένταση του κοινωνικού ελέγχου, καταστροφή της φύσης και των τελευταίων χώρων πρασίνου στην πόλη). Μέσα από σωματεία βάσης, συνελεύσεις και πρωτοβουλίες εργαζομένων, μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς, από ομάδες προλεταριακής αυτοάμυνας, πολιτικές ομάδες να υψώσουμε αναχώματα στην επέλαση του κεφαλαίου και του κράτους στις ζωές μας.

 

Είναι η σύνδεση των επιμέρους πτυχών της καπιταλιστικής και κρατικής βίας που κυριαρχεί στην πραγματικότητα που ζούμε που μας κάνει να να αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε πως ότι κι αν κατακτήσουμε θα είναι πρόσκαιρο και μερικό μέσα σε μια ταξική και εξουσιαστική κοινωνία. Μέσα σε ένα μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση είναι δομικά του στοιχεία. Χρειάζεται να ξανα-εμπιστευτούμε τη συλλογική μας δύναμη, να αποκτήσουμε αγωνιστική ταξική εμπειρία και μαχητικό πνεύμα, να σταματήσουμε να θεωρούμε πως είναι μάταιο να αγωνιζόμαστε. Να οργανωθούμε και να παλέψουμε για έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης, όπου όλα θα είναι για όλους, ο οποίος θα πατήσει πάνω στα συντρίμμια του κράτους και του καπιταλισμού.

 

ΕΚΔΙΚΟΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΣΑΚΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ

 

ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

 Αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης “Πυρανθός    *    Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά  

Load more

css.php