Μικροφωνική συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αναρχικό Γιώργο Καλαϊτζίδη

Δευτέρα 27 Μάϊου 2024 στις 19.00 μμ Τσιμισκή με Γούναρη

Στις 18/5 συλλαμβάνεται ο Γιώργος Καλαϊτζίδης, μέλος της αναρχικής συλλογικότητας του Ρουβίκωνα, έπειτα από δημοσίευση σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης που αφορούσε την υπεράσπιση του κατειλημμένου κέντρου Βοξ απέναντι σε ενδεχόμενη επίθεση των μπάτσων που έχουν στρατοπεδεύσει στο εργοτάξιο της πλατείας Εξαρχείων. Ακόμη πιο κωμικοτραγικό είναι το γεγονός ότι η σύλληψη πραγματοποιήθηκε υπό τον “αντιτρομοκρατικοό νόμο” 187Α και αφορά “τρομοκρατικές πράξεις”. Το δικαστήριο του Γ. Καλαϊτζίδη έχει οριστεί για την Τρίτη 28/5.

Το κράτος επενδύει στον έλεγχο και την καταστολή για να θωρακιστεί απέναντι στους εχθρούς του. Οι ολοκληρωτικές πρακτικές της ακροδεξιάς πολιτικής της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας έρχονται προς τέρψη του συντηρητικοποιημένου κομματιού της κοινωνίας που όλο και αυξάνεται. Ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός περιλαμβάνει μετατροπή των δημοσίων χώρων σε μπατσοκρατούμενες περιοχές με αυξανόμενο έλεγχο πάνω στο κοινωνικό σώμα, καταπάτηση των εργασιακών κεκτημένων, επιθέσεις σε φοιτητικές καταλήψεις προερχόμενες από συνελεύσεις συλλόγων, επιθέσεις σε αντιπολεμικές πορείες που εναντιώνονται στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, μαζικές προσαγωγές και συλλήψεις αγωνιστών. Την ίδια στιγμή κράτος και μαφία σε αγαστή συνεργασία  ελέγχουν το οργανωμένο έγκλημα προστατεύοντας και συγκαλύπτοντας τους εμπλεκόμενους σε αυτό.

Το κράτος εξελίσσεται και αναβαθμίζεται. Οι πρακτικές που στο παρελθόν φάνταζαν ως κρατικές αυθαιρεσίες πλέον έχουν θεσμοθετηθεί και αποτελούν και επίσημα νόμοι του κράτους. Η εφαρμογή του Νέου Ποινικού Κώδικα δίνει την ευχέρεια στο κράτος να στέλνει φυλακή κόσμο ακόμη και για πλημμελήματα, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την ποινικοποίηση των αγωνιζόμενων κομματιών. Ένας ποινικός κώδικας βέβαια, κομμένος και ραμμένος για τους φτωχούς και τους καταπιεσμένους/ες. Αν έχεις φράγκα να πληρώνεις τις υπέρογκες αποζημιώσεις τότε ίσως να την σκαπουλάρεις. Η ταυτόχρονη εφαρμογή του “αντιτρομοκρατικού νόμου” 187Α για τη φίμωση αναρχικών αγωνιστών και αγωνιστριών επεκτείνεται πέρα από το επίπεδο των πολιτικών πρακτικών και στο επίπεδο του λόγου, όπως έγινε και στην περίπτωση του Γ. Καλαϊτζίδη. Με άλλα λόγια “σκάσε και δούλευε και μην αντιμιλάς γιατί θα έχεις πρόβλημα”.

Όσο όμως το κράτος αναβαθμίζει την καταστολή εναντίων των αγωνιστ(ρι)ών τόσο μεγαλύτερες οφείλουν να είναι και οι απαντήσεις μας. Η οργάνωση των καταπιεσμένων σε οριζόντια βάση,  ο εμπλουτισμός και η επανανοηματοδότηση των αγώνων μας αποτελούν επιτακτική ανάγκη. Οφείλουμε να σταθούμε στο πλευρό όσων αντιμετωπίζουν τη χυδαιότητα της κρατικής καταστολής και τα καραγκιοζιλίκια της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας.

ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ  ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΛΑΪΤΖΊΔΗ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Cocktail bar οικονομικής ενίσχυσης για ιατρικά έξοδα 15-05-2024

Tετάρτη 15-05-2024, 20:00 – 24:00 στον πεζόδρομο της Γκαρμπολά

COCKTAIL BAR oικονομικής ενίσχυσης για ιατρικά έξοδα

H αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Μικροφωνική για το ζήτημα της στέγασης (Σάββατο 11 Μάϊου στις 12.00)

Σάββατο 11 Μάϊου στις 12.00 στην πλατεία 12 Αποστόλων

Μικροφωνική για το ζήτημα της στέγασης (Σάββατο 13 Απριλίου 12μμ)

Σάββατο 13 Απριλίου 12μμ Ολυμπιάδος με Αθηνάς

ROOMS TO LET NO PROBLEM
Το ζήτημα της στέγασης είναι κεντρικό στο σύγχρονο τοπίο έτσι όπως αυτό διαμορφώνεται ως αποτέλεσμα ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών επιταγών κράτους κεφαλαίου τόσο στον ελλαδικό όσο και στον ευρωπαϊκό χώρο. Η στεγαστική κρίση που βλέπαμε να εξελίσσεται πριν από περίπου 20 χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες παγκοσμιοποιήθηκε, βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και δυστυχώς δεν φαίνεται να βρίσκεται καν στην κορύφωσή της.

Ο ρυθμός αύξησης των ενοικίων έτρεξε με φρενήρη ρυθμό τα προηγούμενα χρόνια. Έτσι, πολύς κόσμος ξεσπιτώθηκε, εκδιώχθηκε βίαια από τη γειτονιά του μην μπορώντας να ανταπεξέλθει στο παράλογο κόστος ενοικίου, ενοίκιο που είναι εντελώς αναντίστοιχο με τους πολύ χαμηλούς μισθούς και την γενικευμένη ακρίβεια. Φαινόμενο που είναι έντονο κυρίως στα κέντρα των πόλεων οι οποίες σταδιακά μετατρέπονται σε αστικές ερήμους νεοανακαινισμένων προχειροφτιαγμένων γκαρσονιέρων και studio airbnb για τον εγχώριο και ξένο τουρισμό. Η κατοικία, η αστική πολυκατοικία που κυριάρχησε ως μορφή μαζικής στέγασης αλλά και με το κοινωνικό περιεχόμενο που απέκτησε -κυρίως από τις αρχές του 20ου αιώνα και έπειτα- μέσα στα τελευταία 15 χρόνια έχει καταρρεύσει. Η εστία, πέρα από την κατοικία αποτελεί το φυσικό καταφύγιο των ανθρώπων και ιδιαιτέρως των κατώτερων στρωμάτων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την εστία τους αφού δεν υπάρχει κανένα καθεστώς προστασίας για αυτούς.

Δεν είναι βέβαια μόνο το μεγάλο κεφάλαιο, oι μεγαλοξενοδόχοι, οι τράπεζες και τα funds που πιέζουν τις τιμές προς τα πάνω. Είναι και οι μικροί και μεσαίοι ιδιοκτήτες. Με δεδομένο ότι οι μισθοί είναι πενιχροί, βρίσκει έδαφος να ενεργοποιηθεί ο κοινωνικός αυτοματισμός και έτσι εκμεταλλευόμενοι απομυζούν εκμεταλλευόμενους. Η αποσύνθεση του δομημένου περιβάλλοντος συνεπάγεται αναπόδραστα αποσύνθεση του κοινωνικής συγκρότησης και αντίστροφα. Για την ιστορική, λαογραφική, αισθητική φυσιογνωμία των πόλεων δεν γίνεται ούτε λόγος, οι πόλεις έχουν παραδοθεί στην πλήρη ασυδοσία του real estate και του επενδυτικού κεφαλαίου. Σε γειτονιές πιο ιδιαίτερες όπως πχ στην Άνω Πόλη Θεσ/νικης το φαινόμενο της τουριστικοποίησης είναι πιο έντονο, σταδιακά σβήνουν οι μνήμες της προσφυγιάς και τα σπίτια μετατρέπονται σε προσόψεις – άψυχες βιτρίνες.

Στον ελλαδικό χώρο υπάρχει η ιδιαιτερότητα της μικροιδιοκτησίας στην κατοικία και αυτό το “προνόμιο” μπήκε από νωρίς στο στόχαστρο των μνημονιακών δεσμεύσεων. Η πρώτη κατοικία έπαψε να προστατεύεται και εισήχθη ο θεσμός των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών που πέρασε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ. Επιχειρείται λοιπόν όλα να γίνονται στο σκοτάδι ώστε να μην υπάρχουν φωνές αντίστασης και διαμαρτυρίας. Τα πιο φτωχοποιημένα στρώματα της κοινωνίας αντιμετωπίζουν καθημερινά την απειλή των εξώσεων και των πλειστηριασμών μη μπορώντας να ανταπεξέλθουν στα υπέρογκα έξοδα. Με την εμπορευματοποίηση είτε ιδιωτικού είτε δημόσιου χώρου μαζί πάει και η καταστολή, έτσι κάθε φορά που κόσμος αντιδρά σε μία έξωση έχει να αντιμετωπίσει πάνοπλες δυνάμεις καταστολής όπως πχ γινόταν για μήνες στο λόφο του Στρέφη ή στην πλατεία Εξαρχείων.

Τις δεκαετίες 1990 και 2000 αναπτύχθηκε έντονα στον ελλαδικό χώρο το καταληψιακό κίνημα. Μέσα από διεργασίες που λάμβαναν χώρα κυρίως σε νεολαιίστικους κύκλους αναδείχθηκε το ζήτημα της στέγασης ως κομβικό, το δικαίωμα στη στέγαση απέκτησε ξεχωριστή δυναμική και συνδέθηκε με αγώνες τοπικού χαρακτήρα αλλά και πιο διευρυμένους. Πολλές χιλιάδες άνθρωποι στεγάστηκαν σε καταλήψεις πειραματίστηκαν με ένα πιο συλλογικό τρόπο ζωής, ξέφυγαν από τον εκβιασμό του ενοικίου και εναντιώθηκαν στην λογική της εμπορευματοποίησης της στέγασης αλλά και της ιδιοκτησίας εν γένει. Οι καταλήψεις ως ο πιο ριζοσπαστικός τρόπος στέγασης όμως πολεμήθηκαν λυσσαλέα από κράτος και κεφάλαιο.

Πιο πρόσφατα μετά την έκρηξη του προσφυγικού, πραγματοποιήθηκαν δεκάδες καταλήψεις που στέγασαν μετανάστες και πρόσφυγες οι οποίοι κατέφευγαν σε αυτές προκειμένου να γλιτώσουν τον απάνθρωπο εγκλεισμό τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι κατασταλτικές επιχειρήσεις δεν άργησαν να ξεδιπλωθούν και εκεί και οι άνθρωποι αυτοί οδηγήθηκαν πίσω στα άθλια στρατόπεδα ή σε κρατητήρια. Έτσι κ αλλιώς για μετανάστες και πρόσφυγες που βρίσκονται στον πάτο της κοινωνικής ιεραρχίας η αναζήτηση στέγης είναι άπιαστο όνειρο.

Η στέγαση είναι δικαίωμα, όχι προνόμιο. Με οριζόντιους ακηδεμόνευτους αγώνες να αντισταθούμε στον εκτοπισμό των ανθρώπων της τάξης μας.

Να μπούμε στα άδεια σπίτια.

Να μπλοκάρουμε εξώσεις και πλειστηριασμούς

Να δημιουργήσουμε δομές αλληλοβοήθειας

Κανένας άνθρωπος χωρίς σπίτι

Να συγκρουστούμε με κράτος και κεφάλαιο

Κανένας- καμία μόνη απέναντι στην καταστολή

Στήριξη πορείας γειτονιάς ενάντια σε παρενοχλητικές/παραβιαστικές συμπεριφορές

Κυριακή 31 Μαρτίου 2024 στη 13.00

Πλατεία Ειρήνης (ρολόι)
Νεάπολη

Ενημερωθήκαμε ότι στην περιοχή της Νεάπολης κυκλοφορεί άτομο που έχει παρενοχλητική και παραβιαστική συμπεριφορά προς γυναίκες. Η συγκεκριμένη συμπεριφορά εντάσσεται στο γενικότερο δυσμενές καταπιεστικό περιβάλλον που διαμορφώνεται από τη συνθήκη της πατριαρχίας.

Καθημερινά πληροφορούμαστε περιστατικά από παρενοχλήσεις, ξυλοδαρμούς βιασμούς, επιθέσεις σε LGBTQ άτομα, δράση κυκλώματων trafficking και παιδεραστίας, έως γυναικοκτονίες. Όλα τα προαναφερόμενα δείχνουν ότι η συστημική βία της πατριαρχίας είναι καλά ριζωμένη στην κοινωνική ζωή.

Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την εντεινόμενη ταξική εκμετάλλευση, την οικονομική εξαθλίωση και την καταστολή σε όσους/ες αντιστέκονται ενισχύουν ένα ήδη ασφυκτικό περιβάλλον. Το κράτος προσχηματικά διατυμπανίζει τη λήψη μέτρων για την έμφυλη βία, αλλά βλέπουμε φορείς και θεσμούς της εξουσίας να είναι ουσιαστικά μπλεγμένοι ή να σπεύδουν να κουκουλώσουν ολοένα και περισσότερες υποθέσεις.

Είναι το πατριαρχικό σύστημα και οι υπερασπιστές του, που δημιουργεί έμφυλα στερεότυπα, διαχωρισμούς και ρόλους και παίρνει όλες τις μορφές καταπίεσης που συναντάμε καθημερινά στο σχολείο, στη γειτονιά, στη δουλειά.

Είναι οι μπάτσοι που συνεργάζονται με μαφίες, φασίστες, που πουλάνε προστασία σε μαγαζιά, εμπλέκονται σε κυκλώματα trafficking και εμπορίας ανθρώπων.

Eίναι η αστική δικαιοσύνη που επιχειρεί να συγκαλύψει βιαστές νοικοκυραίους “υπεράνω πάσης υποψίας” ενώ θέτει σε καθεστώς εξαίρεσης πολιτικούς κρατούμενους και τιμωρεί παραδειγματικά όσους/όσες αγωνίζονται.

Ο αγώνας για κάθε δολοφονημένη, για κάθε περιστατικό βιασμού, για κάθε καταπιεσμένο άτομο είναι κομμάτι ενός συνολικού αγώνα ενάντια σε κράτος, πατριαρχία και κεφάλαιο. Μέσα από αυτοοργανωμένες δομές αλληλεγγύης να στηρίξουμε τα κακοποιημένα άτομα και να μην αφήσουμε καμία μόνη απέναντι στην πατριαρχία και στους υπερασπιστές της. Να αγωνιστούμε για έναν κόσμο με ελευθερία, ισότητα και αξιοπρέπεια.

Στήριξη πορείας γειτονιάς ενάντια σε εξώσεις – πλειστηριασμούς

Σάββατο 24 Φεβρουαρίου 2024 στις 11.00

Πολιτιστικό κέντρο Τούμπας
Κλεάνθους με Λαμπράκη

ROOMS TO LET NO PROBLEM
Το ζήτημα της στέγασης είναι κεντρικό στο σύγχρονο τοπίο έτσι όπως αυτό διαμορφώνεται ως αποτέλεσμα ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών επιταγών κράτους κεφαλαίου τόσο στον ελλαδικό όσο και στον ευρωπαϊκό χώρο. Η στεγαστική κρίση που βλέπαμε να εξελίσσεται πριν από περίπου 20 χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες παγκοσμιοποιήθηκε, βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και δυστυχώς δεν φαίνεται να βρίσκεται καν στην κορύφωσή της.

Ο ρυθμός αύξησης των ενοικίων έτρεξε με φρενήρη ρυθμό τα προηγούμενα χρόνια. Έτσι, πολύς κόσμος ξεσπιτώθηκε, εκδιώχθηκε βίαια από τη γειτονιά του μην μπορώντας να ανταπεξέλθει στο παράλογο κόστος ενοικίου, ενοίκιο που είναι εντελώς αναντίστοιχο με τους πολύ χαμηλούς μισθούς και την γενικευμένη ακρίβεια. Φαινόμενο που είναι έντονο κυρίως στα κέντρα των πόλεων οι οποίες σταδιακά μετατρέπονται σε αστικές ερήμους νεοανακαινισμένων προχειροφτιαγμένων γκαρσονιέρων και studio airbnb για τον εγχώριο και ξένο τουρισμό. Η κατοικία, η αστική πολυκατοικία που κυριάρχησε ως μορφή μαζικής στέγασης αλλά και με το κοινωνικό περιεχόμενο που απέκτησε -κυρίως από τις αρχές του 20ου αιώνα και έπειτα- μέσα στα τελευταία 15 χρόνια έχει καταρρεύσει. Η εστία, πέρα από την κατοικία αποτελεί το φυσικό καταφύγιο των ανθρώπων και ιδιαιτέρως των κατώτερων στρωμάτων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την εστία τους αφού δεν υπάρχει κανένα καθεστώς προστασίας για αυτούς.

Δεν είναι βέβαια μόνο το μεγάλο κεφάλαιο, oι μεγαλοξενοδόχοι, οι τράπεζες και τα funds που πιέζουν τις τιμές προς τα πάνω. Είναι και οι μικροί και μεσαίοι ιδιοκτήτες. Με δεδομένο ότι οι μισθοί είναι πενιχροί, βρίσκει έδαφος να ενεργοποιηθεί ο κοινωνικός αυτοματισμός και έτσι εκμεταλλευόμενοι απομυζούν εκμεταλλευόμενους. Η αποσύνθεση του δομημένου περιβάλλοντος συνεπάγεται αναπόδραστα αποσύνθεση του κοινωνικής συγκρότησης και αντίστροφα. Για την ιστορική, λαογραφική, αισθητική φυσιογνωμία των πόλεων δεν γίνεται ούτε λόγος, οι πόλεις έχουν παραδοθεί στην πλήρη ασυδοσία του real estate και του επενδυτικού κεφαλαίου. Σε γειτονιές πιο ιδιαίτερες όπως πχ στην Άνω Πόλη Θεσ/νικης το φαινόμενο της τουριστικοποίησης είναι πιο έντονο, σταδιακά σβήνουν οι μνήμες της προσφυγιάς και τα σπίτια μετατρέπονται σε προσόψεις – άψυχες βιτρίνες.

Στον ελλαδικό χώρο υπάρχει η ιδιαιτερότητα της μικροιδιοκτησίας στην κατοικία και αυτό το “προνόμιο” μπήκε από νωρίς στο στόχαστρο των μνημονιακών δεσμεύσεων. Η πρώτη κατοικία έπαψε να προστατεύεται και εισήχθη ο θεσμός των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών που πέρασε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ. Επιχειρείται λοιπόν όλα να γίνονται στο σκοτάδι ώστε να μην υπάρχουν φωνές αντίστασης και διαμαρτυρίας. Τα πιο φτωχοποιημένα στρώματα της κοινωνίας αντιμετωπίζουν καθημερινά την απειλή των εξώσεων και των πλειστηριασμών μη μπορώντας να ανταπεξέλθουν στα υπέρογκα έξοδα. Με την εμπορευματοποίηση είτε ιδιωτικού είτε δημόσιου χώρου μαζί πάει και η καταστολή, έτσι κάθε φορά που κόσμος αντιδρά σε μία έξωση έχει να αντιμετωπίσει πάνοπλες δυνάμεις καταστολής όπως πχ γινόταν για μήνες στο λόφο του Στρέφη ή στην πλατεία Εξαρχείων.

Τις δεκαετίες 1990 και 2000 αναπτύχθηκε έντονα στον ελλαδικό χώρο το καταληψιακό κίνημα. Μέσα από διεργασίες που λάμβαναν χώρα κυρίως σε νεολαιίστικους κύκλους αναδείχθηκε το ζήτημα της στέγασης ως κομβικό, το δικαίωμα στη στέγαση απέκτησε ξεχωριστή δυναμική και συνδέθηκε με αγώνες τοπικού χαρακτήρα αλλά και πιο διευρυμένους. Πολλές χιλιάδες άνθρωποι στεγάστηκαν σε καταλήψεις πειραματίστηκαν με ένα πιο συλλογικό τρόπο ζωής, ξέφυγαν από τον εκβιασμό του ενοικίου και εναντιώθηκαν στην λογική της εμπορευματοποίησης της στέγασης αλλά και της ιδιοκτησίας εν γένει. Οι καταλήψεις ως ο πιο ριζοσπαστικός τρόπος στέγασης όμως πολεμήθηκαν λυσσαλέα από κράτος και κεφάλαιο.

Πιο πρόσφατα μετά την έκρηξη του προσφυγικού, πραγματοποιήθηκαν δεκάδες καταλήψεις που στέγασαν μετανάστες και πρόσφυγες οι οποίοι κατέφευγαν σε αυτές προκειμένου να γλιτώσουν τον απάνθρωπο εγκλεισμό τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι κατασταλτικές επιχειρήσεις δεν άργησαν να ξεδιπλωθούν και εκεί και οι άνθρωποι αυτοί οδηγήθηκαν πίσω στα άθλια στρατόπεδα ή σε κρατητήρια. Έτσι κ αλλιώς για μετανάστες και πρόσφυγες που βρίσκονται στον πάτο της κοινωνικής ιεραρχίας η αναζήτηση στέγης είναι άπιαστο όνειρο.

Η στέγαση είναι δικαίωμα, όχι προνόμιο. Με οριζόντιους ακηδεμόνευτους αγώνες να αντισταθούμε στον εκτοπισμό των ανθρώπων της τάξης μας.

Να μπούμε στα άδεια σπίτια.

Να μπλοκάρουμε εξώσεις και πλειστηριασμούς

Να δημιουργήσουμε δομές αλληλοβοήθειας

Κανένας άνθρωπος χωρίς σπίτι

Να συγκρουστούμε με κράτος και κεφάλαιο

Κανένας- καμία μόνη απέναντι στην καταστολή

 

Παρέμβαση με γιγαντοαφίσες για τον 1 χρόνο από την κρατική δολοφονία στα Τέμπη

<img src=”

15 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ –  ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕΠέρασαν ήδη 15 χρόνια από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Η αφορμή για την εξέγερση αυτή ήταν η δολοφονία του 15χρονου αναρχικού μαθητή Αλεξάνδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Επαμεινώνδα Κορκονέα. Από την πρώτη στιγμή που γίνεται γνωστή η δολοφονία του Αλέξη, χιλιάδες κόσμου βγαίνουν στο δρόμο σε ολόκληρη τη χώρα. Στα μεγάλα αστικά κέντρα ξεσπάνε συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής και καταστρέφονται κρατικοί και καπιταλιστικοί στόχοι. Τις επόμενες ημέρες οι δρόμοι γεμίζουν από την οργή ενός ετερόκλητου πλήθους εξεγερμένων. Σπάζονται και πυρπολούνται οι βιτρίνες του καπιταλισμού και μαζί με αυτές θρυμματίζεται σε συμβολικό επίπεδο η επίστρωση νομιμότητας που καλύπτει τον κατά τα άλλα βαμμένο με αίμα κύκλο εργασίας- εμπορεύματος – κατανάλωσης. Μια εξέγερση που ως φαινόμενο ήταν πρωτοφανές όχι μόνο για την διάρκεια και την ένταση του, αλλά κυρίως για το γεγονός ότι την οικειοποιήθηκαν πολλές κοινωνικές ομάδες. Τα αντανακλαστικά της οργής διαδέχθηκε ένας μεγάλος κύκλος κινηματικής αναγέννησης. Έτσι, η εξέγερση του 2008 είχε ως απότοκα από τη δημιουργία σωματείων βάσης κ συνελεύσεις γειτονιάς, μέχρι στέκια και καταλήψεις σε διάφορες πόλεις στον ελλαδικό χώρο. Η φωτιά του Δεκέμβρη συνεχίζει να καίει τις ψυχές μας. Την εξέγερση διαδέχθηκε μια παρατεταμένη περίοδος αντιεξεγέρσης κατά τη διάρκεια της οποίας κράτος και κεφάλαιο επιτέθηκαν συστηματικά σε κεκτημένα των προλετάριων, ελευθερίες, δικαιώματα, χώρους αγώνα και αγωνιζόμενους.

Το κράτος συνεχίζει να δολοφονεί με αμείωτη ένταση
Όπως συνέβη και με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου έτσι και σε πολλές άλλες περιπτώσεις δολοφονιών που έγιναν από αστυνομικά πυρά, κρατική και δικαστική εξουσία συγκαλύπτουν και προσφέρουν ασυλία στους μπάτσους δολοφόνους. Η ατιμωρησία είναι παγιωμένη πρακτική με αποτέλεσμα οι κουμπουροφόροι σερίφηδες να είναι πλέον καθεστώς. Και η λίστα με τους νεκρούς από τις σφαίρες των μπάτσων όλο να μεγαλώνει. Μόλις σε ένα χρόνο έχουμε τη δολοφονία του 16χρομου Ρομά Κώστα Φραγκούλη, το βασανισμό και τη δολοφονία του Κώστα Μανιουδάκη απο τα ΤΑΕ στην Κρήτη, το βιασμό 19χρονης στο ΑΤ Ομονοίας, την απόπειρα ανθρωποκτονίας της 16χρονης στο Ν. Ηράκλειο από τα ΟΠΚΕ, τον βασανισμό 17χρονου στην Μύλο σε αστυνομικό τμήμα με τελευταία την εν ψυχρώ εκτέλεση του 17χρονου Ρομά Χρήστου Μιχαλοπούλου από μπάτσο των ΟΠΚΕ στη Βοιωτία.

Οι μπάτσοι είναι μπλεγμένοι σε όποια βρωμιά μπορεί να χωρέσει ο νους του ανθρώπου. Είναι ένας από τους πιο αντικοινωνικούς μηχανισμούς της κυριαρχίας ενάντια στην κοινωνία. Πέρα από τον εμφανή “καθεστωτικό” ρόλο της αστυνομίας, υπάρχει και η άλλη αθέατη της πλευρά. Πρόκειται για συμμορία που με πολιτικές πλάτες ελέγχει ναρκωτικά, συστήματα trafficking, πουλάει προστασία της νύχτας και διαπλέκεται με συμφέροντα με όρους μαφίας.

Δεχόμαστε καθημερινά την βία του κράτους και του κεφαλαίου. Εργατικά “ατυχήματα” – εργοδοτικές δολοφονίες, εξώσεις πλειστηριασμοί και ακρίβεια. Το κόστος ζωής για εμάς τους προλετάριους και τις προλετάριες γίνεται όλο και πιο δυσβάστακτο. Δεν έχουμε την δυνατότητα να πληρώνουμε κάθε μήνα το νοίκι, τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και του νερού. Ζούμε με ψίχουλα και όλα γύρω μας γίνονται ακριβότερα. Στην ήδη ζοφερή αυτή κατάσταση προστίθενται κι άλλες ιδιωτικοποιήσεις, εκποίηση δηλαδή του δημόσιου πλούτου σε ιδιώτες για την αύξηση της κερδοφορίας τους . Όλα αυτά για την εργατική τάξη σημαίνουν ότι ο αγώνας για επιβίωση θα γίνει ακόμη πιο δύσκολος.

Δεν μπορούμε και δεν θα ξεχάσουμε τους νεκρούς από την εγκληματική διαχείριση της πανδημίας . Δεν μπορούμε και δεν θα ξεχάσουμε τον πνιγμό των 600+ μεταναστών ανοιχτά της Πύλου, τα pushbacks και τις δολοφονίες σε στεριά κ θάλασσα. Δεν μπορούμε και δεν θα ξεχάσουμε τους πολυτραυματίες και τους νεκρούς στα Τέμπη. Δεν μπορούμε και δεν θα ξεχάσουμε όλα τα κρατικά καπιταλιστικά εγκλήματα που συντελέστηκαν.

Είναι σαφές πως αντιμετωπίζουμε μια διαρκώς εντεινόμενη επίθεση κράτους και κεφαλαίου απέναντι στην κοινωνία. Κοιτάμε το κτήνος στα μάτια και οργανώνουμε με όλες μας τις δυνάμεις την αντεπίθεσή μας. Οφείλουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματα που γέννησε ο Δεκέμβρης. Να αναχαιτίσουμε τον τσαμπουκά των εχθρών της Ελευθερίας. Να μπούμε ανάχωμα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Να δώσουμε την μάχη σε όλα τα πεδία του κοινωνικού ταξικού πολέμου. Για τους νεκρούς μας, μα πιο πολύ για τους ζωντανούς και τη γενιά που έρχεται. Για να μην βρει χώρο η λήθη. Μέσα από σωματεία βάσης σε κάθε χώρο δουλειάς, μέσα από συνελεύσεις στις γειτονιές μέσα από ομάδες προλεταριακής αυτοάμυνας, μέσα από την οργάνωση των πολιτικών ομάδων και τη δημιουργία νέων να αντιταχθούμε στο ζόφο που μας κυκλώνει.

Για να χτίσουμε, από τα συντρίμμια του σάπιου αυτού κόσμου έναν καινούργιο κόσμο που θα βασίζεται στην αλληλεγγύη στην αλληλοβοήθεια στην κοινοκτημοσύνη. Έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας.

ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Να οργανώσουμε την έφοδο στον ουρανό.
Για την Αναρχία Τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

μικροφωνική 30/11 στις 19:00 Δ. Γούναρη & Τσιμισκή

Στις φυλακές την περίοδο αυτή διαδραματίζεται ένα ακόμα οργανωμένο σχέδιο σύνθλιψης της ανθρώπινης υπόστασης και αξιοπρέπειας μέσω των πιο πρόσφατων αλλαγών του Σωφρονιστικού Κώδικα. Ένα ακόμη νομικό έκτρωμα της αστικής δημοκρατίας που καταστρατηγεί ακόμα και στοιχειώδη δικαιώματα των κρατουμένων ενισχύοντας την ουσία των κολαστηρίων απανταχού στον πλανήτη, που είναι να εκδικηθεί με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο τους δέσμιούς του, να τρομοκρατήσει την κοινωνία αφού αποτελεί ένα από τα βασικά εργαλεία πειθάρχησης κράτους-κεφάλαιου.

Οι αλλαγές που θα επέλθουν είναι πολλές και σημαντικές και θα κάνουν την ζωή των κρατούμενων ακόμα πιο δύσκολη. Περιορισμοί στις άδειες με αυστηροποίηση των λόγων μη χορήγησης ή ανάκλησής τους, αποκλεισμός της πιθανότητας αναστολής για ποινές μεγαλύτερες των δύο ετών, εξίσωση της απόπειρας με την τετελεσμένη πράξη, θεμελίωση δικαιώματος για άδεια και υφ όρων απόλυση πολύ αργότερα από ότι ίσχυε εάν κάποιος κατηγορείται για τρομοκρατικές ή εγκληματικές οργανώσεις. Στην ίδια λογική με τα προηγούμενα εμπίπτουν και οι περικοπές στις εκπαιδευτικές άδειες, η επαναφορά ουσιαστικά των φυλακών Τύπου Γ με την ονομασία Σωφρονιστικά Καταστήματα Αυξημένης Ασφάλειας, ενώ παράλληλα θεσπίζεται και η απαγόρευση μεταγωγής σε αγροτικές φυλακές για συγκεκριμένες κατηγορίες κρατούμενων. Πέρα από τις αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο, οι κρατούμενοι σε πολλές φυλακές της χώρας έρχονται αντιμέτωποι και με τις αυθαιρεσίες των διοικήσεων των φυλακών.

Έτσι, κρατούμενοι σε πολλές φυλακές στην χώρα επέλεξαν να μην αποδεχτούν τις νέες αυστηροποιημένες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις του Σωφρονιστικού Κώδικα, και να πραγματοποιήσουν μαζικές κινητοποιήσεις με στόχο το μπλοκάρισμα της ψήφισής τους. Από τον Οκτώβριο του 2022 οι κρατούμενοι κάνουν έναν πολύμηνο αλλά και πολύμορφο αγώνα που περιλαμβάνει αποχές από το συσσίτιο, άρνηση καταμέτρησης, απεργία από τα μεροκάματα, να βρίσκονται σε ΄΄ανοιχτά΄΄ κελιά ακόμη και απεργίες πείνας. Ο εν λόγω αγώνας τους έφερε αντιμέτωπους με περισσότερη καταστολή, βίαιες μεταγωγές με τιμωρητικό πρόσημο ακόμα και απάνθρωπες απομονώσεις. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι μεταγωγές πολλών αγωνιζόμενων κρατουμένων τον τελευταίο χρόνο με σκοπό να καμφθούν οι αντιστάσεις που γεννιούνται εντός των τειχών.

Οι τελευταίες μεταρρυθμίσεις του Ποινικού Κώδικα, αλλά και αυτές που έπονται, στοχεύουν να τσακίσουν ποινικά τις οργανωμένες αντιστάσεις που ξεπηδούν στην κοινωνία. Πρακτικές αγώνα όπως για παράδειγμα η περιφρούρηση απεργιών, οι κινήσεις προλεταριακής αυτοάμυνας ενάντια σε κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις ποινικοποιούνται σε ακόμη πιο αυστηρό πλαίσιο προς τέρψη του ακροδεξιού ακροατηρίου. Υπό την απειλή έκτισης μέρους της ποινής ακόμη και για πλημμελήματα, το κράτος μέσω της καταστολής επιχειρεί να καταστείλει κάθε απόπειρα κοινωνικής ανυπακοής. Έχουμε φτάσει στο σημείο, ολόκληρες συλλογικότητες να μπορούν να χαρακτηριστούν εγκληματικές οργανώσεις λόγω αγωνιστικών πρακτικών, παρεμβάσεων και κινητοποιήσεων, όπως για παράδειγμα βλέπουμε να συμβαίνει με τη συλλογικότητα του Ρουβίκωνα. Και για το λόγο αυτό, οι αγώνες των κρατουμένων συνδέονται άμεσα με τους αγώνες της κοινωνίας. Το μπλοκάρισμα των δυσμενών αλλαγών σε Σωφρονιστικό και Ποινικό Κώδικα θα είναι προς όφελος όλων των αγωνιζόμενων.

Αυτές οι κινήσεις του κράτους δεν είναι τίποτα άλλο παρά από μια ολομέτωπη επίθεση τόσο στην κοινωνία όσο και την τάξη μας προσθέτοντας με αυτόν τον τρόπο ένα ακόμα εργαλείο στο νομικό οπλοστάσιο του Κράτους. Η επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού περιλαμβάνει όλες τις λυσσαλέες επιθέσεις που βιώνουμε καθημερινά σε αυτά τα πεδία. Από την καταστολή και την αναβάθμιση του υλικοτεχνικού εξοπλισμού της αστυνομίας μέχρι τις δολοφονίες ανήλικων Ρομά και τις κρατικές σκευωρίες σε βάρος συντρόφων, από την ποινικοποίηση των απεργιών, μέχρι τους νεκρούς μετανάστες στην Μεσόγειο. Με κρατικές δολοφονίες σε Τέμπη, Βόλο, Λάρισα, Ρόδο από την εγκληματική διαχείριση στις πλημμύρες και τις φωτιές, την ανελέητη εξαθλίωση και φτώχεια, μέχρι τις επιθέσεις στις δομές αγώνα η συνθήκη που διαμορφώνεται είναι δυστοπική. Ο αγώνας μας οφείλει να επεκτείνεται σε όλα τα πεδία που η εκμετάλλευση και η καταπίεση της κυριαρχίας επελαύνει. Οι αγώνες των κρατουμένων μέσα στα χρόνια αποτελούν κομμάτι των αντιστάσεων που λαμβάνουν χώρα ενάντια στη συνολική υποτίμηση των ζωών μας.

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στη δίκη για την κατάληψη Terra Incognita

Η κατάληψη Τerra Incognita στο κέντρο της Θεσσαλονίκης εκκενώθηκε, κατόπιν μιας χολιγουντιανού τύπου αστυνομικής επέμβασης, στις 17 Αυγούστου του 2020. Κατά τα 16μιση χρόνια λειτουργίας της αποτέλεσε ένα ζωντανό κέντρο αγώνα στην καρδιά της πόλης, ένας χώρος ο οποίος στέγασε εγχειρήματα, φιλοξένησε συλλογικότητες και από τον οποίο πέρασαν χιλιάδες ανθρώπων από τον ελλαδικό χώρο και το εξωτερικό. Ένας χώρος που διεξάχθηκαν αναρίθμητες εκδηλώσεις, συναυλίες, προβολές, εργαστήρια, ένα αναπόσπαστο και κομβικό σημείο στην κινηματική ιστορία της πόλης.

Στις 14/02/2022 και μετά από ενάμιση χρόνο της εκκένωσης της κατάληψης η ασφάλεια Θεσσαλονίκης ξεκίνησε να παραδίδει κατ’ οίκον κλήσεις για προανακριτική κατάθεση σε 10 συνολικά άτομα σχετικά με μια ογκώδη δικογραφία που σχηματίστηκε και αφορά την υπόθεση Τerra Incognita. Στις 09/03 μέσω δικηγόρων τα άτομα που έλαβαν τις κλήσεις κατέθεσαν τα απολογητικά τους υπομνήματα. Τα άτομα αυτά καλέστηκαν να δώσουν εξηγήσεις για βαρύτατου τύπου κατηγορίες όπως: συμμορία, πλαστογραφία, κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών, κλοπή ηλεκτρικής και άλλης μορφής ενέργειας, περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων, νομοθεσία περί όπλων – οπλοχρησία σε συνδυασμό με άλλο έγκλημα.

Τελικά ασκήθηκαν πλημμεληματικού χαρακτήρα διώξεις με βάση φερόμενα ως ευρήματα που βρέθηκαν την ημέρα της εκκένωσης στο κτίριο και φερομένων ως αποτυπωμάτων σε κινητά αντικείμενα ή ονόματα από παλιούς λογαριασμούς. Οι διώξεις αυτές είναι διώξεις στο σωρό, εκδικητικές και αυθαίρετες, όπως αυτές που συνηθίζει να κάνει η ασφάλεια πολιτεύματος με άτομα ασύνδετα μεταξύ τους, με όποιο όνομα κατάφερε να “δέσει” για να μεθοδεύσει μια ακόμη σκευωρία των διωκτικών αρχών, επικυρώνοντας τον κύκλο των κατασταλτικών επιχειρήσεων ενάντια στις καταλήψεις- αποδίδοντας βαρύτατες διώξεις σε άτομα και επιχειρώντας να επισφραγίσει στα δικαστήρια αλλά και να εμπεδώσει κοινωνικά το πολυμασημένο αφήγημα ότι οι καταλήψεις είναι “κέντρα ανομίας”. Ο στόχος προφανής: ο εκφοβισμός και ο τιμωρητικός παραδειγματισμός των ατόμων που συμμετέχουν στηρίζουν ή επισκέπτονται κατειλημμένα εγχειρήματα και η συνακόλουθη οικονομική και ηθική εξόντωσή τους.

Όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που τα τύμπανα του πολέμου ηχούν στην Γάζα με την σφαγή χιλιάδων παλαιστινίων. Στον ελλαδικό χώρο αυτονόητα αγαθά όπως η τροφή και η στέγαση μετατρέπονται σε προϊόντα πολυτελείας, την ώρα που η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό πλουτίζουν στις πλάτες μας. Το καπιταλιστικό σύστημα επιχειρεί να στεριώσει πάνω ένα σαθρό υπόβαθρο που βασίζεται στη βία και την εξαθλίωση των από τα κάτω. Λεηλατώντας, φτωχοποιώντας, εξαναγκάζοντας ανθρώπους στη μετανάστευση, πνίγοντας τους στις θάλασσες ή τσακίζοντάς τους στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, όταν δεν τους βομβαρδίζουν. Εκεί που η ζωή μας έγινε τόσο φθηνή, τους απαντάμε: το όραμά μας για μια ανεξούσια ζωή είναι ακριβό. Οι καταλήψεις ήταν, είναι και θα είναι κομμάτι αυτού του οράματος, κανείς δεν μπορεί να χαλκεύσει την ιστορία τους, την οποία ήδη έχουν γράψει οι καταληψίες.

Η Tera Incognita υπήρξε για πολλούς/ες από εμάς το μέρος όπου ονειρευτήκαμε έναν κόσμο διαφορετικό, όπου το ατομικό δεν υποτάσσεται αλλά εξυψώνεται μέσω του συλλογικού, όπου η ισότητα και η ελευθερία παίρνουν νόημα ως λέξεις μέσω της συντροφικότητας και, κυρίως, ένα μέρος όπου αυτά τα όνειρα δεν ήταν απλός μπούσουλας για το μέλλον αλλά στοιχήματα στο εδώ και το τώρα. Αυτή η ιστορία δεν μπορεί να παραγραφεί, ούτε να ξαναγραφτεί για να χωρέσει στο αφήγημα του οποιουδήποτε. Κανένας μπάτσος, κανένας δικαστής, κανένας εισαγγελέας δεν μπορεί να την αμαυρώσει. Είναι μια ιστορία που δεσμευόμαστε να υπερασπιστούμε ως παρακαταθήκη του αναρχικού κινήματος.

Την Δευτέρα 6/11 πραγματοποιείται η δίκη σε πρώτο βαθμό. Η πρώτη πράξη αυτής κρατικής ιλαροτραγωδίας θα μας βρει εκεί που ήμασταν πάντα. Στην πρώτη γραμμή να υπερασπιζόμαστε την μνήμη, τους αγώνες, τις δομές και τους ανθρώπους.

Καμία δίωξη στους/στις κατηγορούμενους/ες της εκκένωσης της κατάληψης Terra Incognita

Συγκέντρωση: Δευτέρα 6/11 στις 9:00, δικαστήρια Θεσ/νίκης

Φόρτωση περισσότερων