Κείμενο που μοιράστηκε στην μικροφωνική αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ


2010_42655_58680_414x290Η ανάληψη της εξουσίας από την «αριστερά της ελπίδας» και οι δεσμεύσεις περί κατάργησης των φυλακών τύπου Γ’, δεν αποτελούν εχέγγυο ούτε για μας, και σίγουρα ούτε για τους φυλακισμένους. Σε ένα πλαίσιο αποδοχής και αναπαραγωγής του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος που δεν στοχεύει, παρά στην περαιτέρω εξαθλίωση των υποτελών τάξεων, και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τη σειρά της, θα φροντίσει να διαμορφώσει τις απαραίτητες συνθήκες εξαίρεσης, εκβιασμού και καταστολής των αγωνιζόμενων, με στόχο την αποδυνάμωση της άμυνας των καταπιεσμένων, απέναντι στη συνεχή επίθεση που δέχεται από το κράτος και το κεφάλαιο.


Από την πλευρά μας, δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη για τη νέα κυβέρνηση. Γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν έχει παραχωρηθεί από την εξουσία χωρίς αγώνα, υποστηρίζουμε και συμμετέχουμε έμπρακτα στην πάλη των πολιτικών κρατουμένων, οι οποίοι προτάσσουν το σώμα τους, ως έσχατο μέσο διεκδίκησης και απαιτούμε την άμεση δικαίωση των αιτημάτων τους.

Yιοθετούμε, λοιπόν, το πλαίσιο αιτημάτων των κρατουμένων, όπως εκφράστηκε από τις ανακοινώσεις έναρξης της απεργίας πείνας από 2/3, των Δ. Κουφοντίνα, Κ. Γουρνά, Ν. Μαζιώτη και του Δίκτυου Αγωνιστών Κρατουμένων (Δ.Α.Κ.).

Οι απεργοί πείνας απαιτούν την κατάργηση:

  • του άρθρου 187

  • του άρθρου 187Α

  • της επιβαρυντικής διάταξης για την πράξη που τελέστηκε με καλυμμένα χαρακτηριστικά («κουκουλονόμος»)

  • του νομικού πλαισίου που ορίζει τη λειτουργία των φυλακών τύπου Γ’

  • της εισαγγελικής διάταξης που επιβάλλει τη βίαιη λήψη του DNA

  • της ανάλυσης δειγμάτων που εμπεριέχεται μίγμα γενετικού υλικού άνω των δύο ατόμων, 

επίσης απαιτούν: 

  • την πρόσβαση και ανάλυση του γενετικού δείγματος από πραγματογνώμονα βιολόγο της εμπιστοσύνης τους κατηγορουμένου, αν το επιθυμεί

  • την άμεση απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού, προκειμένου να μπορεί να λάβει τη νοσηλεία που χρειάζεται.

Αυτές oι διεκδικήσεις είναι πιο επίκαιρες από ποτέ, καθώς όλες οι παραπάνω κατασταλτικές διατάξεις είχαν και εξακολουθούν να έχουν ως στόχο την εξόντωση και την τρομοκράτηση των αγωνιζόμενων και στις δύο πλευρές του συρματοπλέγματος, καθώς ο τρομονόμος (187) και η επέκτασή του (187Α), υπάγοντας όλες τις επιμέρους κατηγορίες στο πλαίσιο συγκρότησης και συμμετοχής σε «τρομοκρατική οργάνωση», μεγιστοποιεί τις ποινές και επιτρέπει ακόμα και την ποινικοποίηση πολιτικών, φιλικών και συγγενικών σχέσεων.


Η επιβαρυντική διάταξη του «κουκουλονόμου», παρά τις υποσχέσεις των κατά καιρούς κυβερνήσεων για την κατάργησή της, χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον ως το βασικό εργαλείο για την αναβάθμιση των πλημμεληματικών κατηγοριών σε κακουργήματα. Είναι γεγονός ότι η συγκεκριμένη διάταξη έχει βρει εφαρμογή σε δεκάδες περιπτώσεις διαδηλωτών και κοινωνικών αγωνιστών.


Το αίτημα της οριοθέτησης της επεξεργασίας και της χρήσης του γενετικού υλικού, υπό την προϋπόθεση της συγκατάβασης του κρατουμένου και της επιστημονικής επίβλεψης από πραγματογνώμονα βιολόγο της εμπιστοσύνης του, αποβλέπει στην αποφυγή των, κατά τη συνήθη τακτική της αντιτρομοκρατικής, στημένων υποθέσεων με κατασκευασμένα αποδεικτικά στοιχεία (βλ. Τάσος Θεοφίλου), αλλά και στην αμφισβήτηση της θεώρησης της ανάλυσης του
DNA ως επαρκούς στοιχείου ενοχοποίησης των κατηγορούμενων.


Οι φυλακές υψίστης ασφαλείας που αποτελούν το κατ’ εξοχήν σύμβολο του καθεστώτος εξαίρεσης που χρησιμοποιεί το κράτος απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους, αποσκοπούν στον εκφοβισμό του κοινωνικού συνόλου, στην εκδίκηση, μέσω της τιμωρίας και της απομόνωσης των κρατουμένων. Επιπλέον, χαρακτηριστική είναι η αναβάθμιση του ρόλου της ΕΛ.ΑΣ. σε όργανο επιβολής του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.


Η παρατεταμένη κράτηση του Σάββα Ξηρού με διαγνωσμένη αναπηρία στο ποσοστό του 98% αποτελεί βασανιστήριο που

αποδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την εκδικητικότητα του κράτους και της εξουσίας.


Αντιλαμβανόμαστε την ένταση της καταστολής απέναντι σε οποιονδήποτε αντιστέκεται και την αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου του ελληνικού κράτους ως την άλλη πλευρά του νομίσματος των πολιτικών λιτότητας, των μειώσεων μισθών και συντάξεων, των περικοπών σε όλες τις δημόσιες παροχές, δηλαδή της υποτίμησης και εξαθλίωσης της εργατικής τάξης.

Την ίδια στιγμή που η τάξη μας δέχεται την μεγαλύτερη επίθεση εδώ και χρόνια, το κράτος εξαπολύει την πιο σκληρή επίθεση απέναντι στα κομμάτια της που σηκώνουν το ανάστημα τους.


Όπως αναφέρουν στην ανακοίνωση τους οι αγωνιστές κρατούμενοι Κ. Γουρνάς και ο Δ. Κουφοντίνας:

«Επειδή η καταστολή είναι η άλλη όψη της λιτότητας, ο αγώνας του λαϊκού κινήματος κατά της λιτότητας είναι αξεχώριστος από τον αγώνα κατά της καταστολής και ιδιαίτερα κατά του μόνιμου καθεστώτος εκτάκτων μέτρων. Γι’ αυτό ζητάμε τη συμπαράσταση ολόκληρης της αγωνιζόμενης κοινωνίας.» Και γι’ αυτό πρέπει να την έχουν.


Η δικαίωση των αιτημάτων των πολιτικών κρατουμένων που βρίσκονται σε απεργία πείνας, θα είναι νίκη όλου του κινήματος

αναρχική συλλογικότητα «Άνω Θρώσκω» | Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης |

συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο & Κόκκινο» |

αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης «Πυρανθός»

Τοποθέτηση μας στην εκδήλωση «το κουρδικό κίνημα για δημοκρατική αυτονομία»

Για τους Κούρδους, το Κομπάνι , τον πόλεμο, την αυτονομία, την αλληλεγγύη

ekdilosi3Κομπάνι, μία πόλη ακριβώς στα συνοριακή γραμμή μεταξύ της Τουρκίας και της Συρίας. μια πόλη σύμβολο αντίστασης στην επέλαση του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. στην επέλαση του σκοταδισμού, της φρίκης, της εκμετάλλευσης, της μισαλλοδοξίας. Eπτά μήνες μετά την έναρξη των μαχών ανάμεσα στις κουρδικές πολιτοφυλακές των YPG/YPJ και σε όσους εθελοντές έσπευσαν για βοήθεια και τους μισθοφόρους του ISIS, και ο πόλεμος συνεχίζεται. Η κουρδική αντίσταση νίκησε ελευθερώνοντας την πόλη και προελαύνει απελευθερώνοντας και τα γύρω χωριά.

Με τη βοήθεια ή όχι της δυτικής στρατιωτικής μηχανής (στρατιωτική τεχνολογία, διοικητική μέριμνα, ρίψη εφοδίων, βομβαρδισμοί) κατάφεραν να κερδίσουν μία στιγμή ελευθερίας, σε έναν πόλεμο που μαίνεται με απίστευτη ένταση στην ευρύτερη περιοχή της μέσης ανατολής, εδώ και 3 χρόνια ως απόηχος της εκεί αραβικής άνοιξης, και για είμαστε ακριβείς δεν έχει τελειώσει ακόμη.

Έχουμε κάθε λόγο να αμφισβητούμε την »συμμαχική βοήθεια» γιατί αυτή η »συμμαχία» είναι που ενίσχυσε οικονομικά, στρατολόγησε, εξόπλισε, εκπαίδευσε και τέλος αμόλησε στην περιοχή όλους αυτούς τους μισθοφόρους που εξολοθρεύουν οτιδήποτε διαφορετικό υπό την σημαία του ισλαμικού χαλιφάτου. Είναι αυτή η »συμμαχία» που ακολουθώντας πιστά το δόγμα στον εχθρό του εχθρού μου ( Άσαντ, Καντάφι κ.α) αναγνώρισε έναν τέτοιο σύμμαχο και μάλιστα πολύ πρόθυμο για όσο καιρό εξυπηρετούσε τα σχέδια της…

Την αμφισβητούμε και γιατί εμπιστευόμαστε τους ίδιους τους αγωνιστές και συντρόφους που βρίσκονται εκεί και που μιλάνε για τηλεοπτική βοήθεια μόνο για τις κάμερες και για περίεργες άστοχες ρίψεις εφοδίων προς την αντίπαλη πλευρά. Μας μιλάνε για κλειστά σύνορα και βίαιη απώθηση όσων θέλουν να περάσουν από την Τουρκία στο Κομπάνι. Αμφισβητούμε γιατί είδαμε την τηλεοπτική υπερπαραγωγή της πορείας των Κούρδων Πεσμεργκά του βόρειου Ιράκ προς το Κομπάνι και την προβολή τους ως σωτήρες… είναι γνωστή η σχέση τους με την τουρκική κυβέρνηση και των υπολοίπων »δυτικών συμμάχων» και τα επεκτατικά σχέδια τους για την περιοχή.

Έτσι και αλλιώς είναι δεδομένα τα ανταλλάγματα αυτής της βοήθειας σε όσους δόθηκαν ανά τον κόσμο από τους »συμμάχους» που έχουν αιματοκυλήσει τον πλανήτη.

Επανερχόμαστε στον αγώνα των Κούρδων ενάντια στον ολοκληρωτισμό των φονταμενταλιστών και των »συμμάχων» τους φανεροί και κρυφοί, όπως επίσης και στον αγώνα ενός κομματιού του κουρδικού λαού για αυτονομία. δεν γνωρίζουμε αν είναι όντως αληθινή η επιθυμία των Kούρδων της Συρίας ή και της Τουρκίας για την ίδρυση ομοσπονδίας στις περιοχές που απελευθερώνονται ή που αποτελούν τμήμα ενός κράτους (βόρειο Ιράκ) ή σε αυτές που το αντάρτικο μαίνεται (νοτιοανατολική Τουρκία). Δεν γνωρίζουμε επίσης αν είναι υπαρκτή η στροφή των κουρδικών αριστερών οργανώσεων προς την ομοσπονδοποίηση και την αυτονομία οραματιζόμενοι την Τσιάπας της μέσης ανατολής απαλλαγμένη από εθνικοαπελευθερωτικά ψήγματα του παρελθόντος… αν ισχύει είναι προς την κατεύθυνση της αυτοδιεύθυνσης των λαών και θα την παρακολουθούμε. Το βέβαιο είναι ότι η αντίσταση των Κούρδων της Ροτζάβα άνοιξε πέρασμα και έναν διάλογο με βάση την εφικτότητα αυτής της συνύπαρξης μέσα από ομοσπονδίες και αυτόνομες περιοχές, ειδικά όταν σε αυτές τις περιοχές τα σύνορα ξαναχαράζονται και τα αντάρτικα κινήματα και οι πολιτοφυλακές τους είναι κομμάτι αυτής της ιστορίας.

Ως αναρχικοί προφανώς και είμαστε αντίθετοι σε κάθε είδους κρατική υπόσταση, αλλά είμαστε και αλληλέγγυοι σε όποια προσπάθεια κοινότητας ανθρώπων από τα κάτω προβάλει αντίσταση στην βαρβαρότητα της εποχής και θέτει ζητήματα για την κοινωνική και ταξική απελευθέρωση και αυτοδιεύθυνση της κοινωνίας

Δεν περιμένουμε κανέναν ηγέτη-σωτήρα να μας ορίσει τις ζωές, δεν περιμένουμε από κανένα επαναστατικό κόμμα να αναλάβει τα ηνία της επανάστασης, δεν περιμένουμε κανένα κράτος σύμμαχο να βάλει πλάτη για την κοινωνική επανάσταση που οραματιζόμαστε, δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη για τον ρόλο αυτών των συμμαχικών πολεμικών μηχανών δυτικών και ανατολικών στη μοίρα των λαών ανά την ιστορία.

Η τύχη των αγωνιζομένων ανθρώπων θα βρίσκεται στα δικά τους χέρια και τουφέκια αν θέλει να έχει προοπτική…

μιας και ο πόλεμος συνεχίζεται εμείς θα το φωνάζουμε με όλες μας τις δυνάμεις

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ekdilosi1 ekdilosi2ekdilosi5

Μικροφωνική αλληλεγγύης στον αγώνα των απεργών πείνας

mikrofoniki dak webΜικροφωνική αλληλεγγύης στον αγώνα των απεργών πείνας μελών του Δ.Α.Κ και των Ν. Μαζιώτη, Κ. Γουρνά, Δ. Κουφοντίνα

Μαζικές μεταφορές: Δεν φτιάχτηκαν για εμάς, δεν τις πληρώνουμε

hangingonΖούμε σε πόλεις φτιαγμένες όχι για να εξυπηρετούν τις ανάγκες μας αλλά τις ανάγκες του κεφαλαίου. Πόλεις κατακερματισμένες όπως και οι ζωές μας, χωρισμένες σε ζώνες στέγης, εργασίας, κατανάλωσης, διασκέδασης. Κάθε επίπλαστη ανάγκη, διατεταγμένη επιθυμία, αποστερημένη από δημιουργικότητα βιοποριστική δραστηριότητα έχει την θέση της στην πόλη με τρόπο που να εξυπηρετεί την αναπαραγωγή του συστήματος.

Είναι κρίσιμο για το σύστημα λοιπόν να μπορεί μαζικά να μετακινεί τους υπηκόους του στα μέρη που μαζικά θα παράξουν ή θα καταναλώσουν. Η δομή της πόλης, καθρέφτης της δομής του, το επιβάλλει. Αυτός είναι ο ρόλος των μέσων μαζικής μεταφοράς.

Χρησιμοποιούμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς όχι από επιλογή. Δεν επιλέξαμε να πηγαίνουμε στην δουλειά. Δεν επιλέξαμε να ψάχνουμε για δουλειά. Δεν επιλέξαμε να καταναλώνουμε υποβαθμισμένα σκουπίδια με τα πενιχρά ή ανύπαρκτα έσοδα μας.

Χρησιμοποιούμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να πηγαίνουμε εκεί που τα αφεντικά μας επιβάλλουν να πηγαίνουμε. Να παράγουμε για αυτά, να εκπαιδευόμαστε για αυτά, να καταναλώνουμε για αυτά ακόμα και να διασκεδάζουμε για αυτά.

Οι μαζικές συγκοινωνίες δεν είναι κοινωνικό αγαθό. Κάθε υπηρεσία τους προς όφελος του χρήστη για τις προσωπικές του ανάγκες ή επιθυμίες είναι παράλληλη και όχι κύρια λειτουργία τους.

Οι μαζικές συγκοινωνίες δεν είναι ανθρώπινη ανάγκη. Είναι η ανάγκη των αφεντικών να μετακινούν τους κατώτερους ταξικά ανθρώπους στους χώρους δουλειάς και κατανάλωσης. Αν αύριο σταματήσουν να υπάρχουν μετακινήσεις θα μπλοκάρει η αναπαραγωγή του κεφαλαίου μέσω του κύκλου παραγωγής και κατανάλωσης στην πόλη εργοστάσιο.

Κι όμως τα αφεντικά δεν έχουν τη διάθεση να πληρώσουν αυτό το κόστος. Τα εισιτήρια μονίμως αυξάνονται μετακυλίοντας το κόστος των άθλιων “υπηρεσιών” τους σε εμάς. Τι στιγμή που πετσοκόβουν τους μισθούς μας, ανεβάζουν το κόστος της μετακίνησης μας, βασιζόμενα στην δική μας αδράνεια.

Δεν έχουμε καμία διάθεση να πληρώνουμε για τα αφεντικά. Αγωνιζόμαστε για συγκοινωνίες χωρίς αντίτιμο για όλους. Με αλληλεγγύη ο ένας δίπλα στον άλλο, με μαζικούς αγώνες αλλά και στην καθημερινότητά μας. Δεν χτυπάμε εισιτήριο. Διαμαρτυρόμαστε και προσπαθούμε να ξεσηκώσουμε και τους δίπλα μας όταν μπαίνει ελεγκτής. Κωλυσιεργούμε κατά τους ελέγχους. Μοιραζόμαστε το εισιτήριο μας αν το έχουμε χτυπήσει κατά την κάθοδο.

Όχι απλώς γιατί άμα καταργηθεί το εισιτήριο στις συγκοινωνίες και τα αφεντικά αναλάβουν το κόστος που τους αναλογεί αυτό θα αποτελέσει μια ελάχιστη μορφή δικαίωσης και θα κάνει λίγο ευκολότερη τη ζωή μας. Τα πεδία αγώνα είναι άπειρα, όσα και τα πεδία της καταπίεσης. Αλλά κυρίως γιατί η κάθε νίκη απέναντι στα προφανή είναι ένα βήμα για το σπάσιμο της ματαιότητας. Κάθε νίκη αφήνει πίσω πίστη, δομές και παρακαταθήκες στον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση.

Για μια κοινωνία που οι μεταφορές δεν θα αποτιμούνται με όρους εκμετάλλευσης

και οι μετακινήσεις μας θα γίνονται για εμάς

Για να συναντιόμαστε, μοιραζόμαστε, δημιουργούμε ως ίσοι και ελεύθεροι άνθρωποι

Mικροφωνική – συγκέντρωση: Σάββατο 7 Μαρτίου 12:00 πλατεία Ελευθερίας

Εκδηλώσεις 1ης γέφυρας στην Θεσσαλονίκη

teliki_web

Αφίσα εκδηλώσεων της 1ης γέφυρας στην Θεσσαλονίκη στα πλαίσια της αναρχικής καμπάνιας διεθνιστικής αλληλεγγύης τρεις γέφυρες.

Διαδήλωση έξω από το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στην Ξάνθη

xanthi

Αφίσα καλέσματος στην διαδήλωση έξω από το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στην Ξάνθη από την συνέλευση No Lager στην Θεσσαλονίκη

Λίγα λόγια για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών

Το χρονικό των δολοφονιών

10996355_714613595302983_2320488108762022378_n

Στις 10/2 άφησε την τελευταία του πνοή Αφγανός πρόσφυγας στο νοσοκομείο Σωτηρία, ο οποίος κρατούταν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας, καθώς βρισκόταν σε κρίσιμη κατάσταση από λοίμωξη στο αναπνευστικό. Στις 11/2 μετανάστης από την Υεμένη αυτοκτόνησε στα κρατητήρια της διεύθυνσης αλλοδαπών Θεσσαλονίκης. Στις 13/2 μετανάστης από το Πακιστάν αυτοκτόνησε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας. Και ενώ οι προεκλογικές δεσμεύσεις της αριστερής κυβέρνησης συριζα μιλούσαν για κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης, το επιτελείο της κυβέρνησης μετά από επίσκεψη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας, έκανε δηλώσεις αναδίπλωσης των δεσμεύσεών της, μιλώντας για μετονομασία των στρατοπέδων και βελτίωση των συνθηκών κράτησης, επαληθεύοντας έτσι ότι η μεταναστευτική πολιτική του κεφαλαίου δεν αλλάζει.

Για την μετανάστευση

Η μετανάστευση ιστορικά αποτέλεσε τον μαζικό ξεριζωμό ομάδων ανθρώπων προκειμένου να αναζητήσουν συνθήκες που θα τους εξασφάλιζαν επιβίωση. Στην εποχή μας η μετανάστευση είναι ένα ακόμα προϊόν του κεφαλαίου, καθώς επιβάλλεται από τους πολέμους , την εξαθλίωση και τις απάνθρωπες συνθήκες που το ίδιο προκαλεί. Η Ελλάδα αποτελεί τον πρώτο προορισμό αυτού του ταξιδιού μακριά από το θάνατο αφού συνδέει την δυτική Ευρώπη με την ανατολή. Σε αυτή τη χώρα αν καταφέρει κανείς να περάσει τα σύνορα και να μην δολοφονηθεί στις νάρκες του Έβρου, ή να μην δολοφονηθεί από τους λιμενόμπατσους στα σύνορα της μεσογείου τότε θα τον περιμένει “ζεστή φιλοξενία” του ελληνικού κράτους. Πάει να πει ότι θα μείνει εγκλωβισμένος στα σύνορά του, στην καλύτερη περίπτωση ως εξαθλιωμένος εργάτης κυνηγημένος από μπάτσους και φασίστες και στη χειρότερη να μπαινοβγαίνει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα κρατητήρια, τις φυλακές. Μέσα σ΄ όλα οι μετανάστες έρχονται και αντιμέτωποι με τον ρατσισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό και παραμένουν κοινωνικά αναφομοίωτοι και απόβλητοι.

Ο ελλαδικός χώρος τις τελευταίες δεκαετίες έχει δεχτεί μεταναστευτικά κύματα από διάφορες χώρες. Τα πρώτα κύματα μεταναστών χρησιμοποιήθηκαν από το κεφάλαιο στην αγορά εργασίας ως φτηνά εργατικά χέρια προκείμενου να υποτιμηθεί η εργατική δύναμη. Τα επόμενα κύματα προσέφεραν πλεονάζον εργατικό δυναμικό και έπρεπε να εξοντωθούν. Στη ρητορική της κυριαρχίας επικράτησε η άποψη ότι οι μετανάστες εντείνουν το πρόβλημα της ανεργίας και έτσι εύκολα χρησιμοποιήθηκαν ως αποδιοπομπαίος τράγος, ως εγκληματικός πληθυσμός και ως υγειονομική βόμβα. Αφού στο μεταξύ είχε μικροαστικοποιηθεί και συντηρητικοποιηθεί ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, δουλειά ανέλαβαν τα φασιστικά πογκρόμ και το κράτος με αστυνομικού τύπου μέτρα όπως η επιχείρηση «ξένιος δίας» που ξεκίνησε να φυλακίζει τους μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αποτελούν την τελευταία πτυχή αυτής της πολιτικής. Καταφέρνουν μέσω του εγκλεισμού και των απάνθρωπων συνθηκών κράτησης να υποβαθμίσουν την ανθρώπινη αξία και να εξοντώσουν φυσικά τους έγκλειστους.

Για την αλληλεγγύη μας στους μετανάστες

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους μετανάστες καθώς αποτελούν το πιο υποτιμημένο κομμάτι της τάξης μας. Μιας τάξης που βάλλεται και δεν γνωρίζει σύνορα και φυλετικούς διαχωρισμούς. Μιας τάξης που οργανώνεται με βάση τη θέση της στην παραγωγή και τη συνείδησή της, που τάσσεται απέναντι στο κεφάλαιο και το κράτος. Δεν περιμένουμε τίποτα από σωτήρες, ηγέτες και φιλάνθρωπους είτε αυτοί είναι δεξιοί είτε αριστεροί, παραμένουμε στο δρόμο όχι μόνο για να γκρεμίσουμε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά και γιατί κάθε βήμα γκρεμίσματος του φράκτη είναι και ένα βήμα για να οικοδομήσουμε την κοινωνική επανάσταση.

Κάλεσμα για πορεία, 19 Φεβρουαρίου 17:00 καμάρα

poreia_19-2_aytoktoniaκάλεσμα της συνέλευσης No Lager στη Θεσσαλονίκη ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης

Κάλεσμα για συγκέντρωση στα δικαστήρια 18/2

dikastiria_18-02_webΑφίσα καλέσματος για συγκέντρωση αλληλεγγύης στους διωκόμενους της υπόθεσης «στέκια Θεσσαλονίκης»

 

Δικαστήρια 18/2 9:00 π.μ

Ανακοίνωση συμμετοχής μας στην αναρχική καμπάνια διεθνιστικής αλληλεγγύης τρεις γέφυρες

3geifires-big (1)Ζούμε και αγωνιζόμαστε στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Μια πόλη που στα χιλιάδες χρόνια της ιστορίας της υπήρξε ένα σημείο συνάντησης πολιτισμών και ανθρώπων διαφορετικών εθνικοτήτων από όλη την μεσόγειο. Μια πόλη που από το κίνημα των ζηλωτών το 1342 ως τον Μάη του ’36 έχει γράψει την ιστορία της με αγώνες των καταπιεσμένων απέναντι στην εξουσία.

Ζούμε και αγωνιζόμαστε στην Νότια Ευρώπη. Μια περιοχή που τα τελευταία χρόνια με πρόφαση την κρίση του καπιταλισμού γίνεται πεδίο εφαρμογής πολιτικών βίαιης φτωχοποίησης μεγάλων κοινωνικών κομματιών, εντατικοποίησης της εκμετάλλευσης ανθρώπων και φύσης καθώς και άγριας καταστολής των αντιστάσεων. Μια περιοχή όμως που παράγει νέα κινήματα όπως των πλατειών, των Σκουριών και του NO TAV, ταξικές αντιστάσεις και κοινωνικές δομές βάσης.

Ζούμε και αγωνιζόμαστε στα Βαλκάνια. Μια χερσόνησο που έχει γίνει πεδίο αλληλοσπαραγμών, εθνικισμών και αλυτρωτισμών, που ποτάμια αίματος έπνιξαν τις μνήμες των εξαθλιωμένων και τις δηλητηρίασαν με μίσος για τον δίπλα αντί για τον επάνω. Μια χερσόνησο όμως που τα αντιεθνικιστικά κινήματα κρατάν ζωντανές τις μνήμες των ανθρώπων που έζησαν, δημιούργησαν και αντιστάθηκαν στην καταπίεση εδώ και αιώνες κάνοντας αυτή τη γωνιά του πλανήτη ένα εργαστήριο σεβασμού, αλληλεγγύης και μίξης πολιτισμών.

Ζούμε και αγωνιζόμαστε στην ανατολική μεσόγειο. Μια περιοχή που οι στρατιωτικές επεμβάσεις για τις γεωπολιτικές επιδιώξεις και την λεηλασία των φυσικών πόρων από τους κυρίαρχους έχουν εξαθλιώσει τους ανθρώπους, αποσταθεροποιήσει την περιοχή και απορρυθμίσει τις κοινωνίες, έχει αναδείξει τον ισλαμικό φονταμενταλισμό ως αντίσταση απέναντι στους δυτικούς κατακτητές φέρνοντας στην επιφάνεια συγκρούσεις πολιτισμών από τις πιο μαύρες εποχές της ανθρώπινης ιστορίας. Μια περιοχή όμως που από τον Δεκέμβρη του 2008 ως την αραβική άνοιξη παράγει εξεγέρσεις με αποκορύφωμα την επανάσταση στη Rojava που αντιστέκεται ανάμεσα σε ισλαμιστές, δικτατορίες και δυτικές γεωστρατηγικές επιδιώξεις.

Ζούμε και αγωνιζόμαστε για την κοινωνική επανάσταση και απελευθέρωση. Για την μεγάλη έφοδο που για να έχει κάποτε την ελπίδα να έρθει πρέπει να μπορούμε να δούμε την μεγάλη εικόνα. Την εικόνα των στρατηγικών και των επιλογών των κυρίαρχων που όσο και αν αλληλοσυγκρούονται στο τέλος συνδέονται ως επιδίωξη επιβολής. Και την εικόνα των από τα κάτω που οφείλουν να σταματήσουν να αλληλοσυγκρούονται για τα συμφέροντα των κυρίαρχων και να συνδέσουν τους αγώνες στους για την απελευθέρωση.

Ως κομμάτι αυτού του αγώνα βλέπουμε και την αναρχική καμπάνια διεθνιστικής αλληλεγγύης τρεις γέφυρες και γι΄αυτό την στηρίζουμε και συμμετέχουμε σε αυτήν.

Load more