Δεκ 22

Κείμενο του συντρόφου κρατούμενου Σ. Στρατούλη

Σπύρος Στρατούλης: Προσωπική μαρτυρία για τις φυλακές-κάτεργα

 

malandrinoΘέλω να ξεκινήσω με αυτά που για κάποιους θεωρούνται αυτονόητα, αλλά ταυτόχρονα μερικές φορές τα ξεχνάμε. Η εξουσία καταπιέζει την κοινωνία και η κοινωνία αντιδρά για να πάρει πίσω όσα της ανήκουν. Έτσι και μέσα στη φυλακή, τίποτε δεν ήρθε ή χαρίστηκε ως φυσική συνέπεια των δικαιωμάτων μας. Η εξουσία φυλακίζει ανθρώπους και δε στερεί την ελευθερία, μόνο, όπως λέει στους νόμους της, στερεί τη ζωή μας όλη. Από εκεί ξεκινάει ο σωφρονισμός και για όσα αγωνιζόμαστε, το κράτος τα εμφανίζει ως υποχωρήσεις ανθρωπιάς. Ακόμη και εάν θέλω να πιστεύω πως παγώνω τον χρόνο μετά από 22 χρόνια κράτησης, τίποτε δε θα είναι ίδιο μετά από αυτή την κατάσταση που ζω. Ενώ για μένα όλα φαίνονται μόνιμα, η φυλακή μου είναι η μόνιμη κατάσταση, ο χρόνος γυρίζει, οι σχέσεις αλλάζουν, η κοινωνία εξελίσσεται, άνθρωποι χάθηκαν και ήρθαν άλλοι στη ζωή μου. Έχασα ανθρώπους που παλέψαμε μαζί για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.

Το σωφρονιστικό σύστημα φρόντισε να φύγουν πολύ νωρίτερα από όσο θα περιμέναμε. Συνήθως επικαλείται ως λόγους θανάτου την άμυνα του κράτους ενάντια στην «αντικοινωνική» συμπεριφορά τους και τις καταχρήσεις από τα ναρκωτικά. Δεν πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι μας όμως, ούτε να ξεχνάμε τις κατακτήσεις μας. Όλα αλλάζουν, η κοινωνία αλλάζει και η φυλακή αλλάζει αρκεί να μην πιστέψουμε στη γελοία προπαγάνδα πως όσο και εάν παλεύουμε ο κόσμος δεν προχωράει. Όλα τα διεκδικήσαμε με αγώνες εμείς και οι προγενέστεροι, πάντοτε με επιμονή βέβαια και με μεγάλο προσωπικό κόστος.

Ας μεταφέρω ένα παράδειγμα από τα πρώτα χρόνια της κράτησης μου. Το 1992 ήμουν στη φυλακή ανηλίκων, ΣΚΑ Κορυδαλλού, τηλεόραση δεν επιτρεπόταν, μονάχα ένα ραδιοφωνάκι. Μας κόβανε το ρεύμα στις 22.00 τη νύχτα, το τηλέφωνο και η αλληλογραφία ήταν πλήρως ελεγχόμενη. Αυτά τουλάχιστον σήμερα δεν επιτρέπονται. Η τηλεφωνική επικοινωνία γινόταν δεκτή κατόπιν αίτησης και ακρόασης από τον κοινωνικό λειτουργό. Τα γράμματα διαβάζονταν. Μπορούσαμε να μιλάμε μόνο με τους γονείς μας, τα αδέρφια και σύζυγο εάν είχαμε. Το τηλεφώνημα γινόταν με χρέωση των συγγενών και ο κοινωνικός λειτουργός καθόταν μπάστακας δίπλα μας όσο διαρκούσε η επικοινωνία με μάξιμουμ τα πέντε λεπτά. Μία κακή λέξη αρκούσε για να μας κλείσει το τηλέφωνο. Φαγητό από έξω και ελεύθερα επισκεπτήρια δεν επιτρέπονταν ( με ελάχιστες εξαιρέσεις ). Άδειες ήταν ένα όνειρο που δεν το άγγιζε σχεδόν κανείς ( πολλοί λίγοι κρατούμενοι λάμβαναν διήμερες άδειες μετά την εφαρμογή του μέτρου αυτού περίπου, το 1993 ). Το επισκεπτήριο ήταν με συρμάτινο πλέγμα ανάμεσα, δεν υπήρχαν τηλέφωνα και ο ένας φώναζε περισσότερο από τον άλλο για να μπορέσει να επικοινωνήσει με τους δικούς του. Σκέτη ζούγκλα δηλαδή. Το γεγονός λοιπόν, πως ο ανθρωποφύλακας περνούσε και μας έκλεινε το φως στις 22.00 μας οδηγούσε στην τρέλα και όχι στον ύπνο. Για παιδιά 18 ετών ήταν πολύ δύσκολο να το διαχειριστούμε. Ο ύπνος δε μας πήγαινε πολύ η τρέλα περίσσευε και όσο πλησιάζαν οι γιορτές το Δεκέμβριο και βλέπαμε από τα κελιά μας φωτισμένη την πόλη τόσο εξαγριωνόμασταν. Έτσι καταλήξαμε δυο φορές το Δεκέμβρη του 1992 να εξεγερθούμε, τη μία φορά η στάση κράτησε 8 ώρες και την άλλη 16 ώρες. Τη δεύτερη φορά επειδή είχαμε προξενήσει πολλές ζημιές και είχαμε πιάσει ταράτσα είχε έρθει η υπουργός δικαιοσύνης και καλά, Ψαρούδα – Μπενάκη και μας είχε υποσχεθεί πως εάν επιστρέφαμε στα κελιά μας θα βελτιώνονταν οι συνθήκες κράτησης, δε θα μας έκλειναν το φως στις 22.00 και θα γινόταν πιο ανθρώπινο το επισκεπτήριο. Είχε υποσχεθεί πως κανείς δε θα υφίστατο τις συνέπειες από τη στάση της φυλακής.

Πρωτοχρονιά και Χριστούγεννα κάναμε στο πειθαρχείο. Περάσαμε οχτώ μέρες στα πειθαρχεία με ξύλο και παγωμένοι από το κρύο, δε μας έδωσαν κουβέρτες και μας χαρίσανε κάμποσα ράμματα στα κεφάλια μας. Στις 3-1-1993 αφού βρισκόμουν στα πειθαρχεία μαζί με αρκετούς φίλους και συγκρατουμένους μου εισέβαλαν ΜΑΤατζήδες και μας στείλανε στην κλούβα μέσω μίας φάλαγγας μπάτσων που μας κλωτσούσε και μας χτυπούσε όπου έβρισκε. Η Ψαρούδα – Μπενάκη είχε τηρήσει το λόγο της. Όμως κάτι πήραμε εκτός από τον πόνο που κουβαλάμε σε μόνιμη βάση. Μας επέτρεψαν τηλεοράσεις ασπρόμαυρες 14 ιντσών ( με κεραίες αυτοσχέδιες ! ) και τα επισκεπτήρια γίνανε χωριστά ανά πτέρυγα, προκειμένου να μην υπάρχει συνωστισμός. Στη Κασσαβέτια μεταφερθήκαμε και εγκαινιάσαμε ένα καινούριο κτίριο φυλακής που κατασκευάστηκε μόνο για τα ανήλικα. Το παραδώσαμε σύντομα στις φλόγες, μας φερόντουσαν σα ζώα και μας μετέτρεψαν από παιδιά σε ζώα. Μέχρι τώρα το κτίριο αυτό δεν «φιλοξένησε» κανένα άλλο φυλακισμένο. Με πήγανε στη Λάρισα και όλα τα ανήλικα σκορπιστήκαμε σε διαφορετικές φυλακές ενηλίκων κουβαλώντας πειθαρχικά που ακόμα και σήμερα μετά από 22 χρόνια τα επικαλούνται οι εισαγγελείς και δικαστές για να απορρίψουν την αποφυλάκιση μου! Το 1996 επίσης ήταν ορόσημο για εμάς τους φυλακισμένους. Σε μια συντονισμένη δράση έγινε μπαράζ εξεγέρσεων σε πολλές φυλακές, Κορυδαλλός, Λάρισα, Πάτρα και Κέρκυρα κυρίως. Έτσι μετά, διεκδικήσαμε τα καρτοτηλέφωνα, άρχισαν να δίνονται οι άδειες, αυξήθηκαν οι μέρες αδειών από 2 σε 5, μπήκανε μαζικά τηλεοράσεις, ηλεκτρικά μάτια, επιτράπηκαν και άλλα αντικείμενα όπως όργανα γυμναστικής ή και άλλες ίσως λεπτομέρειες όπως π.χ. μπλούζες με κουκούλες, μπορούσαμε να αγοράζουμε προϊόντα διατροφής από εξωτερικό μπακάλη όπως λέμε. Ενώ αυτά φαντάζουν αυτονόητα σήμερα μέσα στη φυλακή, αυτά κατακτήθηκαν με αγώνες.

Βέβαια, από το 1999 και μετά άρχισε να γίνεται μία πιο αυστηρή οργάνωση στη φυλακή και προσπάθεια πλήρους ελέγχου των κρατουμένων. Έγινε ο πρώτος διαχωρισμός των κρατουμένων σε κελιά και πτέρυγες με βάση την εθνική τους καταγωγή. Ώσπου φτάσαμε στο Μαλανδρίνο στις 10-8-2001. Ακολούθησε η πολιτική της πλήρους ασφάλειας των πολιτών. Το κράτος θέλησε να δείξει το ευρωπαϊκό του πρόσωπο. Λειτούργησε η πρώτη φυλακή γ΄τύπου, με τον εγκαινιασμό του υπουργού Γιαννόπουλου. Ακολούθησε επίσης, μπαράζ κατασκευής νέων φυλακών, Τρικάλων, Δομοκού, Γρεβενών, Νιγρίτας, Χανίων ως δήθεν απάντηση στο εκσυγχρονισμό και στον πολιτισμό, ενώ η πολιτική και η εργολαβία έπαιρναν και έδιναν. Για αδιευκρίνιστους λόγους από διάφορες φυλακές μετέφεραν κάποιους από εμάς στο Μαλανδρίνο και χωρίς να μας εξηγήσουν έστω τυπικά τα κριτήρια επιλογής αυτών που μετήχθησαν. Μετά από μία εβδομάδα από τους πανηγυρισμούς τους για την προστασία από την παγκόσμια τρομοκρατία, μας μετέφεραν με πομπή πανηγυρικού τύπου που καλύφτηκε από τα μίντια, με συνοδεία ελικόπτερων, ΕΚΑΜ και όλης της κουστωδίας. Τρείς κλούβες, περίπου 70 κρατούμενοι στο σύνολο. Τα μίντια οργίασαν μεταφέροντας εικόνες που προέβαλαν το νέο πρόσωπο της καταστολής. Η κατάσταση στη νέα φυλακή ήταν πολύ διαφορετική από τις υπόλοιπες. Σε πνίγει το περιβάλλον αυτό, όλα γκρι. Το κελί ήταν κάτι νέο, χωρίς έπιπλα, με τσιμεντένιες κατασκευές όλα, ενσωματωμένα όλα. Μόνο η τηλεόραση και το τηλέφωνο ξεχώριζαν. Η μάντρα του προαυλίου σε ανάγκαζε να στρέφεις το βλέμμα μόνο προς τον ουρανό, δεν μπορούσες να κοιτάξεις τίποτε γύρω. Επίσης δεν είχε ζεστό νερό, το φαγητό ήταν ελάχιστο, ένας τσιμεντένιος κόσμος, δυο νεκρές ζώνες, τρεις μάντρες, απροσπέλαστο φρούριο. Το μόνο που λειτουργούσε ήταν η κατανάλωση ψυχοφαρμάκων.

Στα 13 χρόνια που λειτουργεί αυτή η φυλακή, έχει πιστεύω περισσότερους θανάτους και από τον Κορυδαλλό. Πλήρης αλλοτρίωση φάρμακα με ναρκωτικά. Το 2007 όπως ήταν αναμενόμενο κάηκε αυτή η φυλακή και κάμποσοι από εμάς πήγαμε κατηγορούμενοι. Μετά από αυτό η φυλακή επανήλθε λειτουργικά στις β΄τύπου και επέστρεψε στο παλιό καθεστώς. Αυτές μου οι εμπειρίες επανέρχονται πολύ έντονα τώρα που ετοιμάσανε πάλι φυλακές γ΄τύπου. Αυτό πάνε να κάνουν και τώρα, πλήρη απομόνωση από το οικογενειακό, κοινωνικό και πολιτικό μας χώρο, λογοκρισία, στέρηση επισκεπτηρίων, έλεγχος της φυλακής από μπάτσους, πλήρης στέρηση αδειών, μεροκαμάτων. Όλα αυτά μου θυμίζουν το καθεστώς όταν μπήκα στη φυλακή πριν από 22 χρόνια. Όσα κατακτήθηκαν με αίμα, πειθαρχικά και βασανιστήρια πάνε να εξαφανίσουνε. Δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσει αυτό το έκτρωμα και δεν πρέπει να πιστέψουμε πως δεν μπορούμε να το ανατρέψουμε. Όσα προηγήθηκαν έμειναν στιγματισμένα στο σώμα μας και στο μυαλό μας, αλλά δεν επιτρέψαμε να είναι πραγματικότητα. Αυτή η κατασταλτική επέλαση του κράτους έχει στόχο την πλήρη εξόντωση μας, να εξαφανίσει τη δυναμική μας και να σπείρει κλίμα τρομοκρατίας μέσα στις φυλακές. Πολλοί κρατούμενοι φαίνονται αδιάφοροι, ίσως επειδή έχουν πέσει στη λούμπα της προπαγάνδας της κυβέρνησης πως η μεταγωγή αυτή δεν τους αφορά, γιατί δηλαδή το κράτος εμφανίζει ως αιχμή του δόρατος τους πολιτικούς κρατούμενους. Η αλήθεια είναι πως στη φυλακή αυτή θα πηγαίνουνε και κρατούμενοι με τα πιο απλά πειθαρχικά παραπτώματα. Διπλή τιμωρία δηλαδή και πλήρης έλεγχος όλων των φυλακών. Πρέπει να οργανωθούμε εντός και εκτός των φυλακών και να αντισταθούμε. Η φυλακή είναι το δυνατότερο όπλο του κράτους προκειμένου να εξαντλήσει όσους αντιδρούν αλλά και να εξαλείψει κάθε πιθανότητα αντίδρασης της κοινωνίας στο άδικο, να φοβίσει ακόμη περισσότερο το άτομο. Ας μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ξεχάσουμε τη ζωή μας.

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

Σπύρος Στρατούλης, κρατούμενος στη φυλακή Λάρισας.

Δεκ 22

Ενημέρωση από την βιβλιοπαρουσίαση-εκδήλωση

ekdilosiΤην Τρίτη 16/12 πραγματοποιήθηκε στη ΦΜΣ από την ομάδα μας η εκδήλωση με θέμα «η πολιτική ομάδα ως κύτταρο του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση», κομμάτι της οποίας ήταν και η παρουσίαση του βιβλίου “FAI -η οργάνωση του ισπανικού αναρχικού κινήματος στα προεμφυλιακά χρόνια (1927-1936)” από σύντροφο μέλος των εκδόσεων Ευτοπία.

Αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους των εκδόσεων Ευτοπία καθώς και να τους συγχαρούμε για τον τρόπο που οι εκδόσεις τους παρακολουθούν και παρεμβαίνουν στην κινηματική επικαιρότητα.

Παραθέτουμε την εισήγηση μας για την εκδήλωση.

Εισήγηση για την εκδήλωση «η πολιτική ομάδα ως κύτταρο του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση»

[iframe https://www.yumpu.com/el/embed/view/5DV17TrI889lZMkk 620 600]

Δεκ 11

Βιβλιοπαρουσίαση-εκδήλωση

FAI_image-webΠαρουσίαση του βιβλίου :

«FAI -η οργάνωση του ισπανικού αναρχικού κινήματος στα προεμφυλιακά χρόνια (1927-1936)» από μέλος των εκδόσεων Ευτοπία.

Εκδήλωση :

η πολιτική ομάδα ως κύτταρο του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση.

Δεκ 09

Ανακοίνωση συλλογικοτήτων από την Θεσσαλονίκη

b4nfvmoiyaa2dp1

Με αφορμή τη συμπλήρωση 6 χρόνων από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και δείχνοντας την αλληλεγγύη τους στον αναρχικό κρατούμενο Νίκο Ρωμανό που βρίσκεται στην 26η μέρα απεργίας πείνας, ζητώντας τη λήψη εκπαιδευτικών αδειών, χιλιάδες άνθρωποι πορεύτηκαν δυναμικά στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, συγκροτώντας μια ογκώδη διαδήλωση.
Λίγο πριν φτάσει η διαδήλωση στην πλατεία Αριστοτέλους, ομάδα άγνωστων ατόμων, κινούμενα στις παρυφές της πορείας, πραγματοποίησαν εμπρηστική επίθεση σε κατάστημα, εν ώρα λειτουργίας, τη στιγμή που μέσα βρίσκονταν εργαζόμενοι και άλλος κόσμος. Σύντροφοι και συντρόφισσες από τα αναρχικά/αντιεξουσιαστικά και άλλα οργανωμένα μπλοκ αντέδρασαν άμεσα και ψύχραιμα, έσβησαν την φωτιά, έσπασαν τα τζάμια του καταστήματος προκειμένου να γλιτώσουν τον εγκλωβισμένο κόσμο από ασφυξία και τους βοήθησαν να βγουν ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα.
Ενέργειες όπως η συγκεκριμένη εμπρηστική επίθεση δεν συνάδουν με τη λογική και τις πρακτικές του κινήματος – ενός κινήματος που αγωνίζεται για ζωή και ελευθερία – και τις θεωρούμε ξεκάθαρα εχθρικές απέναντί μας. Εκτός των άλλων, λειτουργούν συκοφαντικά και επιβαρυντικά σε αγωνιστές που συλλαμβάνονται από τις δυνάμεις καταστολής.
Για όλους αυτούς τους λόγους, εμείς από την πλευρά μας ξεκαθαρίζουμε ότι τέτοιες ενέργειες δεν θα γίνουν ανεκτές.

  •  ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣTEΣ
  •  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 6/12
  •  ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ 2 ΝΕΚΡΟΥΣ ΣΥΡΙΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
  •  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 10/11 ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΜΠΟΥΡΖΟΥΚΟ

Αναρχική Συλλογικότητα Άνω Θρώσκω, Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό Μαύρο και Κόκκινο, Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, ΕΣΕ Θεσσαλονίκης, ΕΚΧ Σχολείο, Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης, Αναρχική Ομάδα Πυρανθός, Σύντροφοι-συντρόφισσες

Νοέ 30

Για την απεργία πείνας Η. Κωστάρη και Ν. Ρωμανού

Στα μπουντρούμια της η δημοκρατία διατρανώνει την ουσία της

Όποιος σε αυτό τον τόπο δεν ανήκει στην αισχρή μειοψηφία που λυμαίνεται τον πλούτο και την εξουσία, ή στους τσανακογλείφτες που τους λιβανίζουν προσμένοντας κανένα κοκαλάκι από το φαγοπότι τους, όποιος έχει έστω ελάχιστα αγωνιστεί τα τελευταία χρόνια ενάντια στην επέλαση της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας, γνωρίζει τι θα πει κρατική βία. Ξέρει πώς το κράτος αντιμετώπισε ακόμα και τις πλέον ήπιες μορφές διαμαρτυρίας όσων οι ζωές τους καταστρέφονταν εν μια νυκτί από μια υπουργική απόφαση. Άλλωστε, το αστυνομικό κράτος έκτακτης ανάγκης δεν προσπάθησε να κρυφτεί. Επιδεικνύεται με θράσος προσπαθώντας να σπείρει την ματαιότητα στα βλέμματα των καταπιεσμένων.

Σε συνθήκες αναδιάρθρωσης οι καπιταλιστές δεν παίζουν, και τα πολιτεύματα είναι απλά εργαλεία. Τα αστικοδημοκρατικά φτιασίδια ήταν καλά όσο η σταθερότητα κρατιόταν με το καρότο. Τα καρότα όμως μαζεύτηκαν στις αποθήκες των λίγων και τα μαστίγια βγήκαν να πειθαρχήσουν την κοινωνία όσο οι κυρίαρχοι προετοιμάζουν την επόμενη μέρα.

Και αν το κράτος αντιμετωπίζει χωρίς προσωπεία τις ευρύτατες κοινωνικές ομάδες που διαμαρτύρονται για την λεηλασία των ζωών τους, κρατάει ακόμα σκληρότερη στάση για τους δηλωμένους εχθρούς του. Αυτούς που τόλμησαν να κινηθούν επιθετικά εναντίον του και να στηρίξουν αυτήν τους την επιλογή όταν έπεσαν στα χέρια του νόμου. Αυτούς που αρνήθηκαν να παίξουν τον ρόλο του λάφυρου στις στιγμές που ο εχθρός επιδείκνυε αλαζονικά τον θρίαμβο του.

Από το καλοκαίρι της “εξάρθρωσης της τρομοκρατίας για πάντα” του 2002, η περιφορά των εικόνων των μελών ή μη της ε.ο 17Ν βορρά πλέον στα λυσσαλέα αρπακτικά της ενημέρωσης, θύμιζε τα κομμένα κεφάλια των ανταρτών του εμφυλίου. Τα μπουντρούμια που κατασκευάστηκαν ειδικά για τον εγκλεισμό “τρομοκρατών” προβλήθηκαν με κάθε λεπτομέρεια ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως η δημοκρατία εκδικείται.

Έτσι και τον Φλεβάρη του 2013 όταν οι φωτογραφίες των βασανισμένων από την αστυνομία αναρχικών συλληφθέντων για τη ληστεία στο Βελβεντό προβλήθηκαν σε όλα τα μέσα προς παραδειγματισμό. Το κακοφτιαγμένο ρετούς και τα κροκοδείλια δάκρυα των δημοσιογράφων το απαραίτητο σκηνικό σε μια παράσταση που φώναζε πως κάθε επίφαση δικαιώματος είναι παρελθόν.

Το κοινό σκηνικό της επιβολής του απόλυτου κρατικού τρόμου όμως ήρθε να ρηγματώσει και τις δύο φορές η αξιοπρέπεια των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Όπως του Ηρακλή Κωστάρη που σε ένα περιβάλλον τρομοϋστερίας και ρουφιανιάς αρνήθηκε την συνεργασία με τις αρχές, παρά τις απειλές πως θα καταλήξει στο Γκουαντανάμο αν δεν υπογράψει ότι του δίνουν. Ή των συλληφθέντων της υπόθεσης Βελβεντού που αψήφισαν τους πάνοπλους μπάτσους, δεν λύγισαν και που η στάση τους εν πολλοίς συμπυκνώθηκε στα συνθήματα που φώναζαν οδηγούμενοι σιδηροδέσμιοι στον ανακριτή και στο “ζήτω η αναρχία κουφάλες” του Νίκου Ρωμανού.

Η εκδικητική μανία των σκυλιών της εξουσίας όμως απέναντι στους αγωνιζόμενους ανθρώπους δεν εξαντλείται μέχρι να τους καθυποτάξει πλήρως. Ακόμα και μέσα στην φυλακή όποιος δεν σκύβει το κεφάλι στερείται και των ελάχιστων “ευεργετημάτων” που υπάρχουν στα κολαστήρια, ώστε να τα κάνουν να φαίνονται πιο ανθρώπινα.

Άλλωστε, για αυτούς ακριβώς τους κρατούμενους χτίζονται νέα ακόμα χειρότερα κολαστήρια τύπου Γ, που αρχικά θα λειτουργήσουν στον Δομοκό. Σύμφωνα με το νέο νόμο (4274/14) στις φυλακές αυτές θα κρατούνται καταδικασμένοι και υπόδικοι για “τρομοκρατία”, όσοι κρίνονται επικίνδυνοι για την ασφάλεια της χώρας, καθώς και όσοι κρίνονται επικίνδυνοι για την τάξη της φυλακής όπου κρατούνται. Οι κρατούμενοι θα βρίσκονται απομονωμένοι από το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον τους, χωρίς άδειες, δίχως δικαίωμα για μεροκάματα που μειώνουν την ποινή, με σκληρότερους όρους αποφυλάκισης, υπό διαρκή έλεγχο σε μια φυλακή ζωσμένη από πάνοπλους μπάτσους αντί για σωφρονιστικούς υπαλλήλους. Πρόβλεψη ευνοϊκών ρυθμίσεων, μέχρι και αποφυλάκιση προβλέπεται μόνο για τους συνεργαζόμενους, δηλαδή επισήμως θεσμοθετείται και ο ρόλος του ρουφιάνου, ώστε ο έλεγχος να προέρχεται και από το ίδιο το σώμα των φυλακισμένων.

Το κράτος ήδη εφαρμόζει σωφρονιστικές μεθόδους εκδικητικότητας και εξόντωσης προς συγκεκριμένες κατηγορίες κρατουμένων, χωρίς φυσικά να περιμένει και την θεσμική κατοχύρωσή των μεθόδων αυτών. Ο Ηρακλής Κωστάρης και ο Νίκος Ρωμανός στερούνται τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούνται για την φοίτησή τους στις πανεπιστημιακές σχολές στις οποίες έχουν εισαχθεί, ο πρώτος μάλιστα αφού έχει ήδη παρακολουθήσει 3 χρόνια φοίτησης.
Απέναντι σε αυτό, βάζουν ως έσχατο μέσο αγώνα την ζωή τους κάνοντας απεργία πείνας από τις 28 Οκτωβρίου και τις 10 Νοεμβρίου αντίστοιχα.

Έως τώρα, κρατούμενοι εκφράζουν την αλληλεγγύη τους με αποχή συσσιτίου και οι συγκατηγορούμενοι του Ρωμανού ξεκίνησαν κυλιόμενη απεργία πείνας (από 17/11 ο αναρχικός κρατούμενος Γιάννης Μιχαηλίδης) διεκδικώντας την ικανοποίηση του αιτήματος αυτού.

Επειδή στους αγώνες των κρατουμένων βλέπουμε κομμάτι του δικού μας ενιαίου αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ ΓΥΡΩ ΑΠ’ ΤΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ ΜΑΣ

ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ
Η. ΚΩΣΤΑΡΗ ΚΑΙ Ν. ΡΩΜΑΝΟ

Άμεση δικαίωση του αιτήματός τους για εκπαιδευτικές άδειες

 

Νοέ 26

Μικροφωνική αλληλεγγύης στον σύντροφο Θ. Σίψα

Η «ΤΥΧΑΙΑ» ΔΙΩΞΗ ΕΝΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ

22_11_13_dafni_mikrofoniki_ts_15 Μάη 2010. Ημέρα που ψηφίζεται το πρώτο μνημόνιο. Εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί πολιορκούν την βουλή ενώ οι δυνάμεις καταστολής δέχονται επιθέσεις από εξαγριωμένους διαδηλωτές. Οι μάχες είναι σφοδρές, και παρά την ρήψη χημικών για ώρες το πλήθος αρνείται να εγκαταλείψει τους δρόμους. Ότι δε μπόρεσαν να πετύχουν οι ορδές των μπάτσων και οι τόνοι των χημικών αρκούσε για να το πετύχει μια είδηση. 3 εργαζόμενοι νεκροί στην τράπεζα Marfin μετά από εμπρηστική επίθεση. Τα πάντα πάγωσαν και η εξουσία πήρε το πάνω χέρι. Ένας οχετός κυβερνητικής προπαγάνδας ξεσπάει και κάθε δυναμική αντίδραση σταματάει απέναντι στην πρωτοφανή λεηλασία των ζωών εκατομμυρίων ανθρώπων.

«ανήκω στον Αναρχικό-Αντιεξουσιαστικό χώρο και μέσα από ανοιχτά συλλογικά εγχειρήματα αγωνίζομαι στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Παλεύω για μια κοινωνία ελεύθερη, αταξική, χωρίς εξουσία, εκμετάλλευση, καταπίεση. Ως εργάτης, βιώνοντας στο πετσί μου το καθεστώς της μισθωτής σκλαβιάς, συμμετέχω στους κοινωνικούς ταξικούς αγώνες, πλάι στους καταπιεσμένους».
Θοδωρής Σίψας

Mετά από ακριβώς ένα χρόνο του εμπρησμού της τράπεζας Marfin και συγκεκριμένα τον Απρίλη του 2011, σε απόλυτο κλίμα μιντιακής τρομοϋστερίας και πανικού ότι οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι, στέλνεται στην ασφάλεια ένα ανώνυμο, ανορθόγραφο και ασύντακτο σημείωμα. Βάσει αυτού του κατασκευασμένου στοιχείου κατονομάζονται ως δράστες για τον εμπρησμό της τράπεζας, την επίθεση στο βιβλιοπωλείο Ιανός, αλλά και για τις μολότωφ της Κερατέας (!) τρεις σύντροφοι και ένα ακόμα άτομο. Και σαν να είναι βγαλμένο από κακόγουστη φάρσα το σημείωμα αυτό ήταν αρκετό ώστε οι προαναφερθέντες να καλεστούν για κατάθεση. Ο εισαγγελέας αρχικά έκρινε τα στοιχεία ανεπαρκή και επέστρεψε τη δικογραφία στην ασφάλεια. Επετειακά το ζήτημα έβγαινε και ξαναέβγαινε στην επιφάνεια, από την πολιτική εξουσία εν χορδαίς και οργάνοις με το απαραίτητο σιγοντάρισμα και λάσπη από τα μμε, και τη σκιαγράφηση των προφίλ «σκληρών και αιμοσταγών» αντιεξουσιαστών. Εντέλει, οι δύο σύντροφοι απαλλάσσονται, όμως ο αναρχικός Θοδωρής Σίψας παραπέμπεται κατηγορούμενος για κακουργηματικές πράξεις για την υπόθεση της Marfin. H δίκη αυτή έχει αναβληθεί ήδη δύο φορές. Στον σύντροφο έχουν επιβληθεί περιοριστικοί όροι, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και η απαγόρευση συμμετοχής σε οποιαδήποτε πορεία ή διαδήλωση, όροι που ισχύουν έως σήμερα.

Μολονότι από φωτογραφίες, βίντεο καμερών κυκλοφορίας και καταθέσεις μαρτύρων αποδεικνύεται καταφανώς ότι ο σύντροφος δεν βρίσκεται στο σημείο την συγκεκριμένη ώρα και ότι δεν φοράει τα ίδια ρούχα με το δράστη της επίθεσης, αυτά τα στοιχεία μάλλον είναι ψιλά γράμματα για μια δικαστική εξουσία- που όχι μόνο επηρεάζεται από το εκάστοτε πολιτικό και μιντιακό κλίμα αλλά εκτελεί πιστά εντολές σαν μαριονέτα.

Το διακύβευμα της δίκης για εμάς είναι τεράστιο. Πρώτα από όλα διότι το κράτος θέλει να δώσει το μήνυμα πως δεν χρειάζεται καν μία μαρτυρία μπάτσου, ένα μισο-αποτύπωμα ή δείγμα dna από κινητό αντικείμενο, (π.χ υπόθεση Άρη Σειρηνίδη, Τάσου Θεοφίλου) για να βρεθεί κάποιος κατηγορούμενος σε μια καφκικού τύπου υπόθεση, μπορεί να βρεθεί και με το τίποτα. Δεύτερον, επειδή το κράτος την συγκεκριμένη υπόθεση την χειρίζεται σαν άσο στο μανίκι, μέσω της ιδεολογικής προπαγάνδας και της θεαματικής ασέλγειας ώστε να συσπειρώσει το ακροδεξιό ακροατήριο και να απευθυνθεί στα πιο ποταπά ένστικτα φόβου και υποταγής, κουκουλώνοντας έτσι τα δικά του τα εγκλήματα, όπως το έγκλημα Βγενόπουλου να κρατά κλειδωμένους τους εργαζομένους σε μέρα γενικής απεργίας. Τέλος, επειδή στο πρόσωπο του Θοδωρή επιχειρείται να εκληματοποιηθεί ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος.

Τους το γυρίζουμε: ανθρωποκτόνος λόγος και πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση λοιπόν υπήρχε και υπάρχει μόνο από την πλευρά της εξουσίας και ποτέ από την πλευρά των αγωνιστών. Δεν θα επιτρέψουμε να βάλετε στην ίδια ζυγαριά την βία στις φυλακές, στα αστυνομικά τμήματα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα εργασιακά κάτεργα, τη βία της πείνας, της πενίας, της εξαθλίωσης, του τσαλαπατήματος των ζωών μας, τη βία των φασιστών, των μπάτσων, των λογής χαρτογιακάδων και των εντεταλμένων χρυσοπληρωμένων από το κεφάλαιο δημοσιογράφων, με την κοινωνική αντιβία των καταπιεσμένων.

Ο Θοδωρής σαν απεργός εργάτης και αναρχικός είχε κάθε λόγο να είναι στην τεράστια απεργιακή διαδήλωση της 5ης Μάη του 2010 στην Αθήνα. Εσύ;

Το αυτονόητο λοιπόν ας καθορίσει τη στάση μας.

Αλληλεγγύη στον αναρχικό Θοδωρή Σίψα

Κανένας σύντροφος μόνος απέναντι στις σκευωρίες κράτους-μμε

Μικροφωνική αλληλεγγύης Δευτέρα 1/12 12:00

Τσιμισκή με Ναυαρίνου

Νοέ 18

Αφίσα αλληλεγγύης στον αναρχικό Θοδωρή Σίψα

sipsas_webΑφίσα αλληλεγγύης στον αναρχικό Θ. Σίψα που κατηγορείται για την υπόθεση της Marfin.

Κανένας σύντροφος μόνος απέναντι στις σκευωρίες κράτους-μμε

Νοέ 10

Συγκέντρωση δικαστήρια 13-11-2014

euosmos_webΑφίσα καλέσματος για συγκέντρωση αλληλεγγύης στους 6 συλληφθέντες της αντιφασιστικής παρέμβασης σε σχολείο του Ευόσμου την Πέμπτη 13/11/2014 11:30 στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Νοέ 09

Για την αναρχία και τον κομμουνισμό

Proti_web

Διανύουμε μιαν εποχή αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου και ξαναμοιράσματος της τράπουλας της κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα, μιαν εποχή που ολόκληρες κοινωνίες εξοντώνονται και πληθυσμοί παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς, που από-σταθεροποιείται ο γεωπολιτικός χάρτης, μιαν εποχή που η σιδερένια μπότα επανεμφανίζεται ως διεκδικητής εξουσίας, μιαν εποχή που καταρρέουν όλες οι κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αίμα, μιαν εποχή που αφήνει ανεπιστρεπτί πίσω τις ψευδαισθήσεις για ευημερία και τις αυταπάτες για θεσμική ανατροπή μέσω των αριστερών πυλώνων του συστήματος,
μιαν εποχή που ένα άγνωστο ξημέρωμα πλησιάζει…
αυτή την εποχή μόνο ένα στοίχημα μένει να κερδηθεί,αυτό της κοινωνικής επανάστασης.
Μέσα από ακηδεμόνευτους αντι-ιεραρχικούς αγώνες, να οργανωθούμε, να ενισχύσουμε τις συλλογικές μας δράσεις στα πεδία κοινωνικής παρέμβασης, να θεμελιώσουμε σχέσεις αλληλεγγύης, να χρησιμοποιήσουμε παλιά και νέα εργαλεία, μέσα από το πλαίσιο της ταξικής μας θέσης ως εκμεταλλευόμενοι,να εμπλουτίσουμε με αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες ώστε να μετατραπούν από αγώνες αντίστασης, σε αγώνες για την μετάβαση σε μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.
Να επιτεθούμε σε κράτος και κεφάλαιο
Να σπείρουμε τη φλόγα της επανάστασης για να ανθίσει μια νέα κοινωνία
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Load more